II FSK 2085/20

II FSK 2085/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz
Jan Grzęda /przewodniczący/
Renata Kantecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1610/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-01-08
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b par. 1 i 3, art. 14g par. 1 w zw. z art. 169 par. 1 w zw. z art. 14h i art. 14r par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Renata Kantecka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1610/19 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1610/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. sp. z o.o. z siedzibą
w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ", "DKIS") z 9 maja 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie z 6 marca 2019 r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł, reprezentowany przez radcę prawnego, organ. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz z art. 14g § 1 w powiązaniu z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i z art. 14r § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez uchylenie zaskarżonych postanowień na skutek nieprawidłowego przyjęcia przez sąd, że skarżąca w następstwie wezwania organu uzupełniła braki wniosku wspólnego o wydanie interpretacji wobec czego zawierał on wszystkie przewidziane prawem elementy, w tym wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego oraz stanowisko wnioskodawcy, wobec czego organ powinien wydać interpretację, podczas gdy skarżąca wystąpiła z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej zawierającym opis stanu faktycznego, który nie zawierał istotnych elementów, niezbędnych z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji, w konsekwencji czego organ zgodnie z obowiązującymi przepisami na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h i z art. 14r O.p. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego w sposób pozwalający na uznanie, że opis ten jest wyczerpujący i przedstawia uczestnictwo zainteresowanych w tym samym stanie faktycznym albo tym samym zdarzeniu przyszłym, a następnie na skutek braku uzupełnienia wniosku w żądanym zakresie – na podstawie art. 14g § 1 O.p. - pozostawił bez rozpatrzenia wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 14g § 1 O.p. oraz z art. 14b § 1 i 3 i z art. 14r O.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez sąd, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonych postanowień zamiast oddalenia skargi.
Organ na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi lub na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wniósł również o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie
i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny mógł zatem zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i skoncentrować swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny zarzutów postawionych zaskarżonemu wyrokowi sądu pierwszej instancji.
W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy zasadności pozostawienia przez organ bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. oceny zastosowania przepisów art. 14g § 1 i art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Istota sporu sprowadza się natomiast do dokonania oceny trafności stanowiska DKIS co do tego, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 14g § 1 O.p., gdyż skarżąca nie uzupełniła należycie wniosku o wydanie interpretacji, do czego została zobowiązana pismem z 12 lutego 2019 r. wskutek czego stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z 6 marca 2019 r. stanął na stanowisku, że organ dysponował wystarczającymi informacjami umożliwiającymi rozstrzygnięcie wątpliwości strony dotyczących kwestii czy w momencie zbycia akcji uzyskiwanych w ramach programów motywacyjnych dedykowanych dla pracowników spółek z grupy Siemens powstaje u nich przychód z kapitałów pieniężnych, zaś na pracodawcach ciążą obowiązki płatnika w związku z nieodpłatnym obejmowaniem przez pracowników papierów wartościowych. Zdaniem sądu nieprawidłowe było wydanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje,
w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, stosownie do art. 14b § 3 O.p., obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1-2 O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek
o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego
w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Wskazać należy, że od 1 stycznia 2016 r. zgodnie z art. 14r § 1 O.p. możliwe jest złożenie wspólnego wniosku o wydanie interpretacji. Wniosek taki może złożyć dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. W myśl art. 14r § 2 O.p. wskazują oni jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 O.p. W konsekwencji interpretacja wydana w wyniku wniosku wspólnego, nadal jest interpretacją indywidualną, o której mowa w art. 14b § 1 O.p.
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (także wniosek wspólny) obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 w zw. z art. 14r § 5 O.p.).
