II FSK 2086/09

II FSK 2086/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński
Teresa Porczyńska /sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Bk 576/08 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2009-05-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 2, art. 188, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 133 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie: NSA Bogdan Lubiński, NSA del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 576/08 w sprawie ze skargi E. B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 22 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. B. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 576/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E.B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 22 września 2008 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z 27 czerwca 2008 r., w której określono podatnikowi zobowiązanie w tym podatku w kwocie odmiennej niż zadeklarowana.
Wyrok zapadł przy uwzględnieniu następującego stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu przed organami podatkowymi.
Skarżący w 2006 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "I." w B. (sprzedaż detaliczna odzieży) w ramach, której dokonywał sprzedaży towarów, nie rejestrując jej w całości w prowadzonej dla celów podatkowych ewidencji przychodów. W związku z tym nie uiścił należnego podatku od przychodów ewidencjonowanych w kwocie odpowiadającej rzeczywistym przychodom. Naruszył tym samym art. 6 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U nr 144, poz. 930 ze zm.), w powiązaniu z przepisem § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 219, poz. 1836). Dlatego też wartość niezaewidencjonowanego przychodu i należny podatek organy określiły na podstawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Organ odwoławczy ustalił, że z zabezpieczonego w miejscu zamieszkania Skarżącego przez funkcjonariuszy Komendy [...] Policji w B. zeszytu zawierającego odręczne zapiski, dotyczące transakcji gospodarczych za okres od 12 marca 2005 r. do 31 grudnia 2006 r. wynika rzeczywista wielkość obrotu osiągniętego przez Skarżącego. Ustalenia te były podstawą uznania ewidencji księgowych prowadzonych przez Skarżącego w 2006 r. na podstawie art. 193 § 4 i 6 ustawy - Ordynacja podatkowa za nierzetelne w części, w jakiej nie zawierają danych dotyczących obrotu wykazanego w zabezpieczonych zeszytach. Z uwagi na
Sygn. akt II FSK 2086/09
brzmienie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej oraz fakt, iż dane z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania, odstąpiono od jej określenia w drodze szacunku. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że analiza zabezpieczonych zeszytów pozwala stwierdzić, iż zawierają one m.in. szczegółowe dane dotyczące towarów handlowych, których asortyment jest taki sam, jak asortyment odzieży oferowanej przez Skarżącego w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "I". Powyższe dane obejmują swym zakresem nazwy towarów, często nazwy firm handlujących artykułami odzieżowymi, cenę zakupu, cenę sprzedaży, wielkość zysku ze sprzedaży. Wartości związane ze sprzedażą są w tych zeszytach podsumowane w ujęciu dziennym i miesięcznym. Zeszyty dokumentują również wydatki poniesione na zakup gazu do ogrzewania lokalu handlowego, których poniesienie zostało potwierdzone przez Skarżącego. Skarżący wraz z żoną nie byli w stanie jednoznacznie i racjonalnie wyjaśnić celu i przedmiotu dokonywanych wpisów. Składane w sprawie wyjaśnienia są ze sobą sprzeczne. Nie dano wiary twierdzeniom Skarżącego, iż terapię w formie prowadzenia fikcyjnych zeszytów zalecili lekarze ze względu na chorobę żony oraz, że z dniem 1 stycznia 2007 r., gdy stan zdrowia żony poprawił się, zrezygnował z prowadzenia zeszytów. Zalecenie takie nie wynika wprost z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia żony. Zaświadczenie potwierdza, że pani B.P. choruje od 2001 r. i nadal wymaga systematycznego leczenia. Zeznania Skarżącego nie uwiarygodniają w ocenie organu twierdzenia o swoistej formie terapii. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył ponadto, że moment rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia zeszytów wskazuje, iż prowadzone były one w celu posiadania rzeczywistego obrazu prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art.188 Ordynacji podatkowej podnosząc, że okoliczności, których ustalenia zażądał Skarżący poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia czy zeszyty były prowadzone jedynie na potrzeby terapii zleconej przez lekarza - nie mają znaczenia dla sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 4 maja 2008 r. uznał skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu drugiej instancji za niezasadną. W ocenie Sądu organy podatkowe właściwie dokonały subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie wystąpiło również
