II FSK 228/09

II FSK 228/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Antoni Hanusz /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sokołowska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Op 289/08 - Wyrok WSA w Opolu z 2008-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 133 71, art. 200 § 1, art. 123,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, WSA del. Jolanta Sokołowska, Protokolant: Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "K." S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Op 289/08 w sprawie ze skargi "K." S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) nakazuje zwrócić "K." S.A. w K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
II FSK 228/09
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Op 289/08, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a., oddalił skargę "K." Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2008 roku w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2000 rok. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że "K." Spółka Akcyjna wnioskiem z dnia 27 września 2005r. skierowanym do Wójta Gminy B. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2000 r., dołączając do wniosku korektę deklaracji podatkowej w tym podatku. Wójt Gminy B. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty, w toku którego swój udział zgłosił pełnomocnik skarżącej radca prawny M. H. przedkładając do akt, przy piśmie z dnia 10 listopada 2005 r., akt uwierzytelnioną przez siebie kopię pełnomocnictwa z dnia 14 marca 2005 r., udzielonego mu przez prezesa zarządu spółki i członka zarządu - osoby wskazane w rejestrze przedsiębiorców jako uprawnione do reprezentacji spółki. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa obejmuje ono upoważnienie pełnomocnika do reprezentowania spółki przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi, organami administracji państwowej i samorządowej, organami podatkowymi i organami egzekucyjnymi w sprawach, w których stroną lub uczestnikiem postępowania jest spółka. Wójt Gminy B. decyzją z dnia 8 sierpnia 2007 r. odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005r. i doręczył decyzję skarżącej spółce. W imieniu spółki przesyłkę odebrała pracownica G. M., upoważniona do odbioru przesyłek pocztowych na mocy pełnomocnictwa nr 2/06. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wójta skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego M. H. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, poza zarzutami merytorycznymi, również zarzut naruszenia art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej: [O.p.]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 maja 2008 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Wskazało na treść art.145 § 2 O.p. stanowiącego, że jeśli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, to pisma (w tym decyzję) należy doręczać pełnomocnikowi. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętego skarga postanowienia, ocenił, że nie narusza ono prawa. Sąd podniósł, że w świetle art. 145 § 1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Natomiast zgodnie z treścią § 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W myśl powołanego przepisu, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma należy doręczać właśnie jemu i wobec przyjętej zasady oficjalności doręczeń, obowiązek ten obarcza organy prowadzące postępowanie. Stosownie natomiast do art. 137 § 2 O.p., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a w myśl § 3 powołanego artykułu, pełnomocnik dołącza do akt oryginał pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis pełnomocnictwa. W zakresie nieuregulowanym w § 1- 3a stosuje się przepisy prawa cywilnego. Sąd argumentował następnie, że z akt administracyjnych wynika, że pełnomocnik spółki, to jest radca prawny M. H. zgłosił swój udział w sprawie przedkładając przy piśmie z dnia 10 listopada 2005 r. udzielone mu przez stronę pełnomocnictwo (w uwierzytelnionej przez siebie kopii). Od tej chwili, zgodnie z art. 145 § 2 O.p., obowiązkiem organu było dokonywanie doręczeń do rąk pełnomocnika. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i nie może być podstawą do formułowania tezy o dowolności działania organu, czy też o swobodzie wyboru co do dokonywania doręczeń albo stronie, albo pełnomocnikowi. Jeśli dojdzie do równoczesnego doręczenia pisma stronie i pełnomocnikowi, za skuteczne i wywołujące skutki prawne uznać można jedynie doręczenie do rąk pełnomocnika; doręczenie dla strony będzie miało w takim wypadku charakter informacyjny. Skoro w sprawie działał skutecznie ustanowiony pełnomocnik, to zdaniem Sądu trafna była ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia 8 sierpnia 2007 r. r. w ogóle nie weszła do obrotu prawnego i nie może być przedmiotem zaskarżenia, co czyni niedopuszczalnym odwołanie od takiej decyzji. Podstawę do takiego wniosku stanowi przepis art. 228 § 1 pkt 1 O.p. przewidujący konieczność wydania przez organ odwoławczy postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Co do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 200 § 1 O.p., to jak stwierdził Sąd, choć istotnie z akt administracyjnych nie wynika, aby postanowienie na podstawie tego przepisu zostało wydane i skutecznie doręczone, to zdaniem sądu naruszenie tego procesowego przepisu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legła okoliczność faktyczna przyznana przez skarżącą i wyraźnie zarzucana w skardze, a mianowicie brak doręczenia decyzji organu I instancji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Wobec bezspornego faktu istnienia pełnomocnictwa i braku doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi naruszenie przez Kolegium art. 200 § 1 O.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. 3. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną zarzucając naruszenie:
- prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez niezastosowanie art. 145 § pkt 1 b i c p.p.s.a. i nie uchylenie zaskarżonego postanowienia, a to w związku z art. 200 § 1 i 123 § 1 O.p.,
- przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie zarzutu naruszenia art. 200 § 1 w zw. z 123 O.p.
Autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).
Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy wskazał na naruszenie art. 174 pkt 2 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez pominięcie zarzutu naruszenia art. 200 § 1 i art. 123 O.p.
