II FSK 2137/12

II FSK 2137/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dumas
Jan Grzęda
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Bk 437/11 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2012-04-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 437/11 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 437/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę S. C. (dalej również jako "podatnik", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.
W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że decyzją z 8 czerwca 2009 r. Prezydent Miasta B. ustalił S. C. i S. C. wysokość podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 136 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych - 0,30 zł od 1 m², od budynków lub ich części pozostałych - 6,40 zł od 1 m² powierzchni użytkowej.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 25 sierpnia 2009 r., w której Kolegium wskazało, że małżeństwo Państwa C. posiada prawo własności do części działki gruntów nr [...] położonej w B. , w udziale [...] w odniesieniu do garażu nr [...] i w udziale [...] do lokalu mieszkalnego. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym pod wymienionym adresem jest samodzielny wyodrębniony lokal o funkcji niemieszkalnej o pow. użytkowej 19,70 m². Z treści aktu notarialnego wynika, że doszło do ustanowienia i sprzedaży na rzecz S. i S. małżonków C. odrębnej własności samodzielnego lokalu - garażu nr [...], znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w B. [...]. Zdaniem SKO nastąpiło wyodrębnienie samodzielnego lokalu o funkcji użytkowej niemieszkalnej, tj. lokalu, który nie zaspakaja podstawowej potrzeby bytowej w zakresie zamieszkiwania. Odrębność tego lokalu, przeznaczonego na cele niemieszkalne, a który jest lokalem - garażem, nie może być postrzegana jako część lokalu mieszkalnego. W sytuacji, gdy garaż jest samodzielnym lokalem niemieszkalnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków lub ich części pozostałych, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: u.p.o.l.).
W skardze na powyższą decyzję podatnik, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji w części dotyczącej opodatkowania lokalu garażowego, zarzucił organowi błędną ocenę stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że lokal garażowy będący przedmiotem opodatkowania stanowi samodzielny i odrębny lokal od budynku mieszkalnego. Zdaniem skarżącego doszło również do naruszenia prawa materialnego, poprzez niezastosowanie do opodatkowania lokalu garażowego art. 5 ust. 2 lit. a) u.p.o.l., wskutek błędnej oceny stanu faktycznego oraz błędnego rozumienia znaczenia pojęcia "samodzielność lokalu" i pojęcia "odrębność lokalu"; naruszenia zasady praworządności, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP i art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.). W ocenie podatnika wysokość podatku powinna być wyliczona jak dla budynków mieszkalnych lub ich części. Przedmiotowy lokal garażowy jest położony w kondygnacji podziemnej budynku mieszkalnego i każdy z wyodrębnionych w tym budynku lokali jest częścią budynku mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z 9 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Bk 454/09, WSA w Białymstoku oddalił skargę podatnika, uznając, że organy zasadnie przyjęły, iż sporny lokal (garaż), stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych.
Na skutek skargi kasacyjnej podatnika, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2011 r., sygn. II FSK 733/11, uchylił powyższy wyrok i przekazał WSA w Białymstoku sprawę do ponownego rozpatrzenia. NSA stwierdził, że garaż stanowiący część budynku mieszkalnego podlega, jako ta część, opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o których mowa w ustawie o własności lokali, pomimo, że na mocy tej ustawy mogą stanowić odrębne nieruchomości, są faktycznie częściami określonego budynku mieszkalnego i z powodu wzmiankowanego wyodrębnienia nie przestają nimi być.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał skargę za bezpodstawną i oddalił ja na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.).
Sąd wskazał, że chociaż NSA jednoznacznie stwierdził, iż garaż stanowiący część budynku mieszkalnego podlega, jako ta część, opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., to należy jednak zauważyć, że odmienny pogląd został wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. II FPS 4/11, w której Sąd stwierdził, że: "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." Pogląd ten jest zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym dotychczas przez WSA w Białymstoku.