Sygn. akt II FSK 2086/09
naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zgodził się z oceną materiału dowodowego prowadzącego do wniosku, iż zabezpieczone w miejscu zamieszkania Skarżącego zeszyty z odręcznymi zapiskami dotyczącymi transakcji gospodarczych dokonanych w okresie od 12 marca 2005 r. do 31 grudnia 2006 r. zawierały rzeczywistą wielkość obrotu osiągniętego przez Skarżącego w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "I.". Wskazuje na to analiza treści zabezpieczonych zeszytów, w których odręczne zapiski obejmują swym zakresem nazwy towarów, nazwy firm handlujących artykułami odzieżowymi, cenę zakupu, cenę sprzedaży, wielkość zysku ze sprzedaży, jak również opisy i wartości wydatków poniesionych przez Skarżącego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto wartości związane ze sprzedażą zostały podsumowane w ujęciu dziennym i miesięcznym. Sąd zgodził się także z oceną, uznającą za niewiarygodne twierdzenia Skarżącego, z których wynika że terapię w formie prowadzenia fikcyjnych zeszytów zalecili lekarze ze względu na chorobę depresyjną żony, a rezygnacja z ich prowadzenia miała miejsce z dniem 1 stycznia 2007 r. z uwagi na poprawę stanu zdrowia żony. Zdaniem Sądu, wyjaśnieniom, iż wraz z nowym rokiem podatkowym choroba żony Skarżącego ustąpiła w takim stopniu, że terapia mogła zostać przerwana przeczy w szczególności zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z 23 listopada 2007 r., z którego wynika, że żona Skarżącego choruje od 2001 r. i nadal (tj. w dniu jego wydania) wymaga systematycznego leczenia. Sąd zauważył też, iż moment, w którym rozpoczęto zapisy w zeszytach pokrywa się z momentem rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego (marzec 2005 r.). Sąd zgodził się ponadto z argumentem organu pierwszej instancji, iż trudno dać wiarę, iż B.P., prowadząca od wielu lat działalność gospodarczą, w tym 6 lat w formie sklepu z odzieżą damską, nie rozpoznałaby fikcji wskazującej na osiąganie obrotów wielokrotnie większych od osiąganych faktycznie. W ocenie Sądu uzasadnione było nieuwzględnienie przez organy wniosku dowodowego strony dotyczącego przesłuchania w charakterze świadka lekarza psychiatry, który miałby potwierdzić, że prowadzony przez skarżącego zeszyt miał pomóc w terapii i leczeniu żony E.P. w związku z jej chorobą. Za niezrozumiałe Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 190 i 199 Ordynacji podatkowej, jako że pełnomocnik skarżącego nie wskazał, w jaki sposób doszło do naruszenia tych przepisów, w
Sygn. akt II FSK 2086/09
sytuacji odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego. Końcowo Sąd stwierdził, że podjęte przez organy podatkowe ustalenia w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie budzą wątpliwości. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ocena materiału dowodowego mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów regulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej a zgromadzony materiał dowodowy jest wbrew zarzutom skargi w stanie faktycznym zupełny i rozpatrzony w sposób wyczerpujący zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podjęte wnioski zostały w sposób wszechstronny przedstawione w uzasadnieniu decyzji, które zawiera wszelkie niezbędne elementy wymienione przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące uznania za nierzetelne ksiąg skarżącego, wskazując, że organ prawidłowo zastosował przepisy art. 193 § 4 i § 6 oraz art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej.
Od powyższego wyroku E.P. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 181 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 188, art. 191 i art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), przez uznanie przez Sąd zaskarżonych decyzji za odpowiadające prawu, mimo że postępowanie podatkowe wobec E.B.P. nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; w postępowaniu podatkowym nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lekarza psychiatry na potwierdzenie okoliczności, iż prowadzone zeszyty, zawierające zapisy dotyczące działalności gospodarczej, zawierały fikcyjne transakcje oraz były prowadzone jedynie w celu terapii.
