II FSK 3407/16

II FSK 3407/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-11-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Bogdan Lubiński /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sokołowska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gd 396/16 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2016-06-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 106 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 613
art. 70 § 6 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 396/16 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 396/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. (zwanego dalej "Skarżącym", "Stroną") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, tj. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Autor skargi kasacyjnej oparł środek odwoławczy na następujących podstawach:
1) art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2, art. 151, art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie tych przepisów, polegające na bezpodstawnym pominięciu przez WSA naruszeń przepisów postępowania, jakich w toku tego postępowania dopuściły się organy obu instancji, tj. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy podatkowej, a mianowicie: art. 7, art. 8 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - zwanej dalej "K.p.a."), art. 44 K.p.a., art. 77 § 1, art 107 § 3 w zw. z art. 11, w z zw. z art. 126 K.p.a. i art. 123, poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe, błędnego stanowiska organu podatkowego odmówiono uznania za zasadny zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23 stycznia 2015 r. w zakresie przedawnienia należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od 1 stycznia 2009 r. do 31 lipca 2009 r. oraz podatku od towarów i usług z tytułu wystawionych faktur VAT za okresy 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r., mimo że:
a) Skarżący wykazał, że zaistniałe zobowiązanie podatkowe zostało przedawnione, a tym samym prowadzenie egzekucji jest bezprzedmiotowe,
b) Skarżącemu nie umożliwiono wypowiedzenia się w sprawie i przedstawienia wniosków dowodowych potwierdzających, że przeszkoda uniemożliwiająca mu uzyskanie informacji o wydaniu wobec niego decyzji, a także wniesienia odwołania była od niego niezależna i nie ponosi on żadnej winy w niezłożeniu odwołania w terminie,
2) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodów przez WSA, który to wniosek został złożony przez Skarżącego w skardze administracyjnej, a fakty udowodnione przez Skarżącego były istotne i potwierdzały nieprawidłowość doręczania przesyłek przez operatora pocztowego, a w konsekwencji skarżącą została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym,
3) art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "O.p."), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystraczającym jest sporządzenie i doręczenie informacji Skarżącemu o tym fakcie, w sytuacji gdy bieg terminu przedawnienia nie może zostać przerwany z wyniku doręczenia takiej informacji, a musi dość do faktycznego wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wobec Skarżącego "in persona" oraz uznanie, że przesyłka została prawidłowo doręczona w trybie zastępczym w sytuacji, gdy domniemanie prawidłowości doręczenia przesyłki zostało obalone z uwagi na błędy poczynione przez operatora pocztowego przy doręczaniu przesyłek.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasadzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 i 2), jak i prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 150 O.p. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.
W rozpatrywanej sprawie powyższą kolejność należało jednak częściowo zmienić ze względu na sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut przedawnienia. Uwzględnienie tego zarzutu skutkowałoby bowiem bezprzedmiotowością pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Oceniając zatem argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej przede wszystkim należało przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. W takim przypadku to autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
Odnosząc się do argumentacji autora skargi kasacyjnej nie można podzielić poglądu, że dopiero wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie "in persona" uzasadnia zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Ustosunkowując się do tego zarzutu, przywołać w pierwszej kolejności należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11, w którym stwierdzono, że do naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa dochodzi, gdy powstaje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, mimo, że podatnik nie został poinformowany o tym postępowaniu najpóźniej w ostatnim dniu 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.
Zarazem Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, iż nie znaczy to, że postępowanie karne lub w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady prawdy materialnej. Gdyby bowiem podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne (karne skarbowe), mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego.
Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, gdyż organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o takie przestępstwo (wykroczenie), co skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, ponieważ zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż w gestii ustawodawcy pozostaje wybór instrumentów, które to zapewnią, przy czym realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dodać też należy, że Trybunał Konstytucyjny zaznaczył i to, że sama potencjalna możliwość nadużycia kompetencji przez organ państwa, przez wszczynanie postępowania karnego skarbowego tuż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego jedynym celem jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, nie jest wystarczającą podstawą uznania przepisu za niekonstytucyjny.
Z powyższego wyroku jednoznacznie wynika zatem, że przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe (in rem), a nie ukierunkowanie tego postępowania przeciwko określonej osobie (in personam). Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zawiesza samo wszczęcie takiego postępowania, pod warunkiem jednak, że przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o przyczynie powodującej, że zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu. Nie znajduje więc uzasadnienia pogląd Skarżącego, że do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., wymagane jest wszczęcie fazy ad personam postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Innymi słowy, okolicznością decydującą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, czy przesłuchanie w takim charakterze. Istotna jest wiedza podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, wiążącym się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa dotyczącego konkretnego zobowiązania podatkowego. Pogląd ten należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie i podziela go również skład orzekający w niniejszej sprawie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 557/14; z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt I FSK 676/15; z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 2076/14; z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 1303/14; z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt I FSK 676/15; z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3417/14; z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2185/15; z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 856/16; z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 539/16 - CBOSA).
Na tle stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia nie można zaakceptować oceny autora skargi kasacyjnej, że doręczenia decyzji z dnia 28 listopada 2015 r. nie można uznać za skuteczne.