Rozpoznając ten zarzut przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie może naruszyć art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przepisu tego w ogóle nie stosuje. Przepis ten określa podstawy kasacyjne, wobec tego znajduje zastosowanie po wydaniu orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji. Zatem zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy uznać za bezpodstawny. Z kolei zarzut naruszenia art. 133 § 1 nie może być rozpoznany, ponieważ nie został on uzasadniony. W swoich orzeczeniach, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał na konieczność prawidłowego formułowania podstaw kasacyjnych. Nieodzownym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest nie tylko sformułowanie podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie. Istotą wnoszonego środka zaskarżenia jest podniesienie zarzutów w stosunku do orzeczenia zapadłego w toku postępowania przed sądem administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/2007, publ. w systemie LexPolonica nr 1978087 oraz w bazie orzeczeń NSA). Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. polega na określeniu przez autora skargi kasacyjnej konkretnych przepisów prawa materialnego ze wskazaniem, czy sąd pierwszej instancji dopuścił się ich naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię, lub norm postępowania wraz z uzasadnieniem, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Poprawnie sporządzona skarga kasacyjna powinna również zawierać uzasadnienie podniesionych w jej treści zarzutów, co z kolei wynika z art. 176 p.p.s.a. określającego podstawy konstrukcyjne skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1226/2007, publ. LexPolonica nr 2022004 oraz w bazie orzeczeń NSA). Naruszone przepisy powinny być w skardze kasacyjnej - zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - wskazane jako podstawy kasacyjne, co oznacza obowiązek nie tylko ich literalnego wyliczenia ale i określenia na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych, a w zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazanie, że ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na czym ono polegało (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1467/2004, publ. LexPolonica nr 420401). Wskazać też trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny, odmiennie niż wojewódzkie sądy administracyjne, jest związany granicami skargi kasacyjnej i poza nieważnością postępowania (która w niniejszej sprawie nie zachodziła) rozważa jedynie te uchybienia, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), zatem nie jest on uprawniony do uściślania i konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, bądź też ich uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. II FSK 1401/05, opubl. w: Lex nr 262797). Jak już wcześniej wskazano, w skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami. Tymczasem żadnego fragmentu uzasadnienia skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie można połączyć z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten określa moment, w jakim sąd wydaje wyrok i moment decydujący i miarodajny dla oceny stanu prawnego i faktycznego sprawy poddanej jego kontroli oraz wyjątek od zasady rozpoznawania spraw na rozprawie ( por. T.Woś w : T.Woś, H.Knysiak- Molczyk, M.Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Komentarz - Wyd. Prawnicze LexixNexis, Warszawa 2005, s. 420-426). Z przepisu tego wynika również obowiązek sądu ograniczenia się przy orzekaniu (poza wyjątkiem wynikającym z art. 106 § 3 p.p.s.a.) do materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 410/07, opubl. w Lex pod nr 400471). Skarga kasacyjna w żadnym jej fragmencie nie nawiązuje do regulacji zawartej w omawianym powyżej przepisie i nie wskazuje na czym miało polegać jego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji. Natomiast wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który miał zostać naruszony, bez podania w tym zakresie uzasadnienia, nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. i skutkuje oddaleniem tego środka zaskarżenia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała w prawidłowy sposób (możliwy do rozpoznania) zarzutu naruszenia przez WSA przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd właśnie tych przepisów i to w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie zaś w skardze kasacyjnej przepisów postępowania podatkowego w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ponieważ sądy administracyjne nie stosują przepisów postępowania podatkowego, nie mogą ich też naruszyć, a brak powiązania zarzutów naruszenia przepisów dotyczących tej procedury z przepisami procedury sądowoadministracyjnej (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) powoduje, iż zarzuty takie nie mogą być rozpoznane. Niezależnie od powyższego zauważyć można, że nawet uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie mogło doprowadzić do rozpoznania zarzutu pominięcia przez Sąd pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 200 i 123 O.p. Zarzut ten nie może bowiem być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., ponieważ ustanowiony tym przepisem obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Przepis ten zostałby naruszony, gdyby np. sąd przesłuchał świadków albo strony, tymczasem autor skargi kasacyjnej zarzuca brak stanowiska WSA w zakresie objętym zarzutem skargi. W drugim z zarzutów skargi kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) i lit c) tej ustawy i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w związku z art. 200 i art. 123 § 1 O.p. Poczynione powyżej uwagi odnośnie do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pozostają aktualne do naruszenia art. 174 pkt 1 tej ustawy. Poza tym zwrócenia uwagi wymaga, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być tylko naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zatem w ramach tej podstawy kasacyjnej można wskazać na np. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w powiązaniu z konkretnymi przepisami prawa materialnego. Nie można natomiast na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skutecznie zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w powiązaniu z art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p., (art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p. nie są przepisami prawa materialnego). Uchylenie decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury i może być kwestionowane wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że przy formułowaniu skargi kasacyjnej kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy naruszeniem prawa materialnego, a naruszeniem przepisów postępowania, ponieważ tylko prawidłowo sformułowany zarzut może być przedmiotem rozpoznania przez sąd kasacyjny. Z uwagi na okoliczność, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony, zarzut ten uchyla się spod kontroli Sądu kasacyjnego. Z tych samych względów nie może być rozpoznany zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. 1 pkt b) p.p.s.a., który został powiązany z art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p. Poza tym zarzut ten nie został uzasadniony (o skutkach braku uzasadnienia zarzutu powyżej). Celem wyjaśnienia dodać można, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. 1 pkt b) p.p.s.a. byłby skuteczny w powiązaniu z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., lecz tak sformułowany zarzut nie został postawiony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.