II FSK 3436/17Potrącenie kary umownej z zajęta wierzytelność

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej spółki I. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który oddalił jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie. Postanowienie to określało wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności. Spółka zarzucała naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), w szczególności art. 91 i 71b, twierdząc, że nie było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie spełniły się przesłanki do zajęcia wierzytelności. Dodatkowo, spółka podnosiła zarzut naruszenia art. 455 Kodeksu cywilnego (k.c.), argumentując, że błędnie przyjęto, iż miała obowiązek wcześniejszego wezwania zobowiązanego do zapłaty kary umownej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że materiał dowodowy potwierdza istnienie i wymagalność zajętej wierzytelności. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy spółka mogła skutecznie potrącić swoją wierzytelność z tytułu kar umownych z zajętą przez organ egzekucyjny należnością. Sąd, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego (III CZP 76/14) i art. 455 k.c., stwierdził, że wierzytelność z tytułu kary umownej, której termin spełnienia nie został zastrzeżony, staje się wymagalna dopiero po wezwaniu dłużnika do zapłaty. Ponieważ spółka wezwała zobowiązanego do zapłaty kar umownych dopiero po zajęciu wierzytelności, wierzytelność ta nie była wymagalna w momencie zajęcia, co uniemożliwiło skuteczne potrącenie. W konsekwencji, spółka bezpodstawnie uchyliła się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, a postanowienie organu było zasadne.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający