II FSK 271/21

II FSK 271/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kot
Małgorzata Wolf- Kalamala
Tomasz Zborzyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Kr 142/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-08-06
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 49, art.15 ust 1, art. 16 ust. 1 pkt 51, art. 16 ust. 1 pkt 28, art 16 ust 5f
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA del. Artur Kot, , Protokolant Konrad Kapiński, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 142/20 w sprawie ze skargi F. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę F. w M. i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Istotę podjętego rozstrzygnięcia stanowi uznanie, że ponieważ wykorzystywanie samochodów rajdowych przez skarżącą i ich udział w zawodach sportowych ma na celu wsparcie marketingowo-promocyjne prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tych samochodów jako środków trwałych oraz wydatków związanych z ich ubezpieczeniem i użytkowaniem.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, na zasadzie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) zarzucił naruszenie:
- art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, dalej: u.p.d.o.p.) przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy przedstawionych we wniosku skarżąca do kosztów uzyskania przychodów będzie mogła zaliczyć odpisy amortyzacyjne, dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m u.p.d.o.p., od wartości początkowej środków trwałych w postaci samochodów rajdowych;
- art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 49 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy przedstawionych we wniosku skarżąca będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów składki na ubezpieczenie samochodów rajdowych stanowiących środki trwałe do wysokości wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 49 u.p.d.o.p.;
- art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach sprawy do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć całość wydatków związanych z używaniem samochodów rajdowych, gdyż samochody te będą wykorzystywane do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, a ograniczenie, o jakim mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p., nie będzie miało zastosowania, gdyż skarżąca będzie prowadziła dla samochodu rajdowego ewidencję przebiegu pojazdu na potrzeby VAT, zatem w oparciu o art. 16 ust. 5f u.p.d.o.p. nie można przyjmować, że samochód rajdowy będzie wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą skarżącej;
- art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sprawie, chociaż przepis ten powinien być w sprawie stosowany, ponieważ wydatki na zakup samochodów rajdowych (poprzez odpisy amortyzacyjne), ich ubezpieczenie i wydatki na ich używanie, nie mogą być uznane za koszty podatkowe, jako że spełniają warunki do uznania ich za koszty reprezentacji.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:
- art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a w związku z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: O.p.) przez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przyjęcie, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy naruszył przepisy postępowania, gdyż wydał zaskarżoną interpretację w zakresie wykraczającym poza zdarzenie przyszłe przedstawione przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak wskazania podstawy prawnej oraz prawidłowo sporządzonego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd podejmując swoje rozstrzygnięcie.
Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajęła stanowiska co do jej zasadności w innej formie procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś zwrot "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ interpretacyjny na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10.04.2015 r., II FSK 2356/13; z dnia 22.10.2015 r., II FSK 2215/13; z dnia 19.10.2018r., II FSK 1864/16; z dnia 14.06.2019 r., II FSK 804/17; z dnia 2.03.2021r., II FSK 3255/18).
W orzecznictwie wydanym na tle stosowania art. 14b § 3 O.p. wielokrotnie prezentowany był pogląd, że w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej to wnioskodawca opisując stan faktyczny określa granice, w jakich organ interpretacyjny dokonuje wykładni przepisów, a organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, czy też dokonania jego modyfikacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6.06.2017 r., I FSK 1788/15).
Organ interpretacyjny nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2011 r., II FPS 2/11). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji, a jeśli tak, to czy organ interpretacyjny prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, prowadzonego na podstawie art. 14b – 14h O.p., polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Organ interpretacyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego odnoszącego się do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie ma również kompetencji do uzupełniania elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wskazanego we wniosku, poprzez domniemywanie, jakie inne zdarzenia będą towarzyszyć przedstawionemu zdarzeniu przyszłemu. Dlatego też obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego ustawodawca obciążył wnioskodawcę. W stosunku do przedstawionych okoliczności organ interpretacyjny wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
Skoro zatem w zaskarżonej interpretacji przyjęto, że zakupiony przez skarżącą samochód rajdowy będzie mógł służyć także innym celom, niż uczestniczenie w zawodach sportowych, promując Fundację jako uczestnika rynku samochodowego, wykroczył poza opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. Stwierdzenie tej okoliczności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadziło więc do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a w związku z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p.
