II FSK 218/23

II FSK 218/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas /przewodniczący/
Artur Kot /sprawozdawca/
Małgorzata Wolf- Kalamala
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Ke 24/20 - Wyrok WSA w Kielcach z 2020-03-25
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b § 3, art. 169 § 1, art. 14h, art. 121 § 1, art. 14g § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala Sędzia WSA del. Artur Kot (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 24/20 w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 25 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 24/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") uwzględnił skargę P. K. (dalej jako "skarżący") i uchylił zarówno postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "DKIS", "Dyrektor KIS" lub "organ podatkowy") z 15 listopada 2019 r., jak i poprzedzające je postanowienie z 17 września 2019 r.
w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Tekst powyższego wyroku wraz z jego uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zw. w skrócie "CBOSA")
2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik DKIS (radca prawny) występując o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi
na rozprawie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od skarżącego
na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zw. dalej "ppsa") autor skargi kasacyjnej postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1,
a także art. 14g § 1 w powiązaniu z art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; zw. dalej "Op") poprzez błędne przyjęcie, że organ podatkowy nie miał podstaw do wezwania skarżącego do uzupełniania braków wniosku ponieważ zawierał on wszystkie przewidziane prawem elementy, w tym wyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego oraz stanowiska w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia – wobec czego organ powinien był wydać interpretację – podczas gdy skarżący wystąpił z wnioskiem
o wydanie interpretacji indywidualnej zawierającym opis zdarzenia przyszłego, który nie zawierał wszystkich istotnych elementów, niezbędnych z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji dotyczącej wskazania zaistnienia bądź niezaistnienia po stronie finansującego przesłanek określonych w art. 23b ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387; zw. dalej "updof"), skutkujących koniecznością zastosowania wobec skarżącego zasad opodatkowania określonych w art. 23f-23h updof, co w istotny sposób wpłynęłoby na treść wydanej interpretacji, w konsekwencji czego organ zgodnie z obowiązującymi przepisami na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Op wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego, a następnie na skutek braku usunięcia przez skarżącego ww. braków na podstawie art. 14g § 1 Op pozostawił bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa w powiązaniu z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1, a także art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Op poprzez nieprawidłowe stwierdzenie przez WSA, iż skoro skarżący we wniosku
o wydanie interpretacji w sposób jednoznaczny określił rodzaj leasingu podając, że jest to leasing operacyjny, którego istotą jest możliwość zastosowania przepisu art. 23b ust. 1 pkt. 1 i 3 updof po spełnieniu przesłanek określonych w tych przepisach, to jest to wystarczający element stanu faktycznego, którym organ był związany, podczas gdy możliwość zastosowania wskazanego wyżej przepisu jest uzależniona również od niezaistnienia warunków określonych w art. 23b ust 2 updof w związku art. 23f-23h updof co w istotny sposób wpłynęłoby na treść wydanej interpretacji; w związku
z powyższym skoro zakres interpretacji ograniczony jest pytaniem sformułowanym
we wniosku to organ podatkowy był zobowiązany do wezwania o doprecyzowanie wniosku, tj. zastosowanie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op, zaś przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że "zaskarżone postanowienie zostało wydane z tego powodu
z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego postanowienia zamiast oddalenia skargi";
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 153 ppsa oraz art. 141 § 1 ppsa w związku z "art. 14c §"Op poprzez niedostateczne wyjaśnienie oraz uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na skutek braku pogłębionej analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia zagadnień prawnych i ograniczenie się zasadniczo do powielenia stanowiska skarżącego poprzez stwierdzenie, iż skoro we wniosku o wydanie interpretacji w sposób jednoznaczny określono rodzaj leasingu podając, że jest to leasing operacyjny, którego istotą jest możliwość zastosowania
art. 23b ust. 1 pkt. 1 i 3 updof po spełnieniu przesłanek określonych w tych przepisach, to jest to wystarczający element stanu faktycznego, którym DKIS był związany, podczas gdy możliwość zastosowania wskazanego wyżej przepisu jest uzależniona również
od niezaistnienia warunków określonych w art. 23b ust 2 updof w związku art. 23f-23h updof, co w istotny sposób wpłynęłoby na treść wydanej dla skarżącego interpretacji indywidualnej.
