II FSK 2012/11

II FSK 2012/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński
Grażyna Nasierowska /sprawozdawca/
Jan Rudowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Sz 164/11 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2011-06-01
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 14b i 14c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 146
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA del. Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 164/11 w sprawie ze skargi "G." G. A., G. Z. sp. j. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. z dnia 24 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od "G." G. A., G. Z. sp. j. z siedzibą w S. na rzecz Prezydenta Miasta S. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 164/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. z 24 listopada 2010 r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości.
2. Ze stanu sprawy przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że "G." A.G., Z.G. Sp. j. skierowała do Prezydenta Miasta S. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości, w zakresie opodatkowania wybudowanych przez Spółkę budynków przeznaczonych na sprzedaż.
We wniosku Skarżąca podała, że podstawową jej działalnością jest realizacja projektów budowlanych oraz roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Wskazała, że nabywa w swoim imieniu i na swoją rzecz niezabudowane oraz zabudowane działki gruntów. Po przygotowaniu nieruchomości gruntowej Skarżąca wznosi na niej budynki o funkcjach mieszkalnych, niemieszkalnych oraz dokonuje ich sprzedaży (działalność developerska).
W składanych deklaracjach dla podatku od nieruchomości Spółka wykazuje i deklaruje: 1) posiadane, oddane do użytkowania lokale mieszkalne - według stawki dla budynków mieszkalnych, 2) posiadane, oddane do użytkowania garaże znajdujące się pod budynkami mieszkalnymi oraz stanowiące odrębną zabudowę - według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 3) posiadane, oddane do użytkowania lokale użytkowe - według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 4) posiadane, niezabudowane działki gruntów - według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 5) posiadane grunty znajdujące się pod budynkami mieszkalnymi - według stawki jak dla gruntów pozostałych, 6) posiadane grunty znajdujące się pod garażami - według stawki dla gruntów pozostałych.
W związku z tak określonym stanem faktycznym, Skarżącą zwróciła się
z zapytaniem, czy posiadając nieruchomości w postaci produktów gotowych, a także inne składniki majątku przeznaczone do sprzedaży, w szczególności zapasy, jest zobowiązana do uwzględnienia ich powierzchni w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a więc czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 96, poz. 613 z późn. zm., dalej -"u.p.o.l.") oraz czy należy je uznać za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l.
Skarżąca wyjaśniła, że do kategorii "zapasy" zalicza: wartość nakładów poniesionych na niezakończoną na dzień bilansowy budowę lokali mieszkalnych i usługowych (półprodukty i produkty w toku), wartość wybudowanych lokali mieszkalnych i usługowych (produkty gotowe), wartość nabytych gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, przeznaczonych pod budowę, na których są wznoszone budynki, lokale mieszkalne i usługowe (towary).
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Skarżąca wyraziła pogląd