2) art. 133 § 1 zd. 1 oraz art. 145 § 2 p.p.s.a w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 181 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 188, art. 191 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie przez WSA w Białymstoku działań
Sygn. akt II FSK 2086/09
organów podatkowych, które naruszały wskazane wyżej przepisy, w tym działań polegających na dokonaniu oceny istotnych okoliczności za udowodnione nie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, ale poprzez wybiórcze odwoływanie się do fragmentów tego materiału, odpowiadających tezie o niewykonaniu obowiązków podatkowych przez stronę, przy pomijaniu tych fragmentów, które takiej tezie przeczyły, co skutkowało ustaleniem przez te organy błędnego podatkowego stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
3) art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 4, 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji, pomimo, iż nie zawierały one wskazania przyczyn, dla których organy te korzystnym dla strony dowodom odmówiły wiarygodności, w szczególności wyjaśnieniom strony i dokumentacji lekarskiej, pominęły fakt, że E.B.P. nie prowadził działalności gospodarczej od marca 2005 r., lecz od 1 lutego 2001 r.;
4) art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w tym powołanych powyżej dowodów, co skutkowało przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego wskazanego w punkcie II niniejszej skargi kasacyjnej, oraz
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) w zw. z § 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 219, poz. 1836) w zw. z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przez przyznanie Skarżącemu statusu podatnika podatku dochodowego w zakresie określonym w zaskarżonych decyzjach i wyroku Sądu pierwszej instancji, pomimo braku podstaw faktycznych do tego.
Sygn. akt II FSK 2086/09
Mając powyższe na względzie, Skarżący na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stwierdzono, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd, potwierdzające ustalenia poczynione przez organy podatkowe są błędne, albowiem są wynikiem wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. E.B.P. konsekwentnie i logicznie wyjaśnił, iż przedmiotowe zeszyty były prowadzone celowo w związku z poważnymi zaburzeniami psychicznymi i chorobą psychiczną jego żony. Ponadto skarżący złożył do akt sprawy zaświadczenie lekarskie potwierdzające tę okoliczność. Zgodnie ze wskazówkami i zaleceniami lekarzy specjalistów zeszyty te były prowadzone przez podatnika w celu poprawy stanu zdrowia jego żony. Zapiski w zeszycie są fikcyjne, nie mają żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i były jedynie elementem terapii i swoistym lekarstwem zaleconym przez lekarza. Na powyższe wskazują także zeznania B.P.. Podatnik podniósł, że zapiski w zeszycie były podyktowane mężowską troską. Prowadząc postępowanie organy naruszyły art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia, iż zeszyty były prowadzone jedynie na potrzeby zleconej przez niego terapii. Ponadto wskazał, że wbrew twierdzeniom organów i Sądu, rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej od 1 lutego 2001 r., a nie od marca 2005 r. A zatem wiarygodnym jest stanowisko skarżącego, że przedmiotowa terapia została wdrożona na pewnym etapie choroby żony i choroba ta nie była usprawiedliwieniem dla prowadzenia podwójnej, nierzetelnej ewidencji od początku prowadzenia działalności. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego organy ograniczyły inicjatywę dowodową strony, pominęły szereg istotnych okoliczności faktycznych, nie uwzględniły wnioskowanych przez stronę dowodów opisanych w petitum. Niedostrzeżenie lub pominięcie powyższych uchybień przez Sąd świadczy o naruszeniu art. 133 § 1 zd. 1 oraz art. 145 § 2 oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w sprawie brak jest ponadto dowodów
Sygn. akt II FSK 2086/09
mogących potwierdzić ustalenia organu i Sądu, że zapisy w zabezpieczonych zeszytach potwierdzają dysponowanie większą ilością perfum. Również nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenie, że dane remanentowe podatnika nie odzwierciedlają prawdziwych informacji o ilości perfum i ich cenie. Stanowisko o nierzeczywistej ewidencji jest jedynie insynuacją i odbiega od rzeczywistości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż nie ma uzasadnionych podstaw. Z treści skargi wynika, że zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") w zw. z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( j. t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm. dalej "O.p.") oraz art. 6 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U nr 144, poz. 930 ze zm. dalej "ustawa o zrycz. PDF"), w powiązaniu z przepisem § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 219, poz. 1836), są wynikiem twierdzeń skarżącego o niewłaściwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organy podatkowe, polegającym na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego. O braku wskazanych niezbędnych działań świadczy, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia, iż zeszyty, na podstawie których zakwestionowano rzetelność ksiąg podatkowych były prowadzone jedynie na potrzeby terapii żony skarżącego i zawierały całkowicie fikcyjne zapisy.
Naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wynika według wywodów skarżącego z oceny niepełnych materiałów dowodowych dotyczących powodów
Sygn. akt II FSK 2086/09
prowadzenia zeszytów i nieprawidłowego wnioskowania w zakresie czasu rozpoczęcia działalności przez skarżącego oraz ilości perfum do sprzedaży, jaką dysponował skarżący.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia skarżącego są jedynie polemiką z dokonaną przez organy podatkowe, zaakceptowaną przez Sąd I instancji, swobodną oceną dowodów, do której uprawnia te organy art.191 O.p.