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, jednakże, jak wskazał NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 30 czerwca 2008 r., (I FPS 1/08), jeśli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie uchwałę w trybie art. 269 p.p.s.a. zawierającą odmienną wykładnię prawa, to w tym zakresie wykładnia dokonana w wyroku uchylającym przestaje wiązać. Z powyższego wynika, że w przypadku kolizji pomiędzy wykładnią prawa wyrażoną w wyroku NSA uchylającym wyrok Sądu pierwszej instancji a wykładnią wskazaną w uchwale podjętej przez powiększony skład NSA, sądy powinny kierować się stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale.
Sąd, kierując się poglądem wyrażonym w uchwale NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. II FPS 4/11 stwierdził, że nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), stanowiący odrębną własność, powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych.
Podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogły też stanowić pozostałe zarzuty, dotyczące naruszenia art. 2 Konstytucji RP, art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Organy podatkowe wydając w sprawie decyzje działały w granicach prawa. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się na danych z "Rejestru lokali", stanowiącego dokument urzędowy. Z rejestru tego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy lokal – garaż, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, z uwagi na fakt, iż stanowi w nomenklaturze ewidencyjnej lokal niemieszkalny. Stosownie do art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie między innymi przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości). Jedynie wykazanie przez właścicieli nieruchomości, wadliwości zapisu w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), może skutkować jego odrzuceniem w całości lub w części, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok.
Od wyroku WSA w Białymstoku wywiedziona została skarga kasacyjna, którą podatnik zaskarżył tenże wyrok w całości zarzucając:
- błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. oraz w zw. z § 1 pkt 1 Uchwały Nr XXXIV/419/08 Rady Miejskiej B. z dnia 24 listopada 2008 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2009 r. przez pominięcie wykładni literalnej tych przepisów oraz zastosowanie wykładni prawa contra legem z naruszeniem art. 217 i art. 2 Konstytucji RP;
- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. do opodatkowania garażu nr [...] przy ul. S. [...] w B., będącego częścią budynku mieszkalnego wielorodzinnego, którego powierzchnia użytkowa będąca podstawą opodatkowania jest wliczana do powierzchni ogólnej użytkowej całego budynku mieszkalnego, poprzez pominięcie wykładni językowej tego przepisu i zastosowanie wykładni contra legem z naruszeniem art. 217 i art. 2 Konstytucji RP, oraz błędne zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla budynków pozostałych (niemieszkalnych) lub ich części;
- błędną wykładnię art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ponieważ zaskarżone orzeczenie WSA w Białymstoku aprobujące wadliwe decyzje organów podatkowych – Prezydenta Miasta B. i SKO w B. podjęte na podstawie wykładni contra legem, jest niezgodne z powyższymi przepisami;
- błędną wykładnię mocy obowiązującej art. 190 p.p.s.a. oraz bezzasadne pominięcie wykładni prawa, którą był związany, dokonanej w wyroku NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II FSK 733/10 w sprawie opodatkowania garażu nr 14 będącego własnością S. i S. C., położonego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w B., podatkiem od nieruchomości na 2009 r.;
- błędną wykładnię w zakresie mocy obowiązującej art. 187 § 2 p.p.s.a., a następnie błędne zastosowanie Uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. I FPS 1/08, która nie dotyczy wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpatrującego ponownie sprawę przekazaną wyrokiem NSA sygn. akt II FSK 335/11;
- błędną wykładnię w zakresie mocy obowiązującej art. 187 § 2 p.p.s.a. i niewłaściwe zastosowanie Uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Uchwała ta nie jest wiążąca w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 437/11, została wydana w innej sprawie kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z 9 grudnia 2009 r. i tylko w tej sprawie jest wiążąca na podstawie art. 187 § 2 p.p.s.a.;
- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 269 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, że jeśli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, NSA podejmie w innej sprawie uchwałę zawierającą odmienną wykładnię prawa, to w tym zakresie wykładnia dokonana w wyroku uchylającym przestaje wiązać oraz, że jest związany Uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 podjętą w innej sprawie.
W związku z powyższym strona wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o skorzystanie przez skład orzekający w niniejszej sprawie z trybu przewidzianego w art. 269 § 1 p.p.s.a. i ponowne przedstawienie analizowanego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Sedno sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ u.p.o.l. (tj. dla budynków lub ich części mieszkalnych), czy też na podstawie stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l. (tj. dla budynków lub ich części - pozostałych). Problem ten ma o tyle istotne znaczenie, że sposób kwalifikacji garażu do określonej kategorii (wyszczególnionej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a - e) implikuje zastosowanie wyższej (lit. e), bądź niższej (lit. a) stawki opodatkowania.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. sporny garaż, jako część nieruchomości budynkowej (stanowiąc zarazem odrębną nieruchomość lokalową) jest objęty zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości.