Mając zatem na uwadze zagadnienie będące przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej, należy odnieść się do wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zawierającego definicję kosztów uzyskania przychodu w ujęciu podatkowym. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Z uwagi na to, że przepis ma charakter ogólny, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie i ocenie w celu dokonania jego prawidłowej kwalifikacji podatkowoprawnej.
Analiza tego przepisu wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie wydatki, które spełniają łącznie następujące warunki: (a) zostały poniesione przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, mają charakter definitywny i są właściwie udokumentowane, (b) ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów (tzw. przesłanka celowości kosztów), (c) nie zostały wymienione w zamkniętym katalogu wydatków niestanowiących kosztów w uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.
Przyjmując takie rozumienie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i sformułowanych w nim zasad, za prawidłowe należy uznać stanowisko, że pierwsza z wymienionych przesłanek odnosi się do możliwości przypisania faktu poniesienia kosztu do osoby podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Kosztem uzyskania przychodu mogą być wyłącznie wydatki obciążające samego podatnika,
a konkretnie wartość ciężarów, jakie ponosi podatnik w toku prowadzenia działalności. Poniesienie kosztu jest - co do zasady – związane z właściwie udokumentowanym faktycznym i definitywnym przesunięciem określonej wartości
z majątku podatnika do majątku innego podmiotu.
Przesłankę celowości kosztu uzyskania przychodów uważa się natomiast za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie jest przy tym istotne, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Natomiast jest ważne, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu. Sam fakt poniesienia danego wydatku w związku z prowadzoną działalnością nie jest zatem decydujący dla uznania, że spełnia on przesłankę celowości, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie każdy wydatek ponoszony
w ramach prowadzonej działalności ma bowiem na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej skarżąca podała, że ma zamiar dokonać zakupu samochodu rajdowego. Samochód rajdowy będzie przeznaczony przez skarżącą wyłącznie do udziału w organizowanych (przez inne podmioty niż skarżąca) zawodach sportowych (rajdach), które odbywać się będą na trasach (drogach) ogólnie dostępnych, lecz zamkniętych na czas zawodów. W trakcie tych rajdów samochód ten ma się zatem poruszać po drogach ogólnie dostępnych, pomiędzy odcinkami specjalnymi, które wyznaczają trasę zawodów. Samochód rajdowy ma stanowić narzędzie promocji (reklamy) Fundacji. Udział samochodu
w rajdach będzie stanowił znaczne wsparcie marketingowo-promocyjne. Fundacja będzie posiadała licencję sponsorską zatwierdzoną przez Polski Związek Motorowy, co podkreśla wykorzystywanie samochodu rajdowego w celach promocji i reklamy.
Ponadto, Fundacja ustaliła zasady wykluczające użycie samochodu rajdowego do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. W tym celu został wprowadzony regulamin używania samochodów rajdowych. Zgodnie z zawartymi w nim regułami: samochód rajdowy może być wykorzystywany wyłącznie jako narzędzie promocji i reklamy skarżącej podczas rajdów. Pracowników korzystających z samochodu rajdowego obejmuje zakaz jego używania poza zawodami sportowymi lub zajęciami treningowymi, samochód rajdowy może być wykorzystywany jedynie przez konkretną osobę, której skarżąca powierzyła ten samochód (osobę zatrudnioną przez skarżącą na podstawie umowy o pracę, zlecenia lub o dzieło) i która posiada odpowiednią licencję rajdową, podstawą do używania samochodu rajdowego przez tę osobę jest umowa używania samochodu rajdowego do celów służbowych, zawierana pomiędzy tą osobą a skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że w opisanych realiach odpisy amortyzacyjne, dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m u.p.d.o.p. od wartości początkowej środka trwałego, to jest samochodu rajdowego wykorzystywanego dla celów reklamowych, należy uznać za koszt uzyskania przychodów skarżącej zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Samochód rajdowy ma bowiem stanowić wyłącznie narzędzie promocji i reklamy (na samochodzie znajdować się będzie reklama skarżącej z logiem), udział samochodu w rajdach będzie stanowił wsparcie marketingowo-promocyjne działalności skarżącej, skarżąca będzie posiadała licencję sponsorską zatwierdzoną przez Polski Związek Motorowy, co podkreśla wykorzystywanie samochodu rajdowego w celach promocji i reklamy. Ponadto, należy przedmiot działalności gospodarczej skarżącej jest związany ze sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych, wynajmem i dzierżawą samochodów osobowych oraz z pozaszkolnymi formami edukacji z zakresu jazdy