Ratio legis wprowadzenia do porządku prawnego art. 14r § 1 O.p. stanowiło wyeliminowanie zbędnych i generujących dużą liczbę wniosków przypadków, gdy każdy z podmiotów chcący uzyskać stanowisko organu podatkowego co do skutków podatkowych wynikających dla niego z danego zdarzenia, musiał złożyć odrębny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając w nim w istocie to samo zdarzenie. Istotą wniosku wspólnego składanego przez grupę zainteresowanych jest ich zaangażowanie w tym samym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym)
i w konsekwencji dążenie do uzyskania ochrony prawnej przed negatywnymi skutkami podatkowymi mogącymi powstać dla każdego z zainteresowanych (K. Teszner, komentarz do art. 14r O.p., [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Ustawodawca wprowadzając wspólny wniosek o interpretację, dążył do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych interpretacji w takich sprawach.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano, że wystąpienie
z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r. sygn. akt II FSK 2814/19).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożony przez stronę wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczył tego samego stanu faktycznego opisanego wyczerpująco we wniosku oraz jego uzupełnieniu. Opisany we wniosku stan faktyczny dotyczył zarówno składających go osób fizycznych jak i spółek z grupy S. Stan faktyczny obejmował istniejące już programy motywacyjne dedykowane osobom zatrudnionym w tych spółkach. Nie ulega wątpliwości, że każdy pracownik jest teoretycznym adresatem tych programów, a więc "zainteresowanym", niezależnie czy nabył już akcje spółki czy dopiero je nabędzie. W przedstawionym przez stronę stanie faktycznym oczywistym również jest od kogo pochodzą wypłacane świadczenia.
Z wniosku wynika, że pracownicy nabywają/obejmują akcje S. w tym aspekcie organ powinien ocenić czy zaistniały przesłanki określone w art. 24 ust. 11-12 b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f."). Pozostałym spółkom jako pracodawcom, na których ciąży obowiązek płatnika, przysługuje status zainteresowanego w tym postępowaniu.
W przedmiotowym wniosku wspólnym grupy zainteresowanych dążąc do ustalenia prawidłowego sposobu opodatkowania zbycia akcji uzyskanych w ramach programów motywacyjnych, mają na celu ograniczenie ryzyka podatkowego dla obu stron programów, pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia pozostawia ich natomiast w dalszym stanie niepewności i naraża na ryzyko w razie ewentualnego postępowania podatkowego lub kontrolnego, którego strony występując o wydanie interpretacji chciały uniknąć.
Wskazać należy, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej wniosek
o wydanie interpretacji indywidualnej oraz wyjaśnienia złożone w ramach jego uzupełnienia zawierał wszystkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji. Skarżąca oczekiwała odpowiedzi na pytanie, czy przychód pracowników powstający w związku
z uczestnictwem w programach motywacyjnych podlega opodatkowaniu stosownie do art. 24 ust. 11 u.p.d.o.f., konsekwencją czego jest powstanie obowiązku podatkowego w momencie odpłatnego zbycia akcji po stronie pracowników i brak obowiązków płatnika w związku z nieodpłatnym obejmowaniem/nabywaniem przez pracowników akcji w ramach uczestnictwa w programach motywacyjnych. Zgodzić należy się ze skarżącą co do tego, że we wniosku o wydanie interpretacji oraz w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu skarżąca precyzyjnie wskazała wszystkie istotne elementy stanów faktycznych w zakresie uczestnictwa w programach motywacyjnych (SPS, MIP i SMP). Opisała sposób wprowadzania programów i zasady ich funkcjonowania oraz status osób zainteresowanych. Zajęła przy tym własne stanowisko, że programy te mają charakter programów motywacyjnych w rozumieniu art. 24 ust. 11 u.p.d.o.f., przychód pracowników powstający w związku z uczestnictwem w programach SPS, MIP oraz SMP podlega opodatkowaniu w momencie odpłatnego zbycia akcji stosownie do wskazanego art. 24 ust. 11, a na pracodawcach nie będą ciążyły obowiązki płatnika w związku z przychodem powstałym w wyniku obejmowania/nabywania przez pracowników akcji w ramach realizacji programu motywacyjnego.
Zdaniem sądu, DKIS pozostawiając wniosek strony bez rozpatrzenia uchylił się od dokonania wykładni art. 24 ust. 11 - 12a u.p.d.o.f. w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego i oceny, czy programy motywacyjne utworzone przez S. spełniają definicję programów motywacyjnych w rozumieniu art. 24 ust. 11b u.p.d.o.f.
W świetle przesłanek wynikających z art. 24 ust. 11 – 12 a u.p.d.o.f. istotne elementy stanu faktycznego, na podstawie którego możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej, zostały przez stronę przedstawione. Wyjaśnione zostało, że strona jest osobą prawną zorganizowaną w formie spółki akcyjnej i posiada siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. W stosunku do pracodawców jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości. Programy motywacyjne zostały utworzone na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy S.. Programy motywacyjne są kierowane do pracowników, którzy otrzymują świadczenia oraz inne należności z tytułu określonego w art. 12 u.p.d.o.f. W wyniku realizacji Programów motywacyjnych pracownicy uprawnieni do otrzymania świadczeń w ramach danego Programu motywacyjnego nabywają lub obejmują akcje bezpośrednio.
Zdaniem NSA, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że do wydania interpretacji nie było istotne udzielenie odpowiedzi na pytanie czy wszyscy pracownicy już nabyli/objęli akcje, czy dopiero to uczynią. Programy motywacyjne zostały utworzone i funkcjonowały w sposób ciągły w spółkach na opisanych we wniosku zasadach. Skoro każdy pracownik jest potencjalnym adresatem tych programów, jest więc i zainteresowanym. Zgodzić należy się z sądem, że dopóki stan prawny
w zakresie istotnych w tej sprawie przepisów nie ulegnie zmianie, dopóty organ będzie mógł przedstawić ocenę prawną, która obejmie swoim oddziaływaniem wspomniane osoby niezależnie czy już zdecydowały się na udział w programie, czy też dopiero planują wziąć w nim udział w przyszłości.
Podzielić również należy stanowisko, że zadane pytanie dotyczyło stanu prawnego po 1 stycznia 2018 r., zaś ocena prawna skutków podatkowych jest analogiczna niezależnie od momentu, w którym pracownik, począwszy od 1 stycznia 2018 r. objął/nabył akcje w ramach programów motywacyjnych lub dopiero takowe obejmie/nabędzie. W odpowiedzi na wezwanie spółka wskazała wprost, że "wniosek wspólny dotyczy skutków podatkowych objęcia/nabycia Akcji przez osoby fizyczne występujące we wniosku jako zainteresowani w stanie prawnym od 1 stycznia 2018 r." Z powyższego wynika, że wniosek wspólny nie dotyczył zdarzeń sprzed 2018 roku, dotyczył wyłącznie akcji nabywanych lub obejmowanych od dnia 1 stycznia 2018 roku, słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że dopiero od tego dnia zaczęły obowiązywać przepisy dotyczące opodatkowania przychodu powstającego
w związku z uczestnictwem w programach motywacyjnych w brzmieniu, o które pytała skarżąca.
