II FSK 306/17

II FSK 306/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-02-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jagiełło /przewodniczący sprawozdawca/
Antoni Hanusz
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 3488/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-11-10
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
art. 22 ust. 7, art. 22 ust. 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Mirosław Surma, protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3488/15 w sprawie ze skargi "I" sp. z o.o. z siedzibą w P, na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz "I" sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE 1.1. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2488/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. sp. z o.o. (Spółka), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm)– dalej: p.p.s.a, uchylił decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (Minister) z dnia 20 października 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Osób Niepełnosprawnych za marzec 2014 r. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON) z dnia 27 maja 2015 r. określającą wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) za marzec 2014 r. w wysokości 1 982 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka uregulowała należności wynikające z faktur stanowiących podstawę wystawienia informacji o kwocie obniżenia po wskazanych w nich terminach płatności, a tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 22 ust. 7 zd. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) - dalej: ustawa o rehabilitacji). Naruszenie polegało na nieterminowym uregulowaniu przez Spółkę płatności faktury VAT dnia 30 listopada 2013r., w której wskazany był dzień 14 grudnia 2013 r., a jej opłacenie nastąpiło w dniu 17 grudnia 2013 r., co wyłączyła możliwość zastosowania w sprawie art. 22 ustawy o rehabilitacji. Dopiero w dniu 19 września 2014 r. sprzedawca - firma PPU N. Sp. jawna - wystawił korektę faktury dokonując zmiany terminu płatności na dzień 17 grudnia 2013 r., zgodnie z umową zawartą przez strony w dniu 28 lutego 2012 r., według której termin płatności faktur wynosił 14 dni od daty doręczenia faktury kontrahentowi. Nie jest natomiast możliwa zmiana terminu, który już upłynął. W sytuacji, kiedy stosunki cywilnoprawne dotykają obowiązków wynikających z prawa podatkowego nie jest możliwe ich kształtowanie na podstawie zasady swobody umów wyrażonej w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 121, – dalej: K.c.).
W konsekwencji więc nie ma racji Spółka powołując się na treść łączącego ją z kontrahentem stosunku cywilnoprawnego w kontekście obowiązku podatkowego, a treść art. 22 ust. 7 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że uregulowanie należności winno nastąpić z zachowaniem terminu wskazanego na fakturze.
1.3. Spółka w skardze na tę decyzję zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 22 ust 2 w związku z ust. 7 ustawy o rehabilitacji, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że terminowe uregulowanie należności, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy, oznacza uregulowanie należności w terminie określonym na fakturze niezależnie od tego, czy termin ten jest zgodny z wcześniej zawartą przez strony umową.
b) art. 48 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że określony przez strony umowy cywilnoprawnej termin spełnienia świadczenia jest terminem przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, który może być odroczony przez organ podatkowy ze względu na ważny interes podatnika i na jego wniosek.
2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 6 k.p.a. poprzez podejmowanie przez organ działań niezgodnych z w/w przepisami powszechnie obowiązującego prawa;
b) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podatkowy wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie określenia prawidłowego, tj. wynikającego z umowy zawartej między stronami terminu spełnienia świadczenia przez Spółkę wynikającego z przedłożonych organowi dokumentów;
c) art. 77 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach przedmiotowej sprawy, w szczególności faktury korygującej do faktury z dnia 30 listopada 2013 r. oraz umowy z dnia 28 lutego 2012 r. numer [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 1.4. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną. Sąd przytoczył treść art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji regulującego kwestię możliwości obniżenia wpłat na Fundusz, o których mowa w art. 21, z tytułu zakupu usługi lub produkcji spełniających wskazane w przepisie kryteria zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 22 ust. 2, warunkiem obniżenia wpłaty jest terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę oraz otrzymanie informacji o kwocie obniżenia. Równocześnie stosownie do art. 22 ust. 7, informację o kwocie obniżenia sprzedający przekazuje nabywcy niezwłocznie po uregulowaniu należności w terminie określonym na fakturze, a w przypadku płatności realizowanych za pośrednictwem banku - za datę uregulowania należności uważa się datę obciążenia rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca skorzystała z obniżenia wpłat za Fundusz na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w związku z uzyskaniem od swojego kontrahenta - PPU N. Sp. jawna – stosownej informacji, o której mowa tym przepisie oraz wobec uregulowania faktury VAT z dnia 30 listopada 2013r., wystawionej przez tego kontrahenta. Faktura powyższa została wystawiona za usługi świadczone na rzecz Spółki na podstawie umowy z dnia 28 lutego 2012 r. Zgodnie z postanowieniami umowy termin płatności faktur wynosił 14 dni od daty doręczenia faktury kontrahentowi (Spółce). Natomiast na spornej fakturze wskazany został inny termin płatności - 14 grudnia 2013 r. Nie jest sporne, że opłacenie tej faktury miało miejsce w dniu 17 grudnia 2013 r. Sąd nie podzielił stanowiska organów, które uznały, że uregulowanie tej faktury nastąpiło po terminie – po 14 grudnia 2013 r. W jego ocenie istotne znaczenie ma okoliczność odmiennego określenia terminu płatności na fakturze w stosunku do postanowień łączącej strony umowy. Faktura z dnia 30 listopada 2013 r. zawiera błąd w tym zakresie a jej wystawca naprawił ten błąd, wystawiając w dniu 19 września 2014 r. fakturę korygującą błędną fakturę VAT, dokonując zmiany terminu płatności na "termin płatności zgodnie z umową do dnia 17 grudnia 2013 r.". Organy kierując się brzmieniem art. 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, odmówiły korekcie faktury skuteczności prawnej podnosząc, że nie można zmienić terminu, który już upłynął, fakturą korygującą wystawioną ponad 9 miesięcy po wystawieniu faktury pierwotnej.
