II FSK 249/16

II FSK 249/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Maria Świderska /sprawozdawca/
Jacek Brolik
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 3770/21 - Wyrok NSA z 2022-03-08
I SA/Rz 833/15 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2015-10-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 163 poz 1711
art. 23 ust. 1-4
Ustawa z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego - tekst  jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA (del.) Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Agencji M. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 833/15 w sprawie ze skargi Agencji M. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
UZASDANIENIE
Wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 833/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi Agencji M. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 29 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 rok.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji.
Strona skarżąca w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2013 i 2014 rok wykazywała do zapłaty podatek w kwocie 3.223 zł za grunty i budynki określane jako pozostałe. W toku postępowania podatkowego wskazywała, że nie zachodzą podstawy do deklarowania przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż dopiero realizacja zadań określonych w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013r., poz. 712 ze zm.), dalej "ustawa o AMW", pozwoli w przyszłości uznać Agencję za przedsiębiorcę.
Decyzjami z 1 kwietnia 2015 roku Wójt Gminy P. określił Agencji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014r w kwocie po 8.876 złotych za każdy rok.
Na skutek odwołań wniesionych przez podatnika Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Zdaniem organu grunty oznaczone w ewidencji symbolem Bi, o pow. 2495 m2 oraz budynki niemieszkalne, o pow. 308 m2 położone na działce nr 478/8 w miejscowości Hermanowice podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Dlatego też wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 i 2014 rok powinna wynosić: od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 6.705,16zł a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 2.170,65zł.
Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że Agencja M. jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013, poz. 712 ze zm.), wykonującą prawa własności i inne prawa majątkowe na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do mienia określonego w art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ww. ustawy. Prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję wynika wprost z art. 23 ust. 4 ustawy o AMW, natomiast wykorzystywanie mienia, którym gospodaruje Agencja do celów działalności gospodarczej wynika również z art. 24 ww. ustawy. Chociaż przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku, to jednak jej działania charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiadają wszystkie cechy jakimi charakteryzuje się działalność gospodarcza. Fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji (art. 2 i 6 ww. ustawy) i prowadzenie przez nią działalności gospodarczej jako przedsiębiorca (art. 23 ust. 4 ww. ustawy) przesądza o opodatkowaniu wskazanych w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. nieruchomości stawką najwyższą podatku od nieruchomości.
Organ podkreślił, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o tym, że grunt ten jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości jest okoliczność, czy przedsiębiorca wykorzystuje posiadane przez siebie grunty do działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm.), dalej "u.s.g.d.".
Na rozstrzygnięcie to Agencja M. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podnosząc zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu wniosło o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi. Stwierdził, że organy podatkowe słusznie uznały, iż przedmiotowe nieruchomości powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Za niezasadne uznano zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazane w skardze. Organy w trakcie postępowania ustaliły wszelkie istotne okoliczności mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ustalono podstawę opodatkowania (rodzaj nieruchomości, ich powierzchnie), a także wysokość stawek, według których należało opodatkować te nieruchomości. Organ II instancji miał prawo wyrazić pogląd prawny co do wysokości stawki opodatkowania, skoro wynika on nie tyle z ustaleń faktycznych co do poszczególnych nieruchomości, ale z przepisów ustawy. To z mocy ustawy Agencja musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zaś w takim przypadku nie jest konieczne ustalanie, jak poszczególne grunty lub budynki są wykorzystywane, ponieważ o stawce ich opodatkowania nie przesądza ich wykorzystanie, ale pozostawanie w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dlatego też Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wysokość stawek podatku od nieruchomości została określona w art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Przewidują one kategorie stawek dla poszczególnych rodzajów nieruchomości rozumianych zarówno jako grunty (art. 5 ust.1 pkt 1), jak i budynki czy budowle (art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3). Jako odrębną kategorię określenia wysokości stawek wprowadzają pojęcie związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od sposobu zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiej działalności, to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla danej kategorii. Pojęcie "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej" zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, że nieruchomości te to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje zatem co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości (co do zasady) podlegają opodatkowaniu według tych stawek.
Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Agencja M. musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wynika to wprost z art. 23 ust. 4 ustawy o AMW, który stwierdza, że prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że Agencja M. jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i mają do niej w tym zakresie zastosowanie przepisy ustawy o działalności gospodarczej.
Niezależnie zatem od sposobu jej powołania, celów działania, rodzaju posiadanego mienia należało stwierdzić, że jej status wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l pozwalającą na przyjęcie, że posiadane przez Agencję mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu I instancji nie można rozróżniać podmiotów prowadzących działalność gospodarczą pod względem ich obowiązków w zakresie podatku od nieruchomości. Wszystkie podmioty prowadzące taką działalność niezależnie od sposobu ich powołania, składu właścicielskiego, pełnionej funkcji, realizowanych celów, muszą być traktowane w zakresie obciążeń podatkowych jednakowo. Odmienne traktowanie takich podmiotów prowadziłoby bowiem do dyskryminacji, która z mocy art. 32 ust. 2 Konstytucji jest zakazana również w życiu gospodarczym, zaś z mocy art. 32 ust. 1 Konstytucji wszelkie podmioty mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Agencja M. w L. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasadzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1. art. 1a ust.1pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o AMW poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że strona skarżąca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, iż Agencja M. jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji, gdy dopiero realizacja zadań przez Agencje jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy,
2. art. 23 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o AMW w zw. z przepisem § 2 statutu AMW poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Agencja w zakresie utrzymania i ewidencji mienia zbędnego MON oraz MSWiA jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej,
3. art. 23 ust. 3 ustawy o AMW w zw. z art. 20, 21, 23 i art. 2 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję M. jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami,
4. art. 4 u.s.d.g.– poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu w rozumieniu wskazanego art. 4 u.s.d.g. skarżąca jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania jej za przedsiębiorcę,
5. art. 2 u.s.d.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w jej rozumieniu skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania, iż prowadzi działalność gospodarczą.