Zasadnie sąd przyjął w zaskarżonym wyroku, że warunki utworzenia i realizacji programów motywacyjnych pozostają niezmienne, nie zmienia się również charakterystyka spółek z grupy S. Tym samym skoro każdy z pracowników bierze udział lub może wziąć udział w programie motywacyjnym, funkcjonującym na opisanych zasadach, to w sprawie mamy do czynienia z otwartym i niezmiennym stanem faktycznym. Treść wniosku pozwalała na ustalenie, że przedmiotem zapytania skarżącej była ocena zaistniałego stanu faktycznego, a nie zdarzenia przyszłego. Zaistniałym stanem faktycznym jest funkcjonowanie w Grupie S. programów motywacyjnych organizowanych przez spółkę dominującą S., w ramach których pracownicy nabywają prawo do faktycznego objęcia lub nabycia akcji. Uczestnictwo pracowników w programach motywacyjnych stanowi okoliczność faktyczną, która ma wpływ na prawa i obowiązki wszystkich zainteresowanych podmiotów, przez co każdy z nich posiada status zainteresowanego. Przedmiotem zapytania była ocena skutków podatkowych związanych z uczestnictwem
w programach motywacyjnych, uprawniających do nieodpłatnego nabycia lub objęcia akcji. W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, z treści wniosku wynika, że zapytanie nie dotyczyło zdarzenia przyszłego, ale istniejącego stanu faktycznego. Brak jest uzasadnienia dla stanowiska DKIS, że we wniosku występowały zarówno osoby, które uczestniczą w tym samym stanie faktycznym, osoby które będą uczestniczyć wyłącznie w zdarzeniu przyszłym, a część osób która wystąpiła z wnioskiem uczestniczy zarówno w stanie faktycznym, jak i będzie uczestniczyła w zdarzeniu przyszłym. W świetle powyższego nie można zgodzić się z organem, że brak możliwości wydania interpretacji indywidulanej w przedmiotowej sprawie wynikał między innymi z użycia przez ustawodawcę w treści art 14r § 1 O.p. alternatywy rozłącznej "albo".
Na akceptację zasługuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku co do tego, że organ nie wykazał, w jaki sposób nowelizacja u.p.d.o.f. po 1 stycznia 2019 r. mogła spowodować istotną zmianę stanu prawnego, która różnicowałaby sytuację osób, które już nabyły akcje oraz osób, które tych akcji jeszcze nie nabyły. W tym zakresie sąd wyjaśnił, że interpretacja indywidualna służy podatnikowi jeśli zastosował się do niej w stanie prawnym analogicznym do rozpatrywanego w tym akcie (funkcja ochronna). Jeżeli natomiast do nabycia akcji doszłoby już po zmianie istotnych w tej sprawie unormowań, to podatnik nie mógłby powoływać się na zastosowanie interpretacji wydanej przed nastąpieniem tych zmian. Interpretacja dotyczy bowiem konkretnego stanu prawnego wskazanego przez wnioskodawcę, czyli stanu od 1 stycznia 2018 r. do wejścia w życie nowelizacji, która w sposób odmienny normowałaby zasady rozliczania akcji nabywanych w ramach pracowniczych programów motywacyjnych.
Zdaniem NSA organ w przedstawionym stanie faktycznym mógł odnieść się do pracowników spółki czasowo oddelegowanych do pracy za granicą, których nadal obejmują uprawnienia wynikające z tych programów.
Końcowo należy nadmienić, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu sformułowane w skardze kasacyjnej o braku możliwości ustalenia należnej opłaty od wniosku wspólnego. Kwestia ta nie była podnoszona przez organ na etapie procedowania w pierwszej i drugiej instancji. Opłata została przyjęta, natomiast organ wzywając stronę w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia stanu faktycznego wniosku, nie skorzystał z możliwości wyjaśnienia wątpliwości co do prawidłowości skalkulowania opłaty należnej od wniosku.
W ocenie NSA sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ naruszył art. 14g § 1 O.p., nie wykazał bowiem, że przedmiotowy wniosek zawierał braki tego rodzaju aby konieczne było pozostawienie go bez rozpatrzenia. Nie można zgodzić się, że wniosek nie zawierał wszystkich elementów, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., tj. dokładnego opisu stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy. W ocenie NSA, spółka przedstawiła wszystkie istotne dane z punktu widzenia warunków określonych w art. 24 ust. 11-12b u.p.d.o.f. Zaprezentowała również własne stanowisko
w przedmiocie zadanego pytania. Podkreślić należy, że w sprawie nie jest istotne czy strona odpowiedziała wyczerpująco na wszystkie pytania wystosowane do niej
w wezwaniu organu, ale czy na podstawie przedstawione stanu faktycznego organ mógł pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.
W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd pierwszej instancji nie naruszył ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), ani też art. 135 p.p.s.a. w związku z 169 § 1 O.p.
w zw. z art. 14h, art. 14g § 1 O.p. oraz art. 14r § 1 O.p. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).