i pilotażu. W związku z powyższym zasadny jest wniosek, iż aktywność Fundacji na niwie sportu motorowego będzie miała na celu zwiększenie jej rozpoznawalności na rynku obrotu samochodami, niezależnie od propagowania wśród dzieci i młodzieży upowszechnienia kultury fizycznej i sportu, w szczególności promowania
i popularyzowania motosportu, a także naukę, edukację, oświatę i wychowanie oraz podnoszenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie działanie spełnia przesłankę celowości, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, podzielając pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że fundacja również będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu rajdowego do wysokości wynikającej z art. 16 ust.1 pkt 49 u.p.d.o.p., oraz do zaliczenia do tych kosztów całości wydatków związanych z używaniem samochodu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust 1 pkt 51 u.p.d.o.p. należy podkreślić, że stosownie do treści art. 16 ust 5f u.p.d.o.p.
w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Natomiast z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie wynika, iż skarżąca będzie prowadziła ewidencję przebiegu dla samochodu rajdowego na potrzeby VAT. Oznacza to, że w oparciu o art. 16 ust. 5f u.p.d.o.p. nie można przyjmować – jak czyni to organ interpretacyjny- że samochód rajdowy będzie wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą Fundacji.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Odnosząc się do tego zarzutu należy na wstępie odnotować, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17.06.2013 r. (II FSK 702/11) stwierdził, że każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny ze względu na rodzaj konkretnych wydatków kwalifikowanych jako koszty reprezentacji wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest właśnie wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Kwalifikacja każdego przypadku powinna być odrębna, uzależniona od jego okoliczności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że działania podejmowane przez skarżącą nie mieszczą się w zakresie pojęcia "reklama". Jednakże przepisy podatkowe nie zawierają definicji "reklamy". Pojęcie to definiowane jest najczęściej poprzez odwołanie się do jego językowego znaczenia, a więc jako "rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwości ich nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś" (R. Krasnodębski, Wydatki marketingowe w świetle ustaw o podatkach dochodowych, Monitor Podatkowy 2004, nr 11, s. 20; J. Marciniuk red., Podatek dochodowy od osób prawnych. Rok 2007. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 430 do art. 16, s. 567). Pojęcie to można rozumieć także w sposób funkcjonalny, to znaczy jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego towarach lub usługach, "działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzanie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu,
w celu zachęcenia do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego" (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.1999 r., l SA/Lu 1030/98), czyli nie tylko jako rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości czy miejscach
i możliwościach nabycia, ale również jako działania mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach, w celu zachęcenia ich do nabywania towarów od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego. Należy wskazać, że kwestionowana przez organ interpretacyjny aktywność skarżącej w sporcie motorowym wykazuje cechy reklamy, a nie reprezentacji, gdyż niesie informację o Fundacji także jako firmie prowadzącej działalność gospodarczą w branży samochodowej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyjaśnić trzeba, że naruszenie tego przepisu występuje wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd orzeczenie to podejmując, a więc nie ma możliwości przeprowadzenia jego kontroli instancyjnej, względnie brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.06.2017 r., II GSK 502/17). Podniesiony w skar5dze kasacyjnej zarzut koncentruje się na braku wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, podczas gdy jego podstawa prawna została wskazana i wyjaśniona. Jakkolwiek pewne wątpliwości mogłoby wzbudzić nie dość precyzyjne rozróżnienie reklamy od reprezentacji, niemniej wywód zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pozwala na odczytanie nie tylko intencji, ale także przyjętego (prawidłowego) kierunku rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną.
O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.
SWSA (del.) SNSA SNSA
Artur Kot Tomasz Zborzyński (spr.) Małgorzata Wolf-Kalamala