2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego (radca prawny) wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić, zgodnie z art. 184 ppsa, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
3.1. Na podstawie art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tytułem przypomnienia wskazać należy,
że spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny zasadności zastosowania przez organ podatkowy art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 Op, czyli do wydania postanowienia
o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Istota sporu sprowadza się natomiast do oceny zasadności domagania się od wnioskodawcy przez organ podatkowy w toku tzw. postępowania interpretacyjnego uzyskania tego rodzaju informacji, które nie są przedmiotem zainteresowania (wątpliwości) podatnika, czyli zasadności zastosowania art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op – pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Innymi słowy, istota sporu sprowadza się do oceny zasadności zastosowania przez DKIS art. 14g § 1 Op
w sytuacji, gdy podatnik (zainteresowany) nie chce lub nie może udzielić informacji wskazanych w wezwaniu organu podatkowego, których nie przedstawiono we wniosku od wydanie interpretacji jako zbędnych lub pozostających poza sferą zainteresowania (wątpliwości materialnoprawnych) podatnika (wnioskodawcy). Pomimo multiplikacji zarzutów procesowych skargi kasacyjnej rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do oceny zasadności stanowiska WSA, że w jej realiach brak było podstaw
do zastosowania przez DKIS art. 14g § 1 Op, czego konsekwencją było zastosowanie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, sąd pierwszej instancji trafnie zarzucił DKIS wadliwe uznanie, że wyjaśnienie przedstawionych we wniosku
o wydanie interpretacji wątpliwości podatnika wymaga uzupełnienia wniosku w zakresie przedstawionym w wezwaniu wystosowanym w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op. O ile bowiem organ podatkowy w tzw. postępowaniu interpretacyjnym może żądać
od wnioskodawcy – zgodnie z zasadą zaufania wyrażoną w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Op – udzielenia informacji, które mogą mieć znaczenie dla kompleksowej oceny jego stanowiska [materialnoprawnego] wyrażonego w trybie art. 14b § 3 Op, o tyle nie może tego czynić organ podatkowy pod rygorem zastosowania art. 14g § 1 Op w sytuacji, gdy obiektywnie możliwe jest wydanie interpretacji indywidualnej odpowiadającej wymogom przewidzianym w art. 14c § 1 i 2 Op również bez owych informacji, których nie chce lub nie może przedstawić wnioskodawca. Innymi słowy, organ podatkowy nie może stosować art. 14g § 1 Op w sytuacji, gdy obiektywnie rzecz biorąc istnieje możliwość dokonania oceny stanowiska podatnika tylko w zakreślonym przez niego zakresie.
3.2. Zgodnie z art. 14b § 1 i 3 Op DKIS na wniosek zainteresowanego wydaje
w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest przedstawić wyczerpująco zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
W świetle art. 14c § 1 Op interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku i ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z art. 14h Op wynika zaś,
że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 169 § 1-2 i 4 Op. Zgodnie z art. 169 § 1 Op, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej różni się od postępowania podatkowego. Organ interpretacyjny nie ma bowiem obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 Op nie ma zastosowania) lecz wzywa wnioskodawcę
do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy co do zasady może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie – ustalanego przez organ podatkowy – stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można
w sposób pewny udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zakreślonej przez wnioskodawcę.
3.3. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że element wprawdzie objęty normą prawnopodatkową, ale podany przez wnioskodawcę w ramach "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" jako faktycznie występujący i co do którego tenże wnioskodawca nie wyraża w jednoznaczny sposób wątpliwości prawnych, nie może być przedmiotem weryfikacji prowadzonej przez organ. Podkreśla się także, że w postępowaniu
o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii się odnoszących. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest tylko elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a innym razem może być już ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego
(por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2020 r., I FPS 3/19 i powołane w nim orzecznictwo).
