II FSK 215/23

II FSK 215/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Płusa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Wr 718/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-10-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
156 par. 1 i 2 w zw. z art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 22 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2025 r. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt II FSK 215/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 718/21 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia: w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2025 r., sygn. akt II FSK 215/23, sprostować błąd rachunkowy przez zastąpienie kwoty 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych kwotą 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt II FSK 215/23, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.W. (dalej jako "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 718/21 w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 22 kwietnia 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. w pkt 1) oddalił skargę kasacyjną; w pkt 2) zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie z dnia 12 listopada 2025 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniósł o sprostowanie sentencji ww. wyroku w zakresie pkt 2), tj. w zakresie wyliczenia przysługujących Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania kasacyjnego, w ten sposób, że zamiast słów: "zasądza od A.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego." powinno być "zasądza od A.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wniosku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że sentencja powołanego wyroku w punkcie 2) zawiera błąd rachunkowy polegający na nieprawidłowym określeniu wysokości kwoty podlegającej zwrotowi od Skarżącego na rzecz organu podatkowego.
Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) - dalej jako "Rozporządzenie", stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt. 1 (tj. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 Rozporządzenia), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 złotych. Natomiast w myśl § 2 pkt 5 Rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł - 3600 złotych.
Stosownie do wyżej powołanych przepisów wysokość zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji, przy wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 27 612 złotych, powinna wynosić 3600 złotych.
Wobec tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wysokość kwoty przyznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej stanowi błąd rachunkowy, albowiem w punkcie 2) sentencji ww. wyroku powinna być wskazana kwota 3600 złotych, a nie 2700 złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Wadliwość taka wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny.
W pkt 2) sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2025 r. sygn. akt II FSK 215/23 wystąpił błąd rachunkowy, polegający na nieprawidłowym określeniu kwoty zasądzonych od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania kasacyjnego.
Do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania z pkt 2) sentencji należy wziąć pod uwagę, że zaskarżony wyrok oddalił skargę Skarżącego w sprawie objętej wpisem stosunkowym; skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarżący, odpowiedź na skargę kasacyjną w ustawowym terminie sporządził w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej radca prawny, który nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie, na której stawił się radca prawny umocowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, skargę kasacyjną oddalono i zasądzono koszty postępowania kasacyjnego od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Koszty postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie wynoszą zatem 3600 złotych, a nie - jak omyłkowo wyliczono - 2700 złotych.
Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należy, że zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Zaś zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) Rozporządzenia - stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia.
Z § 2 pkt 5 Rozporządzenia wynika natomiast, że przy wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynoszącego 27 612 złotych stawka minimalna wynosi 3600 złotych.
Z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) Rozporządzenia wynika, że w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 złotych.
W uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Artykuł 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.", a zatem pełnomocnikowi organu podatkowego, który wniósł w ustawowym terminie odpowiedź na skargę i zastępował organ podatkowy na rozprawie należy się zwrot pełnych (100%) kosztów postepowania.
W niniejszej sprawie w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie był zastępowany przez pracownika organu podatkowego, natomiast w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Dyrektora Izby Administracji Skarbowej reprezentował radca prawny, który sporządził i wniósł w ustawowym terminie odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kosztów postępowania, a następnie wziął udział w rozprawie kasacyjnej, a zatem organowi podatkowemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki minimalnej, tj. 3600 złotych.
W pkt 2) sentencji wyroku doszło zatem do błędu rachunkowego i została wpisana błędna kwota 2700 złotych stanowiąca 75 % stawki minimalnej (3600 złotych).
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny sprostował pkt 2) wyroku, zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej kwotę 3600 zł. Na tę kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika organu (3600 złotych stanowiące 100% stawki minimalnej z § 2 pkt 5 Rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.