II FSK 2700/20

II FSK 2700/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /sprawozdawca/
Jerzy Płusa
Tomasz Kolanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1518/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-01-17
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1036
art. 17a, art. 4a pkt 9a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1025
art. 709(1)
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2159
art. 8 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób  prawnych oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Protokolant Wojciech Zagórski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1518/19 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.50.2019.1.MO w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od O. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II FSK 2700/20
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1518/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych – uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że Spółka pozyskuje do używania nowe samochody osobowe w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1036, dalej: u.p.d.o.p.). Umowy Ramowe z poszczególnymi Dostawcami zostały zawarte przez Spółkę (odpowiednio) w 2015 r. i 2016 r. Przedmiotem Umów Ramowych jest ustalenie ogólnych warunków, na jakich Dostawcy mają oddawać Spółce w używanie Samochody oraz świadczyć na rzecz Spółki usługi związane z oddaniem tych Samochodów w używanie. Na podstawie Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodu Dostawca przekazuje Spółce Samochody do używania. Ponadto, w Indywidualnej Umowie Użytkowania Samochodu Spółka i Dostawca potwierdzają każdorazowo wszystkie warunki określone w Zamówieniach w odniesieniu do przekazywanych Spółce Samochodów, a ponadto wskazują: nr rejestracyjne oraz numery nadwozia przekazanych Spółce Samochodów oraz dokładną datę rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych Samochodów. Zgodnie z podpisanymi w latach ubiegłych z Dostawcami Zamówieniami oraz zgodnie z zapisami Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodów, w 2019 r. wygaśnie prawo do użytkowania 649 samochodów osobowych, natomiast w styczniu i lutym 2020 r. wygaśnie prawo do użytkowania 607 samochodów osobowych. W konsekwencji, Spółka w celu zapewnienia nieprzerwanego dostępu do samochodów niezbędnych do realizacji celów służbowych oraz biorąc pod uwagę okresy potrzebne na wyprodukowanie i dostarczenie nowych Samochodów, w 2018 r. przeprowadziła w dwóch turach negocjacje z Dostawcami, a w ich wyniku podpisała Zamówienia na dostawę nowych Samochodów. W momencie dostarczenia zamówionych Samochodów, Spółka będzie podpisywać z Dostawcami Indywidualne Umowy Użytkowania Samochodu. W związku z warunkami, na jakich Dostawcy będą dostarczać Samochody do używania Spółce, Samochody nie będą wprowadzane do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki – stosunki prawne dotyczące użytkowania Samochodów będą stanowiły leasing operacyjny w rozumieniu przepisów art. 17b u.p.d.o.p.
W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zadał pytanie: Czy w związku z podpisaniem przez Spółkę Zamówień przed dniem 1 stycznia 2019 r., na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2159, dalej: ustawa zmieniająca), Spółka będzie obowiązana stosować do leasingu Samochodów uzyskanych w związku z podpisaniem tych zamówień w 2019 i 2020 r. przepisy ustawy zmienianej w art. 2 ustawy zmieniającej, tj. przepisy u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym do końca 2018 r.?
Wnioskodawca wyraził własne stanowisko, zgodnie z którym w związku z podpisaniem przez Spółkę z Dostawcami przed 1 stycznia 2019 r. Zamówień na oddanie Spółce w 2019 i 2020 r. do używania Samochodów, do umów leasingu tych Samochodów powstałych w związku z podpisaniem tych Zamówień Spółka będzie obowiązana stosować przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do końca 2018 r. Spółka podkreśliła, że w wyniku podpisania Zamówień Spółka zawarła z Dostawcami umowy leasingu w rozumieniu art. 17b u.p.d.o.p., umowy te zostały zawarte przed 1 stycznia 2019 r. oraz dotyczą samochodów osobowych w rozumieniu przepisów art. 4a pkt 9a u.p.d.o.p.