W świetle art. 5 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części:
a) mieszkalnych - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 19,81 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 9,24 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 4,01 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 6,64 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Sąd pierwszej instancji zaaprobował ostatecznie stanowisko organów, że w rozpatrywanej sprawie znajdują stawki podatkowe określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ u.p.o.l., tj. w wyższej wysokości niż przewidziane dla budynków mieszkalnych (lit. a). WSA w Białymstoku wyraził zatem pogląd odmienny niż zawarty w wydanym uprzednio w tej sprawie wyroku NSA (z dnia 12 października 2011 r., sygn. II FSK 733/11), a w którym stwierdzono, że garaż taki podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego. Jednakowoż po wydaniu ww. wyroku NSA, a przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez Sąd pierwszej instancji zapadła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11), na którą powołał się Sąd pierwszej instancji, a w której poszerzony siedmioosobowy skład zajął stanowisko inne w kontekście kwestii będącej przedmiotem sporu również w niniejszej sprawie. W uchwale tej wyeksponowana została teza, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Wbrew natomiast twierdzeniom skargi kasacyjnej, treść art. 269 § 1 p.p.s.a. przesądza o ogólnej mocy wiążącej zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych (taki właśnie charakter ma uchwała z dnia 27 lutego 2012 r.). Istota ogólnej mocy wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 833).
Powyższe determinuje konieczność ustalenia relacji pomiędzy uregulowaniami z art. 190 i art. 269 § 1 p.p.s.a., co wiąże się z odpowiedzią na pytanie, jakimi dyrektywami winien się kierować sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania: wytycznymi zawartymi w wydanym w tej sprawie wyroku NSA, czy też odmiennym poglądem zaprezentowanym uchwale poszerzonego składu NSA. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający podziela stanowisko prezentowane zarówno w literaturze, jak i piśmiennictwie, że jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie uchwałę zawierającą odmienną wykładnię prawa, to w tym zakresie wykładnia zawarta w wyroku uchylającym przestaje wiązać (por. B. Gruszczyński, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 636). Na problem pierwszeństwa uchwał przed wykładnią dokonaną w konkretnej sprawie przez NSA zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08. W uchwale tej stwierdzono, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu ponownej skargi kasacyjnej obowiązany jest - w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a. - odstąpić od zastosowania art. 190 tej ustawy, z uwagi na podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, do którego to stanowiska zastosował się wojewódzki sąd administracyjny. Należy w tym miejscu podkreślić, że kwestie relacji między art. 190 i 269 § 1 p.p.s.a. zostały w sposób precyzyjny i jasny wyjaśnione w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Ogólna moc wiążąca uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego może zostać podważona wskutek uruchomienia procedury, o której mowa w art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Odpowiednie zastosowanie znajduje wtedy przepis art. 187 § 1 i 2 tej ustawy. Tym samym alternatywą dla zastosowania się do uchwały przez rozpoznający powtórną skargę kasacyjną skład orzekający, jest uruchomienie procedury uregulowanej w art. 269 § 1 p.p.s.a., w celu przełamania wyrażonego w niej stanowiska. W rozpatrywanym przypadku procedura taka nie została zainicjowana. Wbrew wnioskowi złożonemu na rozprawie przez pełnomocnika strony, rozpatrujący sprawę skład orzekający nie dopatrzył się powodów do kwestionowania uchwały NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, na bazie zresztą której ukształtowała się już cała linia orzecznictwa.
Naczelnym Sąd Administracyjny nie podziela również podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 2 i 217 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią pierwszego z wymienionych przepisów "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". W świetle natomiast art. 217 Konstytucji "Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy". Dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów, zbieżna zresztą z kierunkiem orzecznictwa wyznaczonym m.in. przez uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogła prowadzić do naruszenia ww. regulacji konstytucyjnych.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 194 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.