II FSK 2137/23

II FSK 2137/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski
Tomasz Zborzyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 609/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par 1 pkt 1 lit a i cm art. 135, art. 134 par 1, art. 138, art. 141 par 4, art. 200, art. 216, art. 218, art. 205 par 2 i par 4,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1687
par 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 609/22 w sprawie ze skargi C. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od C. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 23.029 (słownie: dwadzieścia trzy tysiące dwadzieścia dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18.12.2020 r. C. z siedzibą w T. (Fundusz) wystąpił o stwierdzenie i zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2015-2019 w łącznej kwocie 10.517,767,38 zł, pobranego przez płatnika - Bank H. w W. S.A. od dywidend od akcji polskich spółek oraz od wypłat z obligacji skarbowych, a także o oprocentowanie nadpłaty, liczone od dnia poboru podatku do dnia jego zwrotu.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 25.08.2021 r. rozstrzygnął o zwrocie nadpłaty w żądanej wysokości (w punkcie pierwszym decyzji) oraz odmówił wypłaty oprocentowania nadpłaty (w punkcie drugim decyzji).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 27.12.2021 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.
W skardze na tę decyzję Fundusz wniósł o jej uchylenie w całości, ale na rozprawie przeprowadzonej dnia 6.09.2023 r. jego pełnomocnik oświadczył, że precyzuje zakres zaskarżenia w ten sposób, iż obejmuje ono decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie odmowy oprocentowania nadpłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6.09.2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części obejmującej punkt drugi, uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części obejmującej punkt drugi oraz zasądził na rzecz Funduszu zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w wysokości obliczonej od całości żądania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: P.p.s.a.).
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1, art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 127 i art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: O.p.) przez dokonanie wadliwej kontroli legalności decyzji organu odwoławczego i uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, podczas gdy Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzje organu odwoławczego w całości z uwagi na granice sprawy i to w sytuacji, gdy Sąd nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska wskazującego wadliwość zastosowania przez organ odwoławczy dyspozycji art. 127 i art. 233 § 1 pkt. 1 O.p.;
- art. 200 w związku z art. 216 i art. 218, a także art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. przez błędne uznanie, że wskazana przez Fundusz wartość przedmiotu sporu, odpowiadająca wartości oprocentowania nadpłaty, stanowi należność pieniężną w rozumieniu art. 216 P.p.s.a. podlegającą wpisowi stosunkowemu, zamiast prawidłowego uznania, że do tego typu sporów, których przedmiotem jest oprocentowanie nadpłaty, stosuje się wpis stały; w rezultacie w zaskarżonym wyroku Sąd, z naruszeniem zasad dotyczącym obliczania wysokości wpisu oraz zasad obliczania kosztów zastępstwa procesowego, wadliwie zastosował art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego obliczone przy zastosowaniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), podczas gdy prawidłowe określenie rodzaju dochodzonego roszczenia doprowadzić powinno Sąd do wniosku, iż w sprawie zastosowanie znajduje wpis stały ustalony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 tego rozporządzenia, jak dla sprawy innej, aniżeli [taka], której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna; analogicznie, na skutek tego samego uchybienia. Sąd wadliwie zastosował art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., przyjmując błędnie, iż podstawą określenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącego jest § 2 ust. l pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16.08.2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687), podczas gdy prawidłowe określenie rodzaju dochodzonego roszczenia prowadzi do wniosku, iż Sąd powinien ustalić wynagrodzenie przysługujące doradcy podatkowemu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, jak dla sprawy innej, aniżeli [taka], której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna; powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy w części dotyczącej wysokości zasądzonej na rzecz skarżącego kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego, powodując ich nieuprawnione zawyżenie.
Skarżący Fundusz nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie odniósł się do jej zasadności w innej formie procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Kwestią podstawową jest zakres podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia sądowoadministracyjnegom, z uwzględnieniem okoliczności, że przedmiot zaskarżenia stanowiła decyzja podatkowego organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 O.p., to jest utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jest to decyzja jednopunktowa, zawierająca niepodzielne rozstrzygnięcie i tak też została zaskarżona przez Fundusz ("w całości"), co Wojewódzki Sąd Administracyjny zreferował na s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Jakkolwiek intencje Sądu są czytelne – zakwestionował on bowiem tylko odmowę oprocentowania nadpłaty, a nie sam zwrot nadpłaty, ale to różnicowanie rozstrzygnięć podatkowych wyartykułowano w decyzji organu pierwszej instancji i tylko w tej decyzji. Dlatego też w świetle rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy, którego treścią było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji (całej decyzji), po stwierdzeniu przez Sąd zarówno naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), powinno nastąpić rozstrzygnięcie procesowe zawierające uchylenie decyzji organu odwoławczego (w całości). Dopiero ten organ, mając na uwadze precyzyjne i nie budzące zastrzeżeń wskazania Sądu co do dalszego postępowania, mógłby wydać decyzję oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 233 § 1 pkt 2 O.p. – w tym (ewentualnie) uchylić decyzję organu pierwszej instancji w części i orzec co do istoty sprawy.
