II FSK 2175/18

II FSK 2175/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Koziński /sprawozdawca/
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Sz 975/17 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2018-03-19
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1785
art. 4 ust. 5, ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "W." sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 975/17 w sprawie ze skargi "W." sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia 7 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "W." sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Wójta Gminy K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 19 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 975/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z 7 września 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji na wstępie zrelacjonował wniosek o wydanie interpretacji. Spółka wskazała w nim między innymi, że jest właścicielem farmy wiatrowej, składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej. Każda z elektrowni składa się z żelbetowego fundamentu, wieży (masztu) oraz gondoli wraz z wirnikiem. Gondola jest przymocowana do wieży mechanizmem sterującym jej ruchem obrotowym, jest elementem wymiennym, a jako ruchomość stanowi odrębny przedmiot obrotu czy też zastawu. Z kolei zadaniem wieży jest podtrzymywanie gondoli oraz układu wirnika na odpowiedniej wysokości nad poziomem gruntu, w celu lepszego wykorzystania wiatru. Ponadto, w wieży znajduje się drabina i winda, która umożliwia dostęp do gondoli osobom obsługującym elektrownię.
Wnioskodawca do końca 2016 r. traktował jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłącznie części budowlane elektrowni (fundament oraz wieżę). Elektrownie wiatrowe nie figurowały również w jego ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe. W ewidencji ujęto natomiast oddzielnie fundament, wieżę oraz urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej.
Wnioskodawca wskazał następnie, że uzyskał wcześniej interpretację, w której Wójt Gminy K. wyjaśnił, że elektrownia wiatrowa jako całość jest budowlą na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). W związku z tym od 1 stycznia 2017 r. spółka będzie płacić podatek od nieruchomości od wartości całej elektrowni. Spółka ma jednak nadal wątpliwości co do tego jak należy w tej sytuacji określić podstawę opodatkowania. W związku z tym zadała następujące pytanie:
Czy, począwszy od 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?
W ocenie wnioskodawcy odpowiedź na to pytanie powinna być twierdząca.
Przede wszystkim, zdaniem spółki, skoro w prowadzonej przez nią ewidencji elektrownie wiatrowe nie zostały wyodrębnione jako samodzielne środki trwałe, to nie sposób uznać, że stanowią budowle, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Ponadto spółka ujęła wprawdzie w ewidencji poszczególne elementy elektrowni, ale w wartości początkowej urządzeń wiatrowych, oprócz wydatków na elementy techniczne, ujęto także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej (m.in. zabezpieczenie odgromowe, windy i wciągarki serwisowe, systemy sterujące, systemy kontroli farm wiatrowych i oprogramowanie przetwarzające dane).
W sytuacji opisanej we wniosku znajdował zatem zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l., odwołujący się do wartości rynkowej przedmiotów opodatkowania, w momencie powstania obowiązku podatkowego. Decydujące znaczenie miał tu dzień 1 stycznia 2017 r., w którym, stosownie do art. 17 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.; dalej: u.i.e.w.), powstał — zdaniem wnioskodawcy — obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od zupełnie nowej kategorii budowli jaką są elektrownie wiatrowe. Na zakończenie wnioskodawca zauważył, że wartość rynkowa, w oparciu o którą zamierza ustalić podstawę opodatkowania, najlepiej oddaje istotę podatku o charakterze majątkowym, jakim jest podatek od nieruchomości.
W interpretacji indywidualnej z 7 września 2017 r. Wójt Gminy K. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
Zdaniem organu podstawą opodatkowania, w przypadku budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest zawsze jej wartość i przepisy u.p.o.l. nie wprowadzają w tym zakresie żadnych wyjątków. Powyższa zasada nie ulega zmianie przez to, że elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego w prowadzonej przez podatnika ewidencji, lecz ujęto w tej ewidencji osobno poszczególne jej elementy. Podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Dlatego tak jak dopuszczalne jest opodatkowanie jedynie części budowli składających się na jeden środek, tak należy też przyjąć, że możliwe jest opodatkowanie budowli, na którą składa się kilka środków trwałych ujętych w ewidencji podatnika.
Organ wskazał następnie, że opodatkowanie elektrowni wiatrowej obejmuje nie tylko elementy wymienione wprost w art. 2 u.i.e.w, ale też te, które mogą być zaliczone do elementów budowli w ramach definicji zawartej w art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. W ocenie organu nie ma możliwości aby elektrownia wiatrowa spełniała swoje przeznaczenie bez elementów wskazanych we wniosku spółki. Elementy te, jak: zabezpieczenie odgromowe, windy i wciągarki serwisowe, systemy sterujące, w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego są połączone z gondolą lub wieżą i nie spełniają żadnej odrębnej od elektrowni wiatrowej funkcji, a ich działanie wpisuje się bezpośrednio w działanie elektrowni i służy wytwarzaniu energii elektrycznej. Elektrownia wyposażona we wskazane w stanie faktycznym urządzenia (ewentualnie z nią połączone), stanowi całość techniczno-użytkową, co kwalifikuje ją do kategorii budowli, o której stanowi art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., co w konsekwencji powoduje konieczność opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości, stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Reasumując, organ stanął na stanowisku, że od 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej jest określona, stosownie do art. 4 u.p.o.l., wartość poszczególnych jej elementów. Zasadniczo będzie to wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych na dzień 1 stycznia roku podatkowego, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Jedynie w przypadku, gdy od części elektrowni nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, będzie to w odniesieniu do nich wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.).
