II FSK 2498/14

II FSK 2498/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Grażyna Nasierowska /sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Sz 1262/13 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2014-04-24
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 10 ust. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 749
art. 14b § 3,  art. 14c § 1, art. 14h,art. 169 § 1, art. 14b § 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Ewa Radziszewska - Krupa, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1262/13 w sprawie ze skargi M. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr ITPB2/415-528/13/MU w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz M. D. kwotę 235 (słownie: dwieście trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1262/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę M. D. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 21 sierpnia 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. 2. Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiła następujący stan faktyczny: w dniu 11 grudnia 1999 r. zmarł ojciec wnioskodawczyni. Nie pozostawił testamentu. Jego majątek stanowił m. in. lokal mieszkalny, w którym mieszkał z żoną. W dniu 20 lipca 2012 r. zmarła jego żona i matka wnioskodawczyni. Testamentu nie pozostawiła. W dniu 20 października 2012 r. zostało przeprowadzone postępowanie sądowe dotyczące nabycia spadku, a następnie działu spadku, które zostało zakończone w dniu 20 marca 2013 r. W wyniku działu spadku sąd przeniósł na wyłączoną własność wnioskodawczyni lokal mieszkalny i zasądził na rzecz jej siostry kwotę 23.333 zł tytułem spłaty jej części lokalu mieszkalnego. Spadek po ojcu został obłożony podatkiem od spadków i darowizn na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r., natomiast spadek po matce nie podlega opodatkowaniu. Wnioskodawczyni zamierza sprzedać lokal mieszkalny. W związku z tym zadała pytanie: Jakie wydatki można odliczyć od przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, a jakie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub innych praw majątkowych jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Wnioskodawczyni uważa, że do kosztów odpłatnego zbycia będzie mogła zaliczyć poniesione opłaty związane ze zbyciem nieruchomości - lokalu mieszkalnego tj.: 1) koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, 2) prowizję pośrednika w sprzedaży nieruchomości, 3) koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, 4) wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, 5) opłatę notarialną, 6) podatek od czynności cywilnoprawnych, 7) opłatę sądową wpłaconą na postępowanie spadkowe. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) są udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Wnioskodawczyni uważa, że kosztami takimi będą m.in.: 1) cena nabycia udziału w nieruchomości określona w postanowieniu sądu dotyczącym zniesienia współwłasności ze spłatą (kwota spłaty), 2) koszty, które zostały poniesione przez podatnika w czasie posiadania nieruchomości (od chwili nabycia nieruchomości do czasu jej zbycia), tj. poniesione koszty na fundusz remontowy, opłata za ogrzewanie, wodę oraz koszty zarządu nieruchomością, 3) kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn. W myśl art. 22 ust. 6e ustawy o PIT wysokość powyższych nakładów ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Zdaniem Wnioskodawczym jeżeli chodzi o ustalanie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego) stanowiącego podstawę naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, to w myśl art. 30e ust. 2 ustawy podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości, (pomniejszony o wyżej wymienione koszty), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy. Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z 21 sierpnia 2013 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że do kosztów odpłatnego zbycia, pomniejszających zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód, który wnioskodawczyni uzyska ze sprzedaży lokalu należy zakwalifikować ewentualne wydatki na wycenę lokalu mieszkalnego przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizję pośrednika w sprzedaży tego lokalu, ogłoszenia w prasie związane z zamiarem sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej w tym opłatę notarialną, jednakże wyłącznie w wysokości proporcjonalnie przypadającej na udziały nabyte w 2012 r. i 2013 r. Natomiast do kosztów uzyskania przychodu, określonych w art. 22 ust 6c ustawy wnioskodawczyni będzie mogła zaliczyć wydatki poniesione w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego tj. udokumentowaną kwotę faktycznej spłaty na rzecz siostry, związaną z dokonanym działem spadku, kwotę zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych i opłatę sądową wpłaconą w związku z postępowaniem o dział spadku. Jednocześnie Dyrektor Izby stwierdził, że do kosztów tych nie sposób zakwalifikować wydatków poniesionych na opłaty za ogrzewanie, wodę, koszty zarządu nieruchomością oraz fundusz remontowy, gdyż nie można ich zaliczyć ani do kosztów nabycia lokalu mieszkalnego, ani też do nakładów poniesionych na ten lokal mieszkalny. Wydatki te związane są z eksploatacją i utrzymaniem tego lokalu jak również nieruchomości wspólnej. Są one zatem ciężarem do którego ponoszenia wnioskodawczyni jako posiadacz lokalu mieszkalnego była i jest zobowiązana. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawczyni wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej daty nabycia spadku i związanych z tym skutków podatkowych przy odpłatnej sprzedaży udziałów w lokalu mieszkalnym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że interpretacja przepisów prawa podatkowego zastosowaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w części dotyczącej zaliczenia określonych wydatków, które można odliczyć od przychodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego i w zakresie zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, jest prawidłowa. Natomiast nie zgodziła się z wykładnią Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, który — jej zdaniem - rozszerzył zaskarżoną interpretację indywidualną, dokonując analizy przepisów prawa cywilnego w zakresie daty nabycia w spadku nieruchomości, przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wydał interpretację w jakiej części uzyskany przez skarżącą przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca poinformowała, że kwestia ta jest przedmiotem odrębnej interpretacji indywidualnej o jaką zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy i która obecnie również jej przedmiotem skargi. Skarżąca wskazała, że w tej sprawie nie była zainteresowana - w jej ocenie rozszerzającą wykładnią zastosowaną przez Dyrektora w zakresie momentu nabycia spadku, z którą to całkowicie się nie zgadza. Nadmieniła, że gdyby Dyrektor udzielił interpretacji ograniczając się do zadanego pytania, nie musiałaby zaskarżać wydanej interpretacji. Wskazuje, że Dyrektor uznał, iż dla określenia skutków podatkowych takiej transakcji istotne jest ustalenie daty nabycia nieruchomości lub praw.
Odpowiadając na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną interpretację uznał, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, to jest art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej interpretacji. Organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie ani tym bardziej nie jest uprawniony do modyfikacji pytania postawionego przez wnioskodawcę. Jego rolą jest ocena stanowiska wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Natomiast, jeżeli organ uzna, że zaprezentowany we wniosku stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący zobowiązany jest stosownie do art. 14h w związku z art. 169 § 1 i w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w tym zakresie wniosku. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ewentualne dywagacje czy oceny prawne ze strony organu podatkowego, wykraczające poza zakres stanu faktycznego czy też wyrażone przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie, nie mają uzasadnienia. Należy zaznaczyć, iż w zaprezentowanym we wniosku stanie faktycznym skarżąca przedstawiła następuje zdarzenie przyszłe w kontekście którego zadała pytanie jakie wydatki można odliczyć od przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, a jakie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W pierwszej części uzasadnienia organ przytoczył właściwe przepisy i stwierdził, że odnosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy, że nabycie spornego lokalu nastąpiło w 1999r. w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w spadku po ojcu w 2012 r. w części odpowiadającej udziałom nabytym w drodze działu spadku. Dalej organ stwierdził, iż do kosztów odpłatnego zbycia, pomniejszających zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód, który wnioskodawczyni uzyska ze sprzedaży lokalu należy zakwalifikować ewentualne wydatki na wycenę lokalu mieszkalnego przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizję pośrednika w sprzedaży tego lokalu, ogłoszenia w prasie związane z zamiarem sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej w tym opłatę notarialną, jednakże wyłącznie w wysokości proporcjonalnie przypadającej na udziały nabyte w 2012 r. i 2013 r. Natomiast do kosztów uzyskania przychodu, określonych w art. 22 ust 6c ustawy wnioskodawczyni będzie mogła zaliczyć wydatki poniesione w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego, tj. udokumentowaną kwotę faktycznej spłaty na rzecz siostry, związaną z dokonanym działem spadku, kwotę zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych i opłatę sądową wpłaconą w związku z postępowaniem o dział spadku. Zdaniem Sądu takie działanie organu było nieprawidłowe ponieważ podany we wniosku zdarzenie przyszłe stanowią - jak już wcześniej wspomniano - jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja ta będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ zobowiązany był do udzielenia interpretacji wskazanych we wniosku przepisów w kontekście postawionego we wniosku pytania. Wymienione uchybienie proceduralne - na które zasadnie wskazywała skarżąca - doprowadziły Sąd do stwierdzenia konieczności wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. 4. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Finansów, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a") naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 14 c §1 i §2 oraz art. 14b §3 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej interpretacji z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd, że organ podatkowy nieprawidłowo dokonał oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, tj. że w wydanej interpretacji indywidualnej ocena prawna organu wykraczała poza zakres przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, sformułowanego na jego tle pytania oraz wyrażonego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie, art. 141 §4 P.p.s.a. w związku z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 §1 i §2 pkt 4a w powiązaniu z art. 14 c §1 i §2 O.p. w związku z art. 14b§3 O.p. – z uwagi na niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli wydanej pisemnej interpretacji indywidualnej i wadliwe uzasadnienie wyroku, poprzez niezawarcie w nim merytorycznej analizy i oceny stanowiska organu zamieszczonego w interpretacji, zawierającego ocenę stanowiska wnioskodawcy, którego podstawę stanowiły przepisy art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), art. 19 ust.1, art. 22 ust.6 lit. c)-e) u.p.d.o.f., na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że ocena prawna organu wykraczała poza zakres przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, zadanego pytania oraz wyrażonego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie. Minister Finansów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 5. Skarżąca, działająca bez profesjonalnego pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do modyfikacji pytania postawionego przez wnioskodawcę. Postępowanie w sprawie uzyskania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego jest szczególnym rodzajem postępowania podatkowego. Interpretacje są formą wyrażenia stanowiska przez organ uprawniony do ich wydania, jak należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w okolicznościach faktycznych, w których znajduje się lub może się znaleźć osoba występująca o interpretację. Pewne szczególne cechy tego postępowania mają istotne znaczenie dla oceny legalności działań organów podatkowych w tym zakresie. W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji wyłącznie bowiem podatnik (albo płatnik lub inkasent) wyczerpująco przedstawia stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe i w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyraża własne stanowisko. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. W myśl bowiem art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a organ stosownie do treści art. 14c § 1 O.p. w wydanej interpretacji indywidualnej dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Z treści wskazanych wyżej przepisów wynika, że interpretacja indywidualna powinna być wydana w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jeżeli organ uzna, że zaprezentowany we wniosku stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący zobowiązany jest stosownie do art. 14h w związku z art. 169 § 1 i w związku z art. 14b § 3 O.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w tym zakresie wniosku (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, TNOiK, Toruń 2007 s. 76 i n.). Co istotne, organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskującego. Ewentualne dywagacje, czy oceny prawne ze strony organu podatkowego wykraczające poza zakres stanu faktycznego czy też wyrażone przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie, nie mają uzasadnienia. Pogląd taki wyrażony został w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1852/08, z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 495/08, z 12 grudnia 2013 r., II FSK 197/12 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Interpretacja indywidualna jest aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji, przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Przedmiotem natomiast wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest kontrola prawidłowości, to jest legalności oceny wyrażonej przez ten organ zawartej w interpretacji, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 ust. 4a P.p.s.a. Z tej przyczyny zupełnie niezrozumiały jest wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. odnoszącego się do sądowej kontroli decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie przedmiot kontroli stanowiła indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów (por. też wyrok NSA z 17 maja 2011 r., II FSK 74/10). W zaskarżonym wyroku, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że będąca przedmiotem skargi interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej uzasadniającym jej uchylenie. Sąd pierwszej instancji nie naruszył też wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera bowiem wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Słuszne są uwagi strony skarżącej, że organ podatkowy dokonał swoistego rozszerzenia zdarzenia przyszłego poprzez analizę przepisów kodeksu cywilnego w zakresie daty nabycia w drodze spadku nieruchomości oraz przepisów prawa podatkowego (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.). We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca ograniczyła swoje stanowisko do art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Zadała pytanie dotyczące odliczeń od przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz kosztów uzyskania przychodu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca nie pytała zaś o kwestie wiążące się z momentem nabycia spadku. Zagadnienie to zresztą stało się przedmiotem odrębnego wniosku i odrębnej interpretacji. Trafnie zatem sąd pierwszej instancji przyjął, że organ zobowiązany był do udzielenia interpretacji wskazanych we wniosku przepisów w kontekście postawionego we wniosku pytania. Zresztą, jak sama skarżąca podkreślała, nie musiałaby zaskarżać wydanej interpretacji, gdyby organ podatkowy ograniczył się do odpowiedzi na zadane pytanie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, którymi były koszty dojazdu strony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.