II FSK 2992/17

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Anna Dumas (spr.), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. [...] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1126/16 w sprawie ze skargi Z. [...] w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. [...] w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1126/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Z. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z 31 marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. sporządził plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży należącej do zobowiązanego nieruchomości.

Skarżący wywiódł zażalenie od ww. postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził niedopuszczalność ww. zażalenia.

Od tej decyzji skarżący wywiódł skargę, organ zaś wniósł o jej oddalenie.

W zaskarżonym wyroku WSA w Poznaniu stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie - a to mając na względzie treść art.134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." - stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku skarżący zaskarżył go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ drugiej instancji art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18, art. 17 § 1, art. 115, art. 115a, art. 115b ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 1619 z późn. zm.) dalej: "u.p.e.a." polegającego na stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wierzyciela na postanowienie organu pierwszej instancji, podczas gdy z prawidłowej interpretacji art. 115 u.p.e.a. wynika prawo wierzyciela do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie po wejściu w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 182 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można było rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 p.p.s.a.).

Autor skargi kasacyjnej zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej art. 134 w zw. z art. 144 kpa, polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wierzyciela na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 1 marca 2016 r. o sporządzeniu planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości, podczas gdy w ocenie autora skargi kasacyjnej na podstawie art. 115 a u.p.e.a. wierzycielowi przysługuje prawo do wniesienia zażalenia.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli tak stanowi u.p.e.a. lub kpa. Sporządzając na podstawie art. 115b u.p.e.a., plan podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości organ egzekucyjny wydaje postanowienie. Z art. 115b u.p.e.a., jak również z regulacji zasad ogólnych postępowania przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji nie wynika, aby wierzycielowi i zobowiązanemu przysługiwał środek zaskarżenia na postanowienie w sprawie planu podziału. Jedynie w przypadku określonym w art. 115a u.p.e.a., gdy następuje podział kwoty uzyskanej ze sprzedaży rzeczy lub z realizacji prawa zbywalnego, do których nastąpił zbieg egzekucji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji, na które wierzycielom przysługuje zażalenie.

W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca w art. 62 i art. 63 stanowi na czym polega "zbieg egzekucji" i jakie warunki muszą być spełnione, aby powstał zbieg egzekucji. W świetle tej regulacji "zbieg egzekucji" nie oznacza skierowania egzekucji do jednego przedmiotu przez kilku wierzycieli. W kontekście art. 115a u.p.e.a., "zbieg egzekucji" oznacza zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej. Zatem do zbiegu egzekucji dochodzi wyłącznie w przypadku prowadzenia egzekucji świadczeń pieniężnych, jeśli różne organy egzekucyjne dokonają zajęcia tej samej rzeczy bądź prawa majątkowego. Na podstawie art. 115a u.p.e.a., środek zaskarżania na plan podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości przysługuje wierzycielom wyłącznie, jeżeli do sprzedawanej rzeczy wystąpił zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej. Znaczenie pojęcia "zbieg egzekucji" zdefiniowane w ustawie powinno być rozumiane w sposób jednakowy na gruncie danego aktu prawnego.

Słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że kontrola prawidłowości planu podziału w części dotyczącej wysokości kosztów egzekucyjnych należnych organowi egzekucyjnemu, nie jest dopuszczalna w postępowaniu dotyczącym podziału kwoty uzyskanej z egzekucji. Zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a i na to właśnie postanowienie przysługuje zażalenie (wyrok NSA z dnia 10 marca 2016r. sygn. akt II FSK 3985/13).

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy zasadnie, mając na względzie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdził postanowieniem niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie sporządzenia planu podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.