II FSK 3365/14

II FSK 3365/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-10-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha /sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Po 57/14 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2014-06-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1015
art. 59 § 1 pkt 2 i 7
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant Asystent Sędziego Jan Szczygieł, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14 w sprawie ze skargi T. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. D. (zwanej dalej: "Skarżącą") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:
Naczelnik Urzędu Skarbowego w K, działając jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej obejmujących zaległości w opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (dalej zwane: "opłaty rtv"). W celu wyegzekwowania zaległości objętej powyższymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 10 maja 2013 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącej w firmie M. s.c. w L.. Natomiast zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej u Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciach wierzytelności zostały doręczone Skarżącej - kolejno w dniu 15 maja 2013r. (wraz z odpisami tytułów wykonawczych) oraz w dniu 10 czerwca 2013r.
Skarżąca wystąpiła następnie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K z pismem z dnia 13 czerwca 2013 r., które organ egzekucyjny zakwalifikował jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a." W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, że nie uznaje dokonanego przez ten organ zajęcia wierzytelności i odmawia przekazania organowi egzekucyjnemu kwot na pokrycie należności objętych postępowaniem egzekucyjnym za względu na nieistnienie zobowiązania wykazanego w zawiadomieniu z dnia 4 czerwca 2013 r., spowodowane przedawnieniem tej należności. Ponadto Skarżąca wskazała, że od 2006 r. nie posiada urządzeń RTV, o czym poinformowała Pocztę Polską S.A.
Organ egzekucyjny pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej.
Poczta Polska S.A. w odpowiedzi poinformowała w piśmie z dnia 9 sierpnia 2013 r., ze zgodnie z ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728, ze zm.) za używanie odbiorników TV pobiera się opłaty abonamentowe. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) użytkownik jest zobowiązany niezwłocznie zawiadomić operatora publicznego, tj. Pocztę Polską S.A. o zaprzestaniu używania odbiorników. Poczta Polska S.A. wskazała również, że na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] (nr książeczki opłat RTV ...) nie odnotowano wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych na dane osobowe Skarżącej, co oznacza, że na Skarżącej ciąży obowiązek uregulowania zaległych opłat rtv.
Biorąc powyższe pod uwagę organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską S.A. obejmujących zaległości z tytułu abonamentu RTV. W uzasadnieniu wskazał, że powołane przez Skarżącą okoliczności mogą stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, jednak po wcześniejszym zajęciu stanowiska wierzyciela. Natomiast zgodnie z informacją przekazaną przez wierzyciela, nie odnotowano wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych na Skarżącą. Organ egzekucyjny uznał również, że niezasadny jest zarzut przedawnienia, gdyż dochodzona należność przedawnia się z upływem 5 lat.
Skarżąca zaskarżyła następnie powyższe postanowienie wnosząc zażalenie pismem z dnia 4 sierpnia 2013 r., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z art. 68-70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej: "O.p.", należności objęte ww. tytułami wykonawczymi przedawniły się, a tym samym egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna. Ponadto, w ocenie Skarżącej, organ egzekucyjny przedwcześnie wydał przedmiotowe rozstrzygnięcie, ponieważ stanowisko wierzyciela w niniejszej sprawie "nie załatwiało ostateczne problemu". Skarżąca poinformowała organ egzekucyjny o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Skarżącej, po zbyciu przez nią w 2006 r. urządzeń RTV, nie istnieje obowiązek płatności za lata nie korzystania z usług TVP.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym zgodził się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, zgodnie z którym podnoszony przez Skarżącą argument, że od 2006 r. nie posiada odbiorników RTV i tym samym nie jest zobligowana do ponoszenia opłat abonamentowych RTV - jest bezzasadny. Organ nadzoru zauważył, że w dokumentacji Poczty Polskiej S.A. na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] (nr książeczki opłat RTV ...) nie odnotowano wyrejestrowania odbiorników zarejestrowanych na dane osobowe Skarżącej, a zatem ciąży na niej obowiązek uregulowania zaległych opłat RTV. Ponadto organ nadzoru odnotował, że toczące się w tym zakresie postępowanie wyjaśniające przed wierzycielem zakończone pozytywnym dla strony rozstrzygnięciem stanowić może podstawę do złożenia przez wierzyciela (lub ponownie przez stronę) wniosku o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Natomiast w świetle aktualnego stanowiska wierzyciela brak jest podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.