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie:
(1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku złożonego przez skarżącą i tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego;
(2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do spółki nie będzie ich wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku.
Zdaniem strony w interpretacji pominięto, że elektrownia wiatrowa nie jest jednym środkiem trwałym wpisanym do ewidencji. Elementem stanu faktycznego jest natomiast postawione przez spółkę twierdzenie, że w skład środków trwałych, które zawierają w sobie elementy elektrowni wiatrowej, wchodzą również elementy, które nie są częściami elektrowni wiatrowych. Skarżąca podniosła, że organ w żadnym fragmencie swojego uzasadnienia nie uwzględnił powyższej sytuacji. Jego argumentacja opierała się na błędnym założeniu, że zarówno te elementy, które zostały wprost wymienione we wniosku, jak i te, które nie zostały tam wskazane (i o których organ nie posiadał żadnych informacji), są częściami elektrowni wiatrowej zdefiniowanej w art. 2 u.i.e.w. W ocenie skarżącej, organ nie miał podstaw do dokonywania interpretacji wspomnianego przepisu, bowiem nie było to przedmiotem wniosku złożonego przez spółkę. Zabieg ten nie był również konieczny do przedstawienia prawidłowej interpretacji przepisów dotyczących podstawy opodatkowania budowli, czego dotyczyło pytanie spółki. Wadliwe zinterpretowanie tego przepisu skutkowało ponadto zniekształceniem stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę we wniosku oraz pominięciem kluczowych okoliczności.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie jest zasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ podatkowy, przedstawiając w interpretacji stan faktyczny sprawy — wbrew poglądom wyrażonym w skardze — nie dokonał istotnej zmiany treści przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego. Z punktu widzenia oceny stanowiska wnioskodawcy i zadanego pytania, opis ten może być uznany za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w ewidencji spółki nie figuruje środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, a jednocześnie, że wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych składających się na tę budowlę.
Zdaniem Sądu nie można także obronić tezy o braku uzasadnienia prawnego stanowiska organu w odniesieniu do zawartego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny wskazał, że podatek od nieruchomości nie jest płacony od środków trwałych, ale od wartości budowli oraz, że skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i są one amortyzowane, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów. Jednoznacznie zatem organ odwołał się do wartości poszczególnych środków trwałych, od których spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych, a które składają się na budowlę.
Sąd zgodził się co prawda, że organ niepotrzebnie w zaskarżonej interpretacji dokonywał rozważań jakie elementy są częściami elektrowni wiatrowej zdefiniowanej w art. 2 u.i.e.w., jednak skoro nie było to przedmiotem pytania i nie miało wpływu na udzieloną odpowiedź, a zatem także na ocenę stanowiska wnioskodawcy, uchybienie to w istocie nie miało wpływu na wynik sprawy i konsekwentnie — nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej interpretacji. Ponadto — jak zauważył Sąd pierwszej instancji — skarżąca z jednej strony podnosiła, że organ zmodyfikował przedstawiony przez nią stan faktyczny i nie przedstawił jego oceny prawnej, z drugiej zaś sformułowała zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w sposób, który świadczył o pełnym zrozumieniu stanowiska organu. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie została wydana z takim naruszeniem prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd pierwszej instancji uznał je za bezzasadne. Zdaniem Sądu literalna wykładnia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że znajdzie on zastosowanie wyłącznie, gdy od konkretnej budowli w ogóle nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, natomiast w sytuacji gdy od budowli dokonuje się odpisów amortyzacyjnych znajdzie zastosowanie zasada z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd podkreślił następnie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Okoliczność, że w ewidencji środków trwałych strony nie znajduje się wyodrębniony środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, sama w sobie nie ma zatem znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania.
Kwestią prawnie doniosłą było natomiast ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Tego jednak nie dotyczył wniosek strony — przedmiotem zadanego pytania nie było to, jakie elementy składają się na urządzenia techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 u.i.e.w.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, pełnomocnik podatnika, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
(1) art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku;
(2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedstawionym stanie faktycznym spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od budowli w postaci elektrowni wiatrowych i tym samym uznanie, że podstawę opodatkowania tych budowli stanowić powinna wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku;
(3) art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie interpretacji, w sytuacji gdy została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiającym się w tym, że Wójt niezgodnie z prawem dokonał założeń co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;
(4) art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 O.p. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie interpretacji w sytuacji braku zawarcia w interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia, co w konsekwencji naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej była kwestia ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku elektrowni wiatrowych, w stanie prawnym od 1 stycznia 2017 r.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 — wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych — ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeden z wyjątków od tej zasady zawiera art. 4 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych — podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
Zdaniem skarżącej spółki, w sytuacji gdy elektrownia wiatrowa jako całość nie została ujawniona jako środek trwały i nie była amortyzowana, nie jest możliwe określenie jej wartości w inny sposób niż poprzez przyjęcie jej wartości rynkowej.