W związku z tym Sąd wskazał należy, że zgodnie z art. art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. – o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), w brzmieniu obowiązującym w 2013r., podatnicy podatku od towarów i usług byli zobowiązani do wystawiania faktur VAT, potwierdzających dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku zaś, gdy podatnik m.in. stwierdził pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, Nr 68, poz. 360), wystawiał fakturę korygującą. Od 1 stycznia 2014 r. kwestię wystawienia faktur korygujących reguluje przepis art. 106j ustawy o VAT, który w ustępie 1 pkt 5 przewiduje obowiązek wystawienia faktury VAT w przypadku stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. A zatem spółka jawna, kontrahent skarżącej po stwierdzeniu, że sporna faktura zawiera błąd dotyczący określenia terminu płatności postąpił zgodnie z przepisami, wystawiając fakturę korygującą, dotyczącą terminu płatności. Faktura korygująca wywarła więc zamierzone skutki prawne, tj. poprzez jej wystawienie doszło do prawidłowego, a więc zgodnego z postanowieniami łączącej strony umowy z dnia 28 lutego 2012 r., określenia terminu płatności należności wynikającej z faktury pierwotnej. Doprowadziło do stanu, w którym dokumentacja podatkowa (faktura i faktura korygująca) odzwierciedlała rzeczywisty przebieg transakcji, zgodny z ustaleniami umownymi stron. Wobec tego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw prawnych do kwestionowania ważności tej faktury korygującej. Nie daje takich podstaw również okoliczność, że faktura została wystawiona po 9 miesiącach od wystawienia faktury pierwotnej. Podatnik może skutecznie korygować swoje rozliczenia podatkowe do chwili upływu terminu przedawnienia, a więc w okresie 5 lat od końca roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe w tym podatku. Nadto faktura korygująca z została wystawiona przed wszczęciem kontroli u Skarżącej, co miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2015 r. oraz przed zakończeniem kontroli w PPU N. Sp. jawna. Podsumowując, Sąd stwierdził, że brak uwzględnienia w okolicznościach prawy wystawienia faktury korygującej doprowadziło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważył, że wprawdzie do wpłat na Fundusz - z mocy art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji - stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a nie – Kodeks postępowania administracyjnego. Niemniej zarzuty sformułowane w tym zakresie okazały się trafne na tle analogicznych przepisów Ordynacji podatkowej.