Należy tu podkreślić, że w tym samym stanie faktycznym i na podstawie tego samego materiału dowodowego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 2006/09 dokonał już oceny analogicznych zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie przyjął, że zarzuty te mogą mieć wpływ na wymiar podatku od towarów i usług określony w postępowaniu podatkowym i zaakceptowany przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela stanowisko wyrażone we wskazanym wyżej wyroku i stwierdza, że Sąd I instancji słusznie ocenił, iż przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza psychiatry nie mogło mieć wpływu na ocenę treści zapisów dokonanych przez skarżącego w spornych zeszytach. Fakt przekazania skarżącemu przez lekarza zaleceń zmierzających do chronienia żony przed informacjami o ewentualnych kłopotach finansowych nie oznacza, że lekarz ten mógł mieć jakąkolwiek wiedzę na temat powodów prowadzenia przez skarżącego spornych zeszytów (tylko na potrzeby terapii) i prawdziwości treści zawartych tam zapisów. Niezasadny jest więc zarzut niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszenia art.121 §1, art.122, art.181 § 1 art.180 § 1, art.187 § 2 i art.188 ustawy O.p.
Biorąc pod uwagę całokształt zebranego materiału dowodowego Sąd I instancji trafnie wskazał, że ocena dowodów, dokonana w postępowaniu podatkowym jest zgodna z art.191 O.p. Podnosząc zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów skarżący nie wyjaśnił dlaczego wnioskowanie organów na podstawie ocenianych dowodów pozbawione miałoby być zasad logiki i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji trafnie ocenił te wywody jako logiczne i spójne.
Sygn. akt II FSK 2086/09
Nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji 141 § 4 p.p.s.a. Sąd ten w sposób wyczerpujący przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Nie pominął w dokonanej ocenie żadnego elementu stanu faktycznego. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wskazane w powołanym przepisie.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z zarzutem naruszenia art.133 § 1 zd.1 p.p.s.a. Przepis art.133 § 1 zd.1 stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W skardze lakonicznie stwierdzono, że naruszenie to jest wynikiem zaniechania wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy. Podniesiono, że brak jest dowodów uzasadniających ustalenia, że zapisy w zabezpieczonych zeszytach potwierdzają fakty co do dysponowania większą ilością perfum i co do ceny perfum. Należy tu stwierdzić, że z uwagi na brak innych dowodów potwierdzających ilość perfum i ich cenę uznano nierzetelność prowadzonej ewidencji i przyjęto dane wynikające z odnalezionych zeszytów. Ustalenia podjęte w tym zakresie nie naruszają prawa, a w szczególności nie naruszają wynikającej z powołanego już art.191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów. Podniesiono także, że nieprawidłowo określona została data rozpoczęcia przez skarżącego działalności gospodarczej (od marca 2005 r. a , nie od 1 lutego 2001 r.). Zauważyć jednak należy, że Sąd I instancji odnosił się nie do daty rozpoczęcia przez skarżącego działalności w ogóle, ale do daty prowadzenia tej działalności w formie sklepu odzieżowego I..
Brak uzasadnienia zarzutu naruszenia art.145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art.210 § 1 pkt.4, 6 oraz § 4 O.p. powoduje, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż Sąd orzekając w granicach skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do precyzowania za stronę uzasadnienia zarzutów w celu dokonania oceny ich trafności.
Nie podlega także uwzględnieniu zarzut naruszenia art.134 § 1 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. Art.134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten zobowiązuje Sąd do wyrokowania w granicach danej sprawy pomimo braku sformułowania przez skarżącego zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej. Sąd I instancji bada zatem legalność decyzji organu administracji w pełnym zakresie. Podnosząc zarzut naruszenia cyt. przepisu skarżący nie wskazał
Sygn. akt II FSK 2086/09
w jakim zakresie Sąd I instancji powinien wyjść poza zarzuty i wnioski skargi i nie uczynił tego. Nie wykazano też związku naruszenia tego przepisu z art.145 § 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.151 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie w oddalił skargę w świetle przyjętego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego, co wyczerpująco uzasadnił.
W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.a i art.151 p.p.s.a. wobec braku podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 i art.17 ustawy o zrycz. PDF w zw. z § 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 219, poz. 1836).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art.204 pkt.1 i 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.