W interpretacji indywidualnej z 24 kwietnia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia organ interpretujący wskazał, że z dniem 1 stycznia 2019 r. na podstawie ustawy zmieniającej zmieniły się m.in. zasady rozliczania w podatkowych kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z wykorzystywaniem samochodów osobowych w działalności gospodarczej. Zdaniem DKIS zwrócić należy uwagę na art. 8 ustawy zmieniającej. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, do umów leasingu, najmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze dotyczących samochodu osobowego zawartych przed dniem 1 stycznia 2019 r. stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Natomiast, do umów, o których mowa w ust. 1, zmienionych lub odnowionych po dniu 31 grudnia 2018 r. stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 2 tego art.). Zatem, w przypadku podpisania umowy leasingu do końca 2018 r., w stosunku do takiej umowy znajdą zastosowanie zasady rozliczania kosztów podatkowych na podstawie przepisów obowiązujących do końca 2018 r. Jedynie zmiana lub odnowienie umowy leasingu spowoduje, że z datą takiej czynności podatnik będzie zobowiązany stosować już nowe przepisy, określone w art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej. DKIS zgodził się z Wnioskodawcą, że aby do konkretnej umowy można było zastosować przepisy u.p.d.o.p. obowiązujące do końca 2018 r., muszą zostać spełnione równocześnie trzy warunki: umowa musi być umową leasingu, umową najmu, umową dzierżawy lub inną umową o podobnym charakterze, umowa musi zostać zawarta przez strony nie później, niż 31 grudnia 2018 r., przedmiotem umowy musi być samochód osobowy. Organ interpretacyjny zwrócił uwagę na definicję umowy leasingu z art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018, poz. 1025 ze zm., dalej: k.c.), z którego wynika m.in. że umowa leasingu ma charakter terminowy, gdyż jest zawierana na czas oznaczony. Wskazanie zatem daty rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych pojazdów (tj. czasu trwania umowy leasingu) stanowi przedmiotowo istotny element treści czynności prawnej, bez którego nie dochodzi do zawarcia umowy. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka i Dostawca w indywidualnych umowach użytkowania samochodu potwierdzają każdorazowo wszystkie warunki określone w zamówieniach, a ponadto wskazują dokładna datę rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych samochodów. Zdaniem DKIS, o skutecznym zawarciu umowy leasingu można mówić dopiero w momencie podpisania indywidualnej umowy użytkowania samochodów. Wtedy bowiem zostają ostatecznie potwierdzone wszystkie warunki określone w zamówieniach oraz wskazany zostaje czas trwania leasingu. Jeżeli zatem umowy użytkowania samochodów zostały lub zostaną podpisane po 31 grudnia 2018 r., to do rozliczenia kosztów podatkowych z tytułu leasingu zastosowanie znajdą przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.
Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Istota sporu w sprawie dotyczy tego, czy należy uznać, że Skarżąca w związku z zawarciem z Dostawcami samochodów osobowych w 2015 i 2016 r. umów ramowych (określających podstawowy okres używania samochodów, ogólne warunki płatności za samochody, zasady ubezpieczania, zasady wystawiania faktur oraz ewentualnych kar umownych) oraz w czerwcu 2018 r. i w grudniu 2018 r. Zamówień (określających m.in. liczbę samochodów, które Dostawca odda Skarżącej do użytkowania, termin oddania Samochodów do użytkowania, markę i model Samochodów, wersję wyposażenia, rodzaj skrzyni biegów i pojemność silnika, kolor nadwozia, kolor tapicerki, liczbę drzwi, ładowność, masę własną, liczbę miejsc, rodzaj paliwa, zakres i sposób ubezpieczenia Samochodów, wartość początkową poszczególnych samochodów netto, wartość rezydualną netto, miesięczne opłaty, okres trwania umowy użytkowania poszczególnych Samochodów, limit km przebiegu) zawarła umowy leasingu poszczególnych samochodów przed dniem 1 stycznia 2019 r. mimo, że po tej dacie zostaną zawarte przez Skarżącą z Dostawcami indywidualne umowy użytkowania samochodu, mocą których każdorazowo nastąpi potwierdzenie wszystkich warunków określonych w Zamówieniach w odniesieniu do przekazywanych Spółce Samochodów a ponadto nastąpi wskazanie numerów rejestracyjnych oraz numerów nadwozia przekazanych Samochodów oraz daty rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych Samochodów.
Zdaniem Skarżącej podpisanie jeszcze w 2018 r. Zamówienia (w wykonaniu umów ramowych) definiujące strony umowy, przedmiot umowy określony co do marki, modelu i wyposażenia, okres trwania umowy, wartość początkową i wartość rezydualną przedmiotu umowy i opłaty miesięczne stanowią zawarte umowy leasingu, w szczególności wobec określenia w nich okresu trwania umowy i w konsekwencji podpisanie indywidualnych umów użytkowania samochodu po tej dacie – jako nie kreujących odrębnych stosunków prawnych, stanowiących swoiste protokoły przekazania – pozostaje bez wpływu na kwalifikację tychże umów z tym skutkiem, że znajdzie zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej umożliwiający rozliczanie tychże umów na zasadach przewidzianych na dzień 31 grudnia 2018 r.