Innymi słowy, organ interpretacyjny ma prawo zastosować art. 169 § 1 Op
w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji bądź też zakresu owego stanu faktycznego, gdy podatnik oczekuje od organu oceny prawnej kilku kwestii poruszonych we wniosku. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik wskazuje w odpowiedzi na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op, że nie oczekuje od organu jego oceny prawnej stanowiska w zakresie, o którym mowa w wezwaniu, to obowiązkiem organu jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy wyłącznie we wskazanym przez niego zakresie. Badanie przez organ podatkowy, czy wnioskodawca dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 14b § 3 Op, dotyczy zatem wyłącznie kontekstu normatywnego przewidzianego w art. 14c § 1 i 2 Op. Organ interpretacyjny nie może przy tym wymagać od podatnika – pod rygorem zastosowania art. 14g § 1 (lub art. 169 § 4) Op – przedstawienia tego rodzaju informacji, które mogą mieć znaczenie w toku wymiarowego postępowania podatkowego, gdyż w świetle art. 14h Op organ podatkowy nie stosuje w tzw. postępowaniu interpretacyjnym art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op.
3.4. Bezsporne jest wskazanie przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego. Podał, że w czasie trwania tejże umowy leasingu samochód jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, czynsze leasingowe i koszty związane z bieżącą eksploatacją zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów tej działalności (dokonywane jest odliczenie VAT od czynszów leasingowych i kosztów eksploatacji). Po zakończeniu umowy leasingu zamierza wykupić przedmiotowy samochód na cele osobiste, przy czym na wykup zostanie wystawiona faktura VAT. Po okresie co najmniej sześciu miesięcy zamierza samochód sprzedać. Przedstawiając własną ocenę zdarzenia skarżący wyraził przy tym pogląd,
że w przypadku wykupienia przez niego samochodu po zakończeniu owej umowy leasingowej na cele osobiste kwota uzyskana ze sprzedaży nie będzie stanowić przychodu z działalności gospodarczej i jej skutki winny być oceniane w kontekście przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d updof, nie powstanie też przychód
ze sprzedaży, jeżeli będzie miała miejsce po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Z kolei opłaty ustalone w umowie leasingowej
i ponoszone w okresie obowiązywania tej umowy od momentu zawarcia do momentu rozwiązania, mimo wykupienia samochodu na cele prywatne stanowią koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 23b ust. 1 updof, jeżeli spełniały warunek celowości wynikający z art. 22 ust. 1 updof i mimo wykupu na cele osobiste korekta w zakresie kosztów nie jest wymagana.
Jak trafnie wskazał WSA, przedmiotem wątpliwości podatnika nie był zatem sposób zakwalifikowania zawartej umowy jako leasingu operacyjnego czy finansowego, a tym samym możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat o których mowa w art. 23b ust. 1 w części stanowiącej spłatę wartości środków trwałych. Przedstawiając stan faktyczny podatnik jednoznacznie określił rodzaj leasingu podając, że jest to leasing operacyjny, którego istotą jest (przy spełnieniu określonych warunków) możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat ustalonych w umowie leasingu, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wskazanie przez podatnika, że w ramach działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego było elementem stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny był związany. Przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji opis zdarzenia stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych innych od przedstawionych przez podatnika (zainteresowanego) w zgodzie z art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 Op. Organ podatkowy nie jest zatem zobowiązany (a nawet uprawniony, tak jak w niniejszej sprawie) do ingerencji w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, czyli do żądania od wnioskodawcy oddania informacji dotyczących innego podmiotu, pod rygorem zastosowania art. 14g § 1 Op. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny wyznacza też granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Zatem wobec wskazania przez podatnika w przedstawionym opisie zdarzenia, że umowa dotyczyła leasingu operacyjnego, zaś czynsze leasingowe i koszty związane z bieżącą eksploatacją zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów tej działalności (podatnik odlicza także VAT od czynszów leasingowych i kosztów eksploatacji), organ podatkowy nie miał obowiązku wzywania podatnika do uzupełnienia stanu faktycznego celem wyjaśnienia jaki charakter ma umowa leasingu, a w konsekwencji czy raty leasingowe podlegają odliczeniu. Wniosek podatnika o wydanie interpretacji wraz z dokonanym przez niego jego uzupełnieniem zawierał wystarczające dane do tego, aby wydać taki akt zawierający merytoryczną ocenę problemu prawnego objętego pytaniem i stanowiskiem podatnika, który przedstawił zdarzenie w sposób należyty oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej podanego stanu faktycznego. Podkreślić należy, że wątpliwości podatnika co do ewentualnej korekty kosztów nie dotyczyły samej możliwości odliczania opłat ustalonych w umowie leasingu w okresie, gdy samochód służył prowadzonej działalności gospodarczej. Źródłem wątpliwości był wyłącznie wykup przedmiotu leasingu operacyjnego i jego przekazanie na cele osobiste.