Uchybienia te powodują, że ocena pozostałych zarzutów skargi okazała się przedwczesna. Sąd zalecił organowi przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dokonanie ustaleń w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy czyli w tym przypadku – uwzględniający fakturę korygującą z dnia 19 września 2014 oraz ustalenie czy płatność za fakturę z dnia 30 listopada 2013 r., dokonania w dniu 17 grudnia 2013 r., była dokonana w terminie, tj. w ciągu 14 dni od daty doręczenia faktury. Na podstawie akt sprawy nie można bowiem ustalić daty doręczenia Spółce faktury z dnia 30 listopada 2013 r. 2.1 W skardze kasacyjnej od tego wyroku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zaskarżając go w całości, zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 O.p. i art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, ze organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych wobec braku uwzględnienia postanowień umowy nr [...] zawartej w dniu 28 lutego 2012 r., pomiędzy nabywcą a sprzedającym oraz faktu wystawienia faktury korygującej z dnia 19 września 2014 r., a w konsekwencji uwzględnienie skargi i błędne uznanie, że normy te zostały naruszone; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: - art. 22 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 7 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla ustalenia terminu uregulowania należności za zrealizowaną produkcję lub usługę nie jest wiążący termin płatności wynikający z faktury, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, że termin ten wynika z postanowień umowy nr [...] zawartej w dniu 28 lutego 2012 r. pomiędzy nabywcą a sprzedającym; - art. 22 ust.7 w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że w stanie faktycznym ustalonym przez organ administracyjny, nie można było stwierdzić, że nie doszło do uregulowania należności w terminie określonym na fakturze, a tym samym, że brak było podstaw do przekazanie przez sprzedającego informacji o kwocie obniżenia. Przy tak sformułowanym zarzucie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi, ewentualne o uchylenie wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2.2 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, a ponadto podniosła, że w aktach sprawy znajduje się kopia faktury VAT z dnia 30 listopada 2013 r. wystawionej przez N. sp. jawna, która na odwrocie opatrzona została pieczęcią wskazującą na datę jej doręczenia skarżącej tj. 4 grudnia 2013 r. Spółka wskazała, że wielokrotnie powoływała się na tę okoliczność w trakcie postępowania i nie była ona przez organ kwestionowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie tezy podniesione w uzasadnienie zaskarżonego wyroku zasługują na aprobatę. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się od ustalenia, czy Spółka uregulowała terminowo należność za fakturę VAT z dnia 30 listopada 2013 r. wystawioną przez sprzedawcę - firmę PPU N. Sp. jawna, a w konsekwencji czy miała prawo do obniżenia wpłaty na Fundusz na podstawie art. 22 ust. 2 i ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Odnosi się ona zatem zarówno do sfery ustaleń faktycznych, jak i wykładni i zastosowania prawa materialnego. Spółka wywodziła, że należność uregulowała w terminie wynikającym z łączącej oba te podmioty umowy cywilnoprawnej a błąd wystawcy faktury, skorygowany następnie faktura korygującą, co do oznaczenia daty płatności, nie może przesądzać o prawidłowym terminie tejże płatności. To stanowisko co do zasady podzielone zostało przez Sąd pierwszej instancji. Z kolei zdaniem organu, przesądzające znaczenie ma data płatności nawet omyłkowo wskazana na fakturze, nawet jeżeli została skorygowana już po upływie terminu płatności. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., a więc zarówno naruszenia przepisów postępowania, mające w ocenie kasatora istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), jak i naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (pkt 1). Pozbawiony podstaw w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowany jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 O.p. i art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, ze organ nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych nie uwzględniając postanowień umowy zawartej pomiędzy nabywca i zbywcą oraz faktu wystawienia faktury korygującej. Należy zauważyć, że zasadnicze okoliczności sprawy są w większości w istocie niesporne, natomiast sporna jest kwestia ich materialnoprawnych skutków w świetle przywołanych przepisów ustawy o rehabilitacji. Poza sporem pozostaje to , że Spółkę i spółkę jawną N. łączyła umowa z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...]. Zgodnie z § 5 pkt 4 umowy wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług przez zleceniobiorcę (N.) będzie wypłacane przez zleceniodawcę (Spółka) na podstawie faktur VAT wystawianych przez zleceniobiorcę ostatniego dnia miesiąca , w terminie 14 dni od daty doręczenia faktury zleceniodawcy. Poza sporem pozostaje to, że na spornej fakturze wystawionej z data 30 listopada 2013 r. oznaczono termin jej płatności do 14 grudnia 2013 r., a zatem niezgodnie z przytoczonymi postanowieniami tejże umowy. Płatność za fakturę dokonana została w dniu 17 grudnia 2013 r., co także jest niesporne, i Spółka dokonała obniżenia wpłaty na Fundusz na podstawie informacji N. o kwocie obniżenia. Wreszcie, jak wynika z akt sprawy administracyjnej w dniu 19 września 2013 r. zleceniobiorca wystawił korektę spornej faktury VAT wskazując prawidłowy termin płatności zgodnie z umową. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organ w skardze kasacyjnej, błędnie wywodzą natomiast, że na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić, kiedy sporna faktura została Spółce doręczona. W uzasadnieniu zarzutu kasator wskazuje, że skarżąca nie podjęła próby wykazania, że otrzymała fakturę w innym dniu aniżeli 30 listopada 2013 r., co miałoby powodować, że faktura zawiera w tym zakresie błąd. W jego ocenie z przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie można natomiast wyprowadzić wniosku, że inicjatywa dowodowa spoczywa tylko na organach prowadzących rozprawę. Niezależnie od trafności tej ostatniej konkluzji należy zauważyć, że okoliczność daty doręczenia faktury była podnoszona przez Spółkę w toku postępowania administracyjnego i zamieszczono jest ona na znajdującej się w aktach tego postępowania kserokopii faktury sporządzonej i poświadczonej przez pracownika PFRON. Widnieje na niej bowiem adnotacja " Odebrano 04.12.2013 r. (...)"(k. 120). Okoliczność ta nie została przez organ zweryfikowana i brak jest odniesienia do niej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Niepoddanie zaś ocenie tej okoliczności, istotnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, stanowi naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wynikającego z art. 187 § 1 O.p. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, który również zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pozbawiony podstaw, wypada przywołać mające zastosowanie w sprawie przepisy regulujące kwestie obniżenia wpłaty na Fundusz. Otóż zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2016 r., warunkiem obniżenia wpłaty jest terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę oraz otrzymanie informacji o kwocie obniżenia. Stosownie zaś do ust. 7 informację o kwocie obniżenia sprzedający przekazuje nabywcy niezwłocznie po uregulowaniu należności w terminie określonym na fakturze. W przypadku płatności realizowanych za pośrednictwem banku - za datę uregulowania należności uważa się datę obciążenia rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu. Po nowelizacji kwestię tę reguluje art. 22 ust. 2, z godnie z którym warunkiem obniżenia wpłaty jest: (1) udokumentowanie zakupu fakturą; (2) uregulowanie należności za zakup produkcji lub usługi w terminie określonym na fakturze, z tym że w przypadku płatności dokonywanych za pośrednictwem banku za datę uregulowania należności uważa się datę obciążenia rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu; (3) udokumentowanie przez nabywcę kwoty obniżenia informacją o kwocie obniżenia wystawioną przez sprzedającego w terminie, o którym mowa w ust. 10 pkt 1. Obowiązujący w stanie faktycznym niniejszej sprawy art. 22 ust. 2 ustawy przewidywał zatem po stronie uprawnionego podmiotu jako warunek obniżenia wpłaty terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną produkcję lub usługę , bez odniesienia do daty oznaczonej na fakturze, oraz otrzymanie wymaganej informacji o kwocie obniżenia od sprzedającego. Nie sposób z takiego brzmienie przepisu wywodzić, że wyklucza on przyjęcie wymaganego terminu płatności na podstawie ważnie wiążącej strony umowy cywilnoprawnej, a nakazuje bezwzględne przyjęcie, wyraźnie błędnie i sprzecznie z taką umową, oznaczonego terminu na fakturze VAT przez wystawcę faktury. Taką wykładnię przepisu wspiera także odmienna regulacja wynikająca z jego nowelizacji od dnia 1 lipca 20016 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest ustawowych i racjonalnych argumentów przemawiających za koniecznością ponoszenia przez przedsiębiorcę, do którego mają zastosowanie przepisu ustawy, materialnoprawnych konsekwencji błędów czy zaniedbań innego podmiotu – wystawcy faktury. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z łączącą strony umową, Spółka zobowiązana była regulować płatności za faktury wystawione przez spółkę N. w terminie 14 dni od ich doręczenia. W związku z tym termin płatności spornej faktury został oznaczony przez jej wystawcę w sposób błędny i oczywiście sprzeczny z postanowieniami umowy. Ten oczywisty błąd został następnie skorygowany przez wystawcę fakturą korygującą. Wbrew wywodom zawartych o decyzjach organów obu instancji, odwołujących się do art. 48 § 1 pkt 3 O.p. i art. 119 Kodeksu cywilnego, fakt ten nie oznacza niedpuszczalnego w ich ocenie odroczenia bądź przywrócenia terminu, ani też wydłużenia terminu płatności. Termin płatności należności z faktury w tym wypadku wynosił 14 dni od dnia jej doręczenia, a jedynie został błędnie oznaczony przez wystawcę. Wobec tego weryfikacja wskazywanej przez Spółkę daty doręczenia faktury na podstawie znajdującej się w aktach sprawy jej kserokopii, bądź tez innych dowodów zgromadzonych przez organ, pozwoli dopiero na ustalenie czy należność za sporną fakturę została uiszczona w terminie, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie w sprawie wskazanych w zarzucie przepisów art. 22 ust 2 i ust. 7 ustawy o rehabilitacji. 3.2 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjna oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art.. 205 § 2 p.p.s.a.