Zdaniem Organu, z racji tego, że w indywidualnych umowach użytkowania samochodu, następuje potwierdzenie każdorazowo wszystkich warunków określonych w Zamówieniach, a ponadto wskazanie dokładnej daty rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych samochodów, o skutecznym zawarciu umowy leasingu można mówić dopiero w momencie podpisania takiej umowy. Jeżeli więc zostaną one podpisane po 31 grudnia 2018 r. do rozliczania tychże umów znajdą zastosowanie zasady obowiązujące po 31 grudnia 2018 r.
Na tle tak zarysowanego sporu Sąd przyznał rację Skarżącej. WSA uznał, że do zawarcia przez Skarżącą umów leasingu samochodów osobowych dochodzi wskutek zawarcia przez Skarżącą z Dostawcami umów stanowiących Zamówienia, a zważywszy na to, że umowy te zostały zawarte przed Skarżąca przed dniem 31 grudnia 2018 r., jest ona uprawniona zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej do rozliczenia tych umów na zasadach przewidzianych w u.p.d.o.p. na dzień 31 grudnia 2018 r. Tym samym za zasadny należało uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 17a u.p.d.o.p. oraz art. 7091 k.c. poprzez zastosowanie jego błędnej wykładni prowadzącej do wniosku, że w świetle powołanych przepisów do umów leasingu zawartych przez Spółkę w 2018 r. zastosowanie znajdą przepisy u.p.d.o.p. obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA).
W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 17 a u.p.d.o.p. oraz art. 7091 k.c. przez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, iż do zawarcia przez skarżącą umów leasingu samochodów osobowych na gruncie przedmiotowej sprawy dochodzi wskutek zawarcia przez skarżącą z Dostawcami umów stanowiących Zamówienia a zważywszy na to, że umowy te zostały zawarte przez skarżącą przed dniem 31 grudnia 2018 r., błędne przyjęcie przez Sąd, że jest ona uprawniona zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej do rozliczania tych umów na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych na dzień 31 grudnia 2018 r. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że w analizowanej sprawie o skutecznym zawarciu umowy leasingu można mówić dopiero w momencie podpisania indywidualnej umowy użytkowania samochodów. Wtedy bowiem zostają ostatecznie potwierdzone wszystkie warunki określone w zamówieniach oraz wskazany zostaje czas trwania leasingu. Tym samym w przedmiotowej sprawie przyjąć należało, że jeżeli umowy użytkowania samochodów zostały lub zostaną podpisane po 31 grudnia 2018 r. to do rozliczenia kosztów podatkowych z tytułu leasingu zastosowanie znajdą przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Analiza akt sprawy wskazuje, że nie występują określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, zatem Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przytoczonymi przez stronę skarżącą podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem, zgodnie z art. 183 § 1 i art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu organu ma usprawiedliwione podstawy.
Zasadniczą kwestią sporną w sprawie była ocena, czy do zawarcia przez skarżącą umów leasingu samochodów osobowych dochodzi wskutek zawarcia przez skarżącą z Dostawcami umów stanowiących Zamówienia, czy też do zawarcia umów leasingu dochodzi dopiero na mocy Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodu, na podstawie których Dostawca przekazuje Spółce Samochody do używania. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma bezpośrednie przełożenie na odpowiedź na zadane przez Wnioskodawcę pytanie, bowiem w przypadku podpisania umowy leasingu do końca 2018 r., znajdą zastosowanie zasady rozliczania kosztów podatkowych na podstawie przepisów obowiązujących do końca 2018 r. Jeśli natomiast uznać, że do zawarcia umów leasingu dochodzi dopiero w momencie podpisania Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodu, tj. w realiach przedstawionych we wniosku już po 1 stycznia 2019 r., wówczas do zasad rozliczania kosztów uzyskania przychodów miałyby zastosowanie przepisy nowe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 17 a u.p.d.o.p. oraz art. 709 (1) k.c. Sąd pierwszej instancji nie miał bowiem dostatecznych podstaw do przyjęcia, że do zawarcia umów leasingu dochodzi już w momencie podpisania przez skarżącą z Dostawcami umów stanowiących Zamówienia.