3.5. W świetle powyższych rozważań za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów o charakterze wynikowym, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 151 ppsa w powiązaniu z przepisami art. 14b § 1 i 3,
art. 14c § 1, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op, a także w zw. z art. 121
§ 1 w zw. z art. 14h Op. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że wystąpiły przesłanki do uchylenia obu postanowień DKIS dotyczących pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji, tj. do zastosowania art. 14g § 1 Op. Brak stosownych rozważań DKIS dotyczących ewentualnego braku możliwości wydania interpretacji indywidualnej odpowiadającej wymogom przewidzianym w art. 14c § 1 i 2 Op spowodował zaś, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawiania pogłębionych rozważań na ich tle. Powtórzyć jednak należy, że w tzw. postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego, tak jak
w wymiarowym postępowaniu podatkowym. Nie weryfikuje również wszystkich okoliczności faktycznych wskazywanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. To podatnik zakreśla granice stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i ponosi konsekwencje związane ze stopniem szczegółowości danych składających się na stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) podany we wniosku inicjującym omawiane postępowanie podatkowe, wraz
z jego uzupełnieniem na wezwanie organu, tak jak w niniejszej sprawie. WSA zasadnie uznał, że w świetle opisu stanu faktycznego zawartego w treści wniosku o wydanie interpretacji (oraz po jego uzupełnieniu), brak było podstaw do pozostawienia owego wniosku bez rozpatrzenia, czego efektem było uwzględnienie skargi i uchylenie obu postanowień DKIS, który winien ocenić stanowisko skarżącego, zgodnie z art. 14b § 1
i art. 14c § 1 i 2 Op, skoro nie wykazał, że skarżący nie dopełnił swoich obowiązków,
o których mowa w art. 14b § 3 Op, uniemożliwiając tym samym wydanie interpretacji indywidualnej w zakreślonym we wniosku zakresie. Skoro WSA zasadnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, to z oczywistych względów nie mógł zastosować przeciwstawnego przepisu wynikowego, tj. art. 151 ppsa. Sąd pierwszej instancji uzasadnił należycie zaskarżony wyrok, zgodnie wymogami przewidzianymi w art. 141
§ 4 ppsa. Z uwagi na charakter rozpoznawanej sprawy nie miał obowiązku (a nawet prawa) wkraczania w kompetencje i obowiązki organu podatkowego (interpretacyjnego) wynikające z art. 14c § 1 i 2 Op. Czyli nie miał obowiązku wskazywania prawidłowego sposobu rozumienia art. 23b ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 w zw. z art. 23f-23h updof. Jednoznaczna ocena stanowiska skarżącego jest bowiem możliwa na tle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Natomiast brak konieczności dokonywania przez organ podatkowy (w konsekwencji także przez WSA) kompleksowej wykładni owych przepisów jest wynikiem z jednej strony woli skarżącego, który zawęził w dopuszczalny sposób zakres interpretacji indywidualnej, o której wydanie wystąpił, a z drugiej strony jest oczywistą konsekwencją charakteru zaskarżonego do WSA rozstrzygnięcia podatkowego, tj. postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie stanowiska materialnoprawnego wyrażonego w owym akcie, od którego wydania uchylił się DKIS.
4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.