Odrębnym zagadnieniem jest zakres rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jeżeli strona we wniesionej skardze oświadcza, że zaskarża akt administracyjny w całości, a następnie w toku postępowania sądowoadministracyjnego oświadcza (precyzuje), że zakres zaskarżenia ogranicza, konieczne jest rozważenie skutków procesowych takiej modyfikacji. Skoro przed złożeniem tego oświadczenia zaskarżona przez stronę była cała decyzja, a w następstwie "sprecyzowania" zakresu zaskarżenia strona ogranicza swoje pretensje tylko do części decyzji, oznacza to, że rzeczone oświadczenie w istocie stanowi częściowe cofnięcie skargi. To z kolei wymaga odpowiedniej procesowej reakcji Sądu, bowiem rozstrzygnięcie tylko o tej części skargi, którą strona podtrzymuje po "sprecyzowaniu" zakresu zaskarżenia, powoduje, że pozostaje bez rozstrzygnięcia dalsza (pozostała) część skargi. Wymaga zatem oceny, czy w takiej sytuacji występują przesłanki do umorzenia postępowania w tej pozostałej części (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) w następstwie uznania dopuszczalności częściowego cofnięcia skargi (art. 60 P.p.s.a.). W badanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestię tę pominął z naruszeniem art. 134 § 1 P.p.s.a.
Uzasadnia to uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. z obydwu wskazanych powodów, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd ten zgodnie z dyspozycją art. 190 P.p.s.a. uwzględni wykładnię prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jej istotą jest uznanie niepodzielności decyzji organu odwoławczego, co uprawnia sąd administracyjny do rozstrzygnięcia o całości tej skargi, niezależnie od procesowych modyfikacji zakresu żądania przez stronę postępowania wnoszącą skargę – zwłaszcza, że treść żądania w istocie nie ulega zmianie. Należy też przypomnieć, że w postępowaniu kasacyjnym nie podniesiono zastrzeżeń zarówno co do meritum rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym wyroku, jak i do wskazanych przez Sad motywów; nie podlegają już one zatem badaniu w dalszym toku postepowania.
Omówione zagadnienie dotyka także drugiego z problemów, podniesionych w skardze kasacyjnej, a mianowicie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, a w szczególności o wysokości tych kosztów. Niewątpliwie rację ma organ podatkowy wywodząc, że skarga dotycząca oprocentowania nadpłaty objęta jest wpisem stałym, a nie stosunkowym. Z drugiej jednak strony Sąd pobrał wpis stosunkowy i konsekwentnie określił koszty procesu w oparciu o taką właśnie podstawę. Dodać należy, że ze względu na częściowe cofnięcie skargi dopiero na rozprawie, ewentualnemu rozważeniu podlegałaby także kwestia zwrotu lub odmowy zwrotu części uiszczonego wpisu (art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Biorąc wszelako pod uwagę, że zaskarżono niepodzielną decyzję organu odwoławczego odnoszącą się zarówno do zwrotu, jak i do oprocentowania nadpłaty, a od takiej skargi należało pobrać wpis stały, Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę będzie władny podjąć stosowne rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania, z uwzględnieniem możliwości zwrotu uiszczonego wpisu w części nienależnie pobranej – stosownie do dyspozycji art. 225 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie to w stosownym zakresie rzutowało także będzie na wysokość podlegających zwrotowi kosztów postępowania, tak co do wysokości zwracanej opłaty sądowej, jak i co do wysokości podlegających zwrotowi kosztów zastępstwa procesowego.
Należy dodać, że o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął z uwzględnieniem podstawy i wysokości wpisu pobranego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od Funduszu na rzecz organu administracji publicznej kwotę 23.029 zł, na którą składają się: wpis od skargi kasacyjnej (15.529 zł) oraz opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji (7.500 zł).
Należy dodać, że koszty postępowania kasacyjnego rozliczone zostały odrębnie, co powoduje, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będzie związany okolicznością, że od skargi kasacyjnej pobrano wpis stosunkowy i o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o tę przesłankę.
SNSA SNSA SNSA
Tomasz Kolanowski Antoni Hanusz Tomasz Zborzyński (spr.)