Organ interpretacyjny uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Zdaniem organu decydujące znaczenie miał fakt ujawnienia w ewidencji środków trwałych oraz amortyzowania przez spółkę zarówno części budowlanych elektrowni (fundamentów i wieży), jak i urządzeń służących wytwarzaniu energii elektrycznej (urządzeń wiatrowych). Sąd pierwszej instancji trafnie podzielił stanowisko organu zawarte w wydanej interpretacji.
W orzecznictwie słusznie zwraca się uwagę, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle a nie środki trwałe. Ustawa podatkowa nie przewiduje warunku, aby dana budowla stanowiła jeden środek trwały, a więc kwestia kwalifikacji składników majątku przez podatnika dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej jest w zasadzie obojętna dla organu podatkowego. Jeżeli więc podatnik nie ewidencjonuje budowli jako jednego środka trwałego, lecz jako kilka środków trwałych, odpowiadających częściom takiej budowli, które tworzą całość odpowiadającą budowli, to nie ma przeszkód faktycznych i prawnych aby opodatkować tę budowlę. Opodatkowanie budowli następuje w tej sytuacji przy wykorzystaniu wartości początkowych środków trwałych składających się na tę budowlę (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., II FSK 2243/15 dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).
Organ interpretacyjny prawidłowo uznał, a Sąd pierwszej instancji zasadnie stanowisko organu zaakceptował, że przedstawione przez spółkę okoliczności nie uzasadniały ustalenia wartości budowli według cen rynkowych, gdyż w sytuacji opisanej we wniosku nie zachodzi przesłanka art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jaką jest stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. W swoim wniosku strona wprost podnosi, że ujawniła w ewidencji środków trwałych poszczególne elementy składające się na budowlę (fundament, wieżę i urządzenia wiatrowe) i je amortyzuje. Okoliczność, że w ewidencji środków trwałych skarżącej spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania, czy też środek trwały. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest wartość środka trwałego, lecz wartość budowli lub jej części w rozumieniu u.p.o.l., ustalana w oparciu o przepisy o podatkach dochodowych. Dlatego też na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów (np. gondola, wieża) odrębnie ustalono wartość początkową.
Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem przyjął, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych.
Powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l., okazały się zatem niezasadne.
Bezzasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Przede wszystkim nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, który stanowczo twierdzi, że organ interpretujący dokonał założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku i tym samym nie zawarł w interpretacji oceny stanowiska skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, naruszając w ten sposób art. 14c § 1-2 O.p. Stosownie do art. 14c § 1 zd. 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).
Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że opis stanu faktycznego zaprezentowany w interpretacji należy uznać za wyczerpujący, gdyż wynika z niego, że w ewidencji spółki nie figuruje środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej, a jednocześnie — że wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych składających się na tą budowlę. Te zaś elementy miały znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na wątpliwości wnioskodawcy. Podkreślić należy, że przedmiotem zadanego pytania i wydanej interpretacji nie było rozważanie kwestii przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a w szczególności: jakie elementy składają się na urządzenia techniczne wymienione w art. 2 pkt 2 u.i.e.w., ale kwestia podstawy opodatkowania. Rozważania zarówno wnioskodawcy, jak i organu interpretującego, co do przedmiotu opodatkowania, to jest: które urządzenia wchodzą w skład elektrowni wiatrowej, były w tym kontekście całkowicie zbędne.
Wnioskodawca oraz organ intepretujący nie mogą tracić z pola widzenia specyfiki postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. W postępowaniu tym organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowiska podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża swoje stanowisko (art. 14b § 3 i art. 14c § 1–2 O.p.). Zawarcie w interpretacji wyczerpującego opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oznacza, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku kopiowania całego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), lecz ma oddać jedynie te elementy, które odnoszą się do istoty zagadnienia przedstawionego do interpretacji. Zagadnieniem tym jest zaś wątpliwość wnioskodawcy wyartykułowana w zadanym pytaniu.
W rozpatrywanej sprawie Sad pierwszej instancji słusznie uznał, że zawarty w interpretacji opis stanu faktycznego był w zupełności wystarczający do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku.
Konsekwencją powyższych uwag jest bezzasadność ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej, naruszenia art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 O.p. Zarzut ten jest pokłosiem wcześniejszych założeń poczynionych przez autora skargi kasacyjnej o błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego oraz wadliwie przyjętym stanie faktycznym wniosku. Skoro — stosownie do tego co powiedziano już wyżej — nie było podstaw do zaakceptowania wcześniejszych zarzutów autora skargi kasacyjnej, przyjąć należy bezzasadność również i tego zarzutu.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.