II FSK 221/05

II FSK 221/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Jacek Brolik /przewodniczący/
Krystyna Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Gl 939/04 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2004-10-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 72, art. 73, art. 173 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Krystyna Nowak (sprawozdawca), Protokolant Ilona Waksmundzka, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dariusza K. od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2004 r., sygn. akt I SA/Gl 939/04 w sprawie ze skargi Dariusza K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 października 2004 r. I SA/Gl 939/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Dariusza K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 31 maja 2004 r. (...) o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
Powodem odrzucenia skargi było nieziszczenie - mimo wezwania Sądu - należytego od skargi wpisu.
W skardze kasacyjnej od postanowienia Dariusz K. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Postanowieniu zarzucił naruszenie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie jej art. 72, tj. trybu zwykłego doręczenia pisma, a także niewypełnienie wszystkich przesłanek doręczenia zastępczego określonych w art. 73.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, iż wezwania o wpis nie doręczono ani skarżącemu, który w tym czasie - z powodu choroby - przebywał poza miejscem zamieszkania, ani jego żonie obecnej w domu. Korespondencji nie pozostawiono administracji budynku ani dozorcy.
Doręczenie, poprzez pozostawienie przesyłki w placówce pocztowej było fikcyjne, ponieważ listonosz nie umieścił na drzwiach mieszkania lub w skrzynce domowej zawiadomienia o fakcie nadejścia korespondencji dla skarżącego. Adresat nie miał świadomości o przesyłce oczekującej go w placówce pocztowej.
Wadliwość w działaniu poczty w zakresie doręczenia, narusza zasadę oficjalności doręczeń. Pozbawiła także skarżącego możności działania, a nadto spowodowała utratę konstytucyjnej, ustrojowej procesowej zasady jawności.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Dariusza K. na uwzględnienie nie zasługuje.
Zgodnie z art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przedmiotem skargi kasacyjnej może być wydany przez wojewódzki sąd administracyjny wyrok lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie.
Wyłącznie przeciw takiemu orzeczeniu mogą być skierowane zarzuty kasacyjne.
Wskazany przez skarżącego art. 72 Prawa o postępowaniu ... stanowi, że "Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma".
Jak z powyższego wynika możliwość doręczenia przesyłki sądowej innej osobie niż adresat pozostawiona została wyborowi doręczającego; nie ma on obowiązku podejmowania prób doręczenia pisma administracji domu adresata lub dozorcy; pertraktowania z tymi osobami na temat zobowiązania się do doręczenia przesyłki adresatowi i dochodzenia /bądź zakładania/, że nie ma między nimi sprzecznych interesów. Zastosowanie przez sąd administracyjny tego przepisu nastąpiłoby tylko w wypadku dokonania takiego doręczenia przez doręczyciela; data doręczenia musiałaby być przez sąd uwzględniona w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu ... nie przewiduje jako przesłanki zarzutu kasacyjnego niezastosowania określonego przepisu prawa procesowego.
W aktach sądowych sprawy pozostaje dokument urzędowy: pocztowy dowód doręczenia przesyłki, z którego wynika, że skierowane do skarżącego wezwanie o wpis nie zostało doręczone bezpośrednio - w dniu 10 sierpnia 2004 r. z powodu nieobecności adresata.
W tym samym dniu wezwanie zostało złożone na okres 7 dni w Urzędzie Pocztowym B. 16, a stosowne zawiadomienie /awizo/ doręczyciel pozostawił w skrzynce oddawczej.
Przesyłka została awizowana powtórnie 18 sierpnia 2004 r. Kolejny 7-dniowy okres jej pozostawania w Urzędzie Pocztowym upłynął zatem 25 sierpnia, a wyznaczony przez Sąd 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu, liczony od tej daty, z dniem 1 września 2004 r.
Przesyłka została odebrana przez pełnomocnika adresata 31 sierpnia 2004 r.
Do 11 października 2004 r. /data skarżonego orzeczenia/ wpis nie został niszczony.
Zarzucając naruszenie art. 73 Prawa o postępowaniu ... skarżący nie odniósł się do faktu odebrania przesyłki ani nie przeprowadził dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, co do tego, że w istocie nie dokonano awiza przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu; nawet nie sugerował podjęcia pocztowego postępowania reklamacyjnego w związku z odrzuceniem skargi.
W tej sytuacji nie można było skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia wskazanego przepisu.
Z opisanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.