Zgodnie z art. 709(1) k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
Jak wynika z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, na podstawie Zamówień Spółka i Dostawca ustalają każdorazowo w ramach realizacji Umowy Ramowej: liczbę Samochodów, które Dostawca odda Spółce do użytkowania w określonym w Zamówieniu terminie, termin oddania Samochodów do użytkowania, markę i model Samochodów, wersję wyposażenia, rodzaj skrzyni biegów, moc i pojemność silnika, kolor nadwozia, kolor tapicerki, liczba drzwi, ładowność, masę własną, liczbę miejsc, rodzaj paliwa, zakres i sposób ubezpieczenia Samochodów, wartość początkową poszczególnych Samochodów netto, wartość rezydualną netto lub zakładaną wartość końcową (które to pojęcie w rozumieniu stron umowy jest tożsame z pojęciem wartości rezydualnej netto), miesięczną opłatę z tytułu użytkowania Samochodów, miesięczną opłatę za serwis Samochodów oraz miesięczną opłatę z tytułu ubezpieczenia Samochodów, okres trwania umowy użytkowania poszczególnych Samochodów, limit km. przebiegu, stawkę za przekroczenie limitu km., stawkę za niewykorzystanie limitu km., kwestie dotyczące usług assistance, udziału własnego Spółki w przypadku powstania szkody w poszczególnych Samochodach, rodzaju i liczby opon.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy jednak mieć na względzie to, że – jak wynika z opisu stanu faktycznego - na podstawie Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodu Dostawca przekazuje Spółce Samochody do używania oraz w Indywidualnej Umowie Użytkowania Samochodu Spółka i Dostawca potwierdzają każdorazowo wszystkie warunki określone w Zamówieniach w odniesieniu do przekazywanych Spółce Samochodów, a ponadto wskazują: nr rejestracyjne oraz numery nadwozia przekazanych Spółce Samochodów oraz dokładną datę rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych Samochodów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z tak przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego wynika, że Indywidualna Umowa Użytkowania Samochodu zawiera oświadczenia woli stron. Wyraża się to w stwierdzeniu, że "Spółka i Dostawca potwierdzają każdorazowo wszystkie warunki określone w Zamówieniach". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z tego, że zawierane uprzednio Zamówienia nie zawierają definitywnych oświadczeń woli stron co do zawarcia umów leasingu. W przeciwnym razie ich potwierdzanie w późniejszych Indywidualnych Umowach Użytkowania Samochodu ani nie byłoby potrzebne, ani nie miałoby sensu. Trudno przyjąć, że owo "potwierdzanie" dokonywane przez strony jest pozbawione prawnej doniosłości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego każe zatem przyjąć, że do definitywnego zawarcia umowy leasingu dochodzi dopiero z chwilą zwarcia Indywidualnych Umów Użytkowania Samochodu.
Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że sam fakt przekazania Spółce samochodów po 1 stycznia 2019 r. nie przesądza o tym, że umowa leasingu nie została zawarta przed tą datą. Jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle przedstawionego we wniosku opisu nie można uznać, że Indywidualne Umowy Użytkowania będą "stanowić swego rodzaju protokoły przekazania przez Dostawców Samochodów Spółce, które wskazują dokładną datę rozpoczęcia i zakończenia użytkowania poszczególnych Samochodów (przy uwzględnieniu okresu używania Samochodów określonych w Zamówieniach) oraz definiują poszczególne Samochody pod względem nr rejestracyjnego i numeru nadwozia (co - w momencie podpisania Zamówienia - z oczywistych względów nie było możliwe do ustalenia)." Można się zgodzić z tym, że Indywidualne Umowy te nie będą kreować pomiędzy Stronami "odrębnego stosunku prawnego", lecz należy przyjąć, że zawierają prawnie doniosłą treść dopełniającą wcześniejsze ustalenia, bez której te dotychczasowe ustalenia stron (umowa ramowa i zamówienia) nie mogą być uznane za definitywnie zawarte umowy leasingu.
Z podanych wyżej powodów podniesiony w skardze kasacyjnej organu zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej w zw. z art. 17 a u.p.d.o.p. oraz art. 709 (1) k.c. uznać należało za zasadny, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oddalił również skargę wniesioną do sądu pierwszej instancji. Zaskarżona interpretacja nie naruszała bowiem wskazanych w skardze przepisów. W przedmiotowej sprawie zgodne z prawem było stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że o skutecznym zawarciu umowy leasingu można mówić dopiero w momencie podpisania indywidualnej umowy użytkowania samochodów. Wtedy bowiem zostają ostatecznie potwierdzone wszystkie warunki określone w zamówieniach oraz wskazany zostaje czas trwania leasingu. Tym samym w przedmiotowej sprawie przyjąć należało, że jeżeli indywidualne umowy użytkowania samochodów zostały lub zostaną podpisane po 31 grudnia 2018 r., to do rozliczenia kosztów podatkowych z tytułu leasingu zastosowanie znajdą przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.