Przede wszystkim w odniesieniu do kwestii prawidłowości awizowania przesyłki należy wskazać, że z przepisu art. 150 § 1a zd. 2 O.p. wynikało wprost, że "Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni". Zatem przyczyną powtórnego awizowania przesyłki było każdorazowo niepodjęcie jej w terminie 7 dni od pozostawienia pierwszego awiza, a nie nieskuteczność kolejnej próby doręczenia. W sytuacji gdy zgodnie z dyspozycją art. 150 § 1 pkt 1 O.p. przesyłka była przechowywana przez operatora pocztowego przez okres 14 dni, to nie podejmowano próby ponownego doręczenia tej przesyłki.
W niniejszej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się wyjaśnienie złożone przez Biuro Ładu Korporacyjnego Poczty Polskiej, że zwrotne potwierdzeniem odbioru na którym jest informacja, że przesyłka mimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta we właściwym terminie i zawiera ona wszystkie dane, o których mowa w art. 150 O.p. W tym stanie faktycznym słusznie organy podatkowe przyjęły, że przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 3 grudnia 2014 r.
Z tych też przyczyn samo gołosłowne twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że to błędy pracowników poczty doręczających przesyłkę, o których wiadomo Skarżącemu "z doświadczenia zawodowego" (s. 3) i z czym miał już niejednokrotnie do czynienia, poprzez nadużywanie uprawnień przez pracowników Poczty Polskiej S.A "jak to miało miejsce w lutym 2015 r., kiedy to operator pocztowy też twierdził, że skutecznie doręczył przesyłkę i prawidłowo ją awizował" (s. 4), nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Należało także podkreślić, że błędny jest pogląd autora skargi kasacyjnej, iż dokument w postaci pocztowego dowodu doręczenia nie ma mocy dokumentu urzędowego. Odnosząc się zatem do zarzutów dotyczących prawidłowości awizowania przesyłki pocztowej wskazać trzeba, że w przypadku doręczenia pism przez pocztę pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku potwierdzenia odbioru, który zwracany jest nadawcy. Sposób doręczenia przesyłki tego rodzaju został uregulowany w ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) oraz Rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r. poz. 545). Z uregulowań tych wynika, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki musi spełniać przewidziane w nich wymogi co do formy i treści. Tym samym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości, które może zostać obalone przeciwdowodem, co wynika też z treści art. 194 § 3 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r., II FSK 1186/16, LEX nr 2500643).
Tak długo zatem jak domniemanie, z jakiego korzysta dokument urzędowy jako dowód o podwyższonej mocy dowodowej nie zostanie obalone (art. 194 § 3 O.p.), organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 O.p. Treść dokumentu urzędowego podlega wprawdzie ocenie organu podatkowego, gdyż organ podatkowy musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy, niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego (II FSK 65/15, LEX nr 2278901).
Wobec zastrzeżeń pod adresem realizacji doręczenia i w konsekwencji obalenia mocy dokumentu urzędowego jakim jest niewątpliwie potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej, strona powinna wszcząć postępowanie reklamacyjne w celu obalenia ww. domniemania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca
Bezpodstawne są zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Po pierwsze wewnętrzną sprzeczność zawiera zarzut wymieniony w pkt 1 dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 i art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie tych przepisów. Sąd pierwszej instancji nie mógł bowiem łącznie naruszyć przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., tak jak to zarzucono w ramach zarzutu skargi kasacyjnej. Pierwsza z wspomnianych norm prawnych przewiduje uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Druga zaś stanowi podstawę do oddalenia skargi. Są to zatem przeciwstawne unormowania prawne. Zatem można jedynie zarzucać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchybił przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. nie uwzględniając skargi pomimo występowania w toku postępowania podatkowego uchybień prawa materialnego i procesowego, bądź też zarzucać naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne oddalenie skargi.
Po wtóre, mając na uwadze wcześniejsze rozważania w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego, nie mogło dojść do naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wbrew temu co sądzi autor skargi kasacyjnej, Skarżący nie wykazał, aby zaistniałe zobowiązanie podatkowe zostało przedawnione oraz uniemożliwiono mu wypowiedzenie się w sprawie i przedstawienie wniosków dowodowych.
W konsekwencji za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodów na wniosek Skarżącego. Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem, że sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy bowiem do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z prawem (por. m. in. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00; także wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 1935/13). Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. można zatem postawić skutecznie, gdy sąd przeprowadzi inny dowód niż dowód z dokumentu, bądź dokona samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, albo gdy bezzasadnie odmówi przeprowadzenia dowodu z dokumentu, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia kwestii legalności zaskarżonego aktu. O naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. można byłoby również mówić wówczas, gdyby sąd dopuścił z urzędu lub na wniosek strony dowód z dokumentu i prowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe, ale zastosowane przez sąd administracyjny kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne i nie pozostawały bez wpływu na wynik sprawy (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 978/14, LEX nr 2083036).
Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Należy wskazać, że orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd orzeka po analizie dokumentów, które ma przed sobą, a więc również załączników do skargi. Obecnie w aktach nie ma dokumentów, które pozwalają na przyjęcie innego rozstrzygnięcia niż powziął Wojewódzki Sad Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
[pic]