W ocenie organu nadzoru błędny jest również argument Skarżącej, jakoby przedmiotowe postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi. Jak wynika bowiem z akt niniejszej sprawy spawy, przedmiotowe tytuły wykonawcze wystawione zostały w wyniku nieuregulowania przez Skarżącą należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2008 r. do marca 2013 r. Zgodnie z regulacją art. 2 § 2 O.p., przepisy tej ustawy mają zastosowanie również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W stosunku zarówno do należności głównej jak również odsetek powstałych w zakresie opłat abonamentowych RTV zastosowanie mają przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie to przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął okres płatności. Powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie należności z tytułu abonamentu RTV za lata 2008 - 2013 dochodzone na drodze postępowania egzekucyjnego nie uległy przedawnieniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie organu nadzoru, Skarżąca wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z pominięciem istoty sporu podnoszonego w sprawie. W ocenie Skarżącej organ egzekucyjny bezpodstawnie przyjął do realizacji tytuły wykonawcze wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony tj. Pocztę Polską S.A., która nie jest operatorem publicznym od dnia 1 stycznia 2013 r., co wynika z treści ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012r., poz. 1529). W związku z powyższym pozbawiono Pocztę Polską S.A. prawa do występowania w imieniu Telewizji Polskiej w charakterze windykatora. Ponadto zdaniem Skarżącej, tytuły wykonawcze przyjęte do realizacji przez organ egzekucyjny wystawione zostały przez spółkę kapitałową prawa handlowego, tj. Pocztę Polską S.A., co oznacza że postępowanie egzekucyjne prowadzone było bezpodstawnie. Skarżąca wskazała też, że poinformowała organ egzekucyjny o nieistnieniu obowiązku z uwagi na zbycie w 2006 r. odbiornika telewizyjnego. Skarżąca ponownie podniosła też zarzut przedawnienia należności za 2006 r.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi.
Oddalając skargę na podstawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyjaśnił, że podmiot zobowiązany może zgłosić zarzut nieistnienia obowiązku jako podstawę zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 u.p.e.a.) bądź jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 u.p.e.a.). Natomiast wobec upływu terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, organ prawidłowo rozpoznał przedmiotowy wniosek Skarżącej jako podanie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W związku z tym wniosek należało rozpoznać na podstawie art. 59 u.p.e.a. Sąd zauważył również, że przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. wskazuje przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaś jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego jest nieistnienie obowiązku. W ocenie Sądu, powołany przepis art. 59 u.p.e.a. należy odczytywać w powiązaniu z innymi regulacjami ustawy, m.in. istotny jest art. 29 § 1 u.p.e.a. i art. 34 § 1 u.p.e.a. Z tego względu zakaz badania tytułu wykonawczego, z punktu widzenia zasadności i wymagalności obowiązku, jak wskazują powołane przepisy, nie jest bezwzględny w toku całego postępowania.
Odnosząc się następnie do zarzutów skargi Sąd wskazał, że Skarżąca nie wykazała, iż w latach 2008-2013 nie ciążył na niej obowiązek opłat abonamentowych. Nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na okoliczność podnoszonych okoliczności. Dlatego też, w ocenie Sądu, organ egzekucyjny rozpoznając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prawidłowo zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska. Natomiast wierzyciel powołując się na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1324) stwierdził, że na indywidualnym numerze identyfikacyjnym Skarżącej nie odnotowano wyrejestrowania odbiorników, zatem dochodzone roszczenie jest należne. W związku z powyższym organ egzekucyjny nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Sąd uznał również, że zarzut przedawnienia obowiązku za 2006 r. jest bezzasadny, gdyż wystawione tytuły egzekucyjne przekazane do egzekucji administracyjnej obejmują należności za lata 2008 – 2013.