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. D. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze. zm.)- dalej "O.p." w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O. p. polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznania, iż Agencja winna zapłacić podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, została udowodniona.
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 22.02.2018 roku jako załącznik do protokołu strona skarżąca ponownie przedstawiła swoje stanowisko prawne dotyczące prowadzenia przez Agencję M. działalności gospodarczej podkreślając w szczególności fakt, że działalność ta w znacznej części stanowi dochód Skarbu Państwa, a jedynie część dochodów jest przeznaczona na funkcjonowanie samej Agencji..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd związany jest podstawami (art. 174 p.p.s.a.) i wnioskami skargi (art. 176 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd odwoławczy nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej. Dodać należy, że zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), której w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdza.
W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnich latach już kilkakrotnie wypowiadał się na temat statusu prawnego Agencji M. oraz sposobu opodatkowania tej jednostki w zakresie podatku od nieruchomości.. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zawartą w wyrokach w sprawach o sygn. akt II FSK 1706/08 (wyrok z 10 czerwca 2010 r.) sygn. akt II FSK 2118/13 (wyrok z 18 sierpnia 2015 r.) oraz sygn. akt II FSK1132/17 (wyrok z 20.09.2017 r.) dostępnych w bazie CBOIS http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Wpisując się w dotychczasową linię orzecznictwa Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o AMW - poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy. Również za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 23 ust. 3, ust. 4 w. zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o AMW oraz w zw. z § 2 Statutu Agencji oraz art. 2 i art. 4 ust. 1 u.s.d.g., poprzez ich błędną wykładnię.
W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną była zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2013 i 2014 nieruchomości będących w posiadaniu Agencji stawkami tegoż podatku, przewidzianymi dla działalności gospodarczej. W myśl bowiem regulacji zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należało uważać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z treści cytowanych wyżej unormowań jednoznacznie wynika, że za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należało uważać: grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub grunty będące w posiadaniu innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Stosownie do postanowień art. 23 ust. 4 ustawy o AMW, prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję, jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotyczących działalności gospodarczej. Z art. 2 u.s.d.g. wynika, że działalnością gospodarczą – jest zarobkowa działalność wytwórczą, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Skarżąca spełnia wszystkie powołane wyżej kryteria przy prowadzeniu swojej działalności. Nie można przy tym podzielić poglądu autora skargi kasacyjnej, że nie jest celem Agencji osiąganie zysku. Racjonalne gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa przez skarżącą wymusza osiąganie dochodu (zarobku), gdyż w przeciwnym razie działalność ta miałaby charakter charytatywny i konsekwencji przynosiłaby straty Skarbowi Państwa. Okoliczność, że część zysku jest przekazywana do Skarbu Państwa nie może zmieniać oceny, że skarżąca w istocie prowadzi działalność, która z istoty swej winna być nastawiona na zysk niezależnie od jego późniejszego przeznaczenia. Literalne brzmienie art. 23 ust. 1- 4 ustawy o AMW i jego treść jest jednoznaczna i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Wobec tego należy uznać za niedopuszczalne doszukiwanie się ukrytych intencji ustawodawcy i tworzenie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne brzmienie przepisu.
Należy zgodzić się z WSA, że Agencja M. ma szczególną pozycję w polskim systemie prawnym. Jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego i jako osoba prawna powołana na podstawie ustawy nie podlega obowiązkowi wpisu do KRS, co nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, nie konstytuuje jej zatem wpis, bądź jego brak do odpowiedniego rejestru. Niewątpliwie także sposób powołania osoby prawnej do życia nie stanowi kryterium przesądzającego o tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z podmiotem wykonującym działalność gospodarczą. Podobnie nie ma wpływu na powyższe wywody fakt, że strona skarżąca jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.).
Reasumując należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości zasadność opodatkowania stawkami podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzoną dzielnością gospodarczą, będących w posiadaniu skarżącej gruntów i budynków. Pogląd taki znajduje również swoje potwierdzenie zarówno w literaturze przedmiotu (L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 147-148, oraz L. Etel, M. Popławski, S. Presnarowicz, R. Dowgier, Podatki i opłaty samorządowe w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2003, s. 84-85). Prawidłowość takiego rozumowania potwierdzona została w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 roku sygn. akt SK 13/15 (opublikowany w: OTK-A 2017/85). Analizując kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem. TK odwołał się przy tym do wyroku NSA z 12.06.2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10 (dostępny w CBOSA), w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu podlega opodatkowaniu wg. najwyższych stawek. Wniosek ten uznano za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi (pkt.85). W konsekwencji dla ustalenia związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy stwierdzenie, że grunt ten pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy (pkt.88).
Mając na uwadze zawarte wyżej rozważania nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę oraz w głosie do protokołu, że Sąd I instancji bezpodstawnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości mienia należącego do strony skarżącej tak, jakby pozostawało ono w dyspozycji jednostki prowadzącej działalność gospodarczą. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy przesądziło o właściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego będących podstawą orzekania w sprawie.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną.