II FSK 246/23

II FSK 246/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Grzęda
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Gl 989/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-08-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 134 § 1,art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 989/21 w sprawie ze skargi G.sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 29 sierpnia 2022 r., I SA/Gl 989/21, oddalił skargę G. sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 października 2019 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r.
2. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik spółki, zarzucając, na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a") naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów, w tym przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie okoliczności całej sprawy i nie dostrzeżenie oczywistej wadliwości orzeczenia organu na które została wniesiona skarga,
- art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie tego przepisu i nie uwzględnienie skargi złożonej przez skarżącego, pomimo że skarga ta była uzasadniona,
- art.76 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r. poz. 900 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało błędnym nie uwzględnieniem złożonej przez skarżącego skargi,
- art. 70 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy doszło do przedawnienia,
- art. 70 § 4 o.p. polegające na uznaniu, iż zostały spełnione przesłanki z tego przepisu i tym samym zawieszony został bieg terminu przedawnienia, choć do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie nie doszło.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
3. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przedstawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do postawionych zarzutów, w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co oznacza konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd uchybił.
Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało, a w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, nie jest też powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych.
Odnosząc się do rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy wskazać, że zarzuty skargi są bardzo lakoniczne, i w zasadzie poza samym wskazaniem naruszonego przepisu nie zawierają przytoczenia podstaw kasacyjnych.
Wskazać również należy, że art. 145 § 1 p.p.s.a., wskazany w zarzucie kasacyjnym, jest przepisem określającym jedynie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy. Stąd też nie może on funkcjonować samodzielnie jako podstawa kasacyjna, bez powiązania go z innego rodzaju regulacjami, których naruszenia wojewódzki sąd administracyjny miał się dopuścić w toku rozpoznawania skargi, do tego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie. Powyższe oznacza, że wskazany w skardze przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. bez powiązania go z innymi przepisami nie może stanowić skutecznego zarzutu kasacyjnego.
Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia odniósł się szczegółowo w kwestii przedawnienia. Podkreślił, że nadpłata wynikała z rozliczenia rocznego podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., a spółka pismem z 30 listopada 2017 r. wniosła "o zaliczenie wcześniej pobranej kwoty 81.515 zł z tytułu nadpłaconego przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007, 2008 i 2009 w ciężar zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2018", zatem organ podatkowy związany był dyspozycją skarżącej spółki. W tej sytuacji obowiązkiem organu było ustalenie czy zobowiązanie i nadpłata istniały, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi zarachowanie zgodnie z dyspozycją spółki.
Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor UKS decyzją z 7 stycznia 2015 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w wysokości 105.536,00 zł. Natomiast w związku z zapłatą podatku w kwocie wyższej niż podatek należny powstała nadpłata w wysokości 17.554.00 zł. Decyzja ta została doręczona spółce 13 stycznia 2015 r. Zobowiązanie do zapłaty skarżącej wynikało z decyzji Dyrektora UKS z 5 września 2013 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. w tym za grudzień 2008 r., na kwotę 210.127.00 zł i nie uległo ono przedawnieniu.
Sąd zwrócił również uwagę, że w kwestii przedawnienia wypowiedział się NSA w wyroku z 23 listopada 2017 r. I FSK 577/16 wskazując, że w dacie wydawania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, nie upłynął jeszcze termin przedawnienia tego zobowiązania. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu 27 sierpnia 2013 r. spółce doręczono zarządzenie zabezpieczenia z 2 sierpnia 2013 r. obejmujące m.in. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Na podstawie ww. zarządzenia zabezpieczenia w dniu 27 sierpnia 2013 r. dokonano zajęcia ruchomości zobowiązanego, co stwierdzał sporządzony protokół zajęcia ruchomości (doręczony spółce 27 sierpnia 2013 r.). W dniu 17 grudnia 2013 r. doręczono rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 5 września 2013 r. Następnie w dniu 20 grudnia 2013 r. wystawiono tytuł wykonawczy i zgodnie z brzmieniem art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a. z tym dniem nastąpiło przekształcenie postępowania zabezpieczającego w postępowanie egzekucyjne. W myśl art. 154 § 7 u.p.e.a. w dniu przekształcenia się zajęcia, o którym mowa w § 4 i 5, powstają skutki z zastosowaniem środka egzekucyjnego. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia ww. zaległości został przerwany w dniu 20 grudnia 2013 r. i zaczął biec na nowo od dnia 21 grudnia 2013 r. Z kolei w dniu 6 marca 2014 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem przez zobowiązaną skargi do WSA w Gliwicach, które zakończyło się w dniu 16 lutego 2018 r. wraz z doręczeniem organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego tj. wyroku NSA z 23 listopada 2017 r. I FSK 577/16.
Zatem, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ww. zaległość podatkowa ulegnie przedawnieniu najwcześniej w dniu 3 grudnia 2022 r. o ile nie wystąpią inne przesłanki zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia.
Mając na uwadze przytoczone elementy stanu faktycznego i dokonaną w oparciu o nie ocenę Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, że w dacie zarachowania istniała zarówno nadpłata jak i zaległość podatkowa. Zasadą jest, że to podatnik decyduje o sposobie zarachowana nadpłaty, a w niniejszej sprawie nadpłatę zarachowano zgodnie z żądaniem strony. Wskazano również, że skoro zaległość podatkowa powstała później niż wystąpiła nadpłata to nie naliczono odsetek za zwłokę.
W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 70 § 1 i art. 70 § 4 o.p. nie znajduje uzasadnienia.
Wskazać należy, że przedmiotem sporu w sprawie była nie tylko kwestia samego zarachowania nadpłaty. Jednakże zarówno organ podatkowy jak również Sąd I instancji szczegółowo rozważyły przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r., na rzecz którego zaliczono nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty sąd administracyjny w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. przeprowadził szczegółową kontrolę w zakresie prawidłowości zastosowania przez organ zastosowanych norm prawnych, zatem nie sposób zarzucić Sądowi naruszenia wskazanego przepisu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 § 1 p.p.s.a.