Sąd nie zgodził się również z poglądem pełnomocnika Skarżącej wyrażonym na rozprawie, zgodnie z którym należności z tytułu opłaty abonamentowej jako świadczenia okresowe, przedawniają się po upływie trzech lat. Zdaniem Sądu, abonament RTV, który jest opłatą o charakterze administracyjnym, a nie cywilnoprawnym, nie ulega przedawnieniu w tym terminie. Obowiązek ten wynika bowiem z ustawy. Od niezapłaconych w terminie opłat abonentowych naliczane są odsetki, jak od zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej, a ponadto przedmiotowe opłaty podlegają wyegzekwowaniu zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Abonament RTV stanowi zatem przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie publiczne, które wyróżnia jej celowy charakter. Przepisy działu III Ordynacji podatkowej, zgodnie z art. 2 § 2 O.p., stosuje się do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. W związku z powyższym w stosunku do należności głównej jak również do odsetek jako opłat publicznoprawnych należy stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej.
Sąd uznał również za niezasadny zarzut, że przedmiotowe tytuły wykonawcze nie zostały wystawione przez uprawniony organ. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. 85, poz. 728 ze zm.) opłaty abonamentowe są pobierane przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529). Kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu powołanej wyżej ustawy Prawo Pocztowe (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Zgodnie z art. 7 ust. 3 ww. ustawy, do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3 , stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji obowiązków w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego (art. 7 ust. 5 ww. ustawy). Sad wyjaśnił również, ze zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy Prawo pocztowe, operator wyznaczony to operator poczty obowiązany do świadczenia usług powszechnych. Do końca 2015 r. funkcję operatora pocztowego, który będzie świadczył usługę powszechną jest Poczta Polska S.A., ponieważ zgodnie z art. 178 ust. 1 ww. ustawy Poczta Polska S.A. pełni obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od wejścia w życie ustawy. Jednostką operatora publicznego jest Centrum Obsługi Finansowej. W związku z powyższym zgodnie z obowiązującymi przepisami tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Sąd zauważył też w tym miejscu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 uznał, iż przepisy art. 7 ust. 3 i 6 powołanej ustawy o opłatach abonamentowych nie są niezgodne z Konstytucją. Trybunał wskazał też w uzasadnieniu, że egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, ponieważ przepisy dopuszczają egzekucję obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa. Publicznoprawny charakter abonamentu wyraźnie upoważnia do żądania wykonania obowiązku, a przepis art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej zawiera normę szczególną przesądzającą o dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej. Kierownik Centrum Obsługi Finansowej jest wierzycielem w rozumieniu ustawy i nie dysponuje swobodą decydowania o złożeniu albo niezłożeniu wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku. Skarżąca powołując się na treść przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania oraz niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego.
W uzasadnieniu wskazała, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku odniósł się jedynie do kwestii związanej z umorzeniem postępowania egzekucyjnego, pomijając złożone przez Skarżącą zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazane w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r. Powyższe spowodowało rozpoznanie tego pisma przez organ egzekucyjny jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zamiast rozpoznania rzeczywistego stanu faktycznego, tj. braku istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji ze względu na nie występowanie przedmiotu sporu jakim jest prawo do abonamentu za nie korzystanie z odbioru programu RTV. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wskazała, że organ egzekucyjny oraz organ nadzoru nie prawidłowo rozpoznali jej zarzuty, które na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. stanowiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na nieistnienie obowiązku.
Organ nadzoru w odpowiedzi na powyższą skargę wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne nie rozpoznają ponownie sprawy administracyjnej, ale jedynie-stosownie do przepisów art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. - sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez "kontrolę działalności administracji publicznej" pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślić również należy, że stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, jasno wyartykułowane w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Podkreślić też trzeba, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Wskazać też trzeba, że stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z kolei z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny (w tym m.in. w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1160/10 - treść tego, jak i dalej powoływanych wyroków jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu w danych (konkretnych) okolicznościach sprawy, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - dodatkowo wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć (choćby hipotetycznie) istotny wpływ na wynik sprawy.
Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna nie spełnia wynikających z powołanych wyżej przepisów wymogów, zarówno jeśli chodzi o sformułowane w niej zarzuty kasacyjne, jak i ich uzasadnienie. Trzeba bowiem przypomnieć (a zarazem podkreślić), że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, oddalający skargę T. D., odnosił się do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (z dnia 18 listopada 2013 r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, które to postanowienie było ostateczne.
Tymczasem autor skargi kasacyjnej, formułując zarzuty kasacyjne nawet nie wskazuje jakichkolwiek argumentów, które pozwoliłyby zakwestionować prawną poprawność odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, podważając jedynie zastosowanie instytucji odmowy umorzenia w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a. zamiast potraktowania pisma Skarżącej jako zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.- co, jego zdaniem, byłoby najbardziej właściwe z uwagi na "brak istnienia podstaw do egzekucji – ze względu na nie występowanie przedmiotu sporu jakim jest prawo do abonamentu za nie korzystanie z odbioru programu RTV". I wyłącznie w tym kontekście kwestionowany jest wyrok Sądu pierwszej instancji. W lakonicznym, by nie rzec szczątkowym (niespełna jednostronicowym) uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej powołuje się wyłącznie na powyższą wadliwość - bez wykazania jakiegokolwiek związku z okolicznościami niniejszej sprawy.
Ponadto Skarżąca wnosi o przekazanie pytania prawnego do rozpoznania przez rozszerzony skład Sądu:
1) czy nieaktualna ewidencja odbiorców może być podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego;
2) czy Poczta Polska S.A. powinna spisać w 2008 roku umowę z odbiorcą o świadczenie usługi RTV (co stanowić mogło weryfikację aktualności ewidencji odbiorców telewizyjnych).
Jak już wyżej wskazano, z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że obowiązkiem strony skarżącej kasacyjnie jest wyraźne wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest ponadto wskazanie wpływu, jaki owo naruszenie mogło mieć na wynik sprawy. Przypomnieć też trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Wskazanie jedynie, że zaskarża się wyrok ze względu na naruszenie przepisów postępowania jak i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, z czym mamy do czynienia w przypadku zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej, bez wskazania konkretnych przepisów oraz na czym polega naruszenie każdej z tych norm, stanowi istotną wadę konstrukcyjną wniesionego środka zaskarżenia (por. np. wyroki NSA: z 25 stycznia 2013 r. o sygn. akt II FSK 1168/11, z 22 marca 2013 r. o sygn. akt II FSK 1551/11).
Już tylko z tych względów skargę kasacyjną należało uznać za całkowicie nieuzasadnioną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku zawartego w skardze kasacyjnej dotyczącego przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu, zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: "czy nieaktualna ewidencja odbiorców może być podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a także czy Poczta Polska S.A. powinna spisać w 2008 roku umowę z odbiorcą o świadczenie usługi RTV (co stanowić mogło weryfikację aktualności ewidencji odbiorców telewizyjnych)."
Przepis art. 187 § 1 p.p.s.a. daje możliwość przedstawienia przez skład Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienia prawnego, które wyłoni się przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem wdrożenia procedury przewidzianej w tym przepisie jest wystąpienie w sprawie "zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości".
O poważnych wątpliwościach prawnych będzie można mówić wówczas, gdy w sprawie pojawią się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka określona w powołanym wyżej przepisie, będzie również pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W rozpoznawanej sprawie nie pojawiły się kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, nie wystąpiły również rozbieżności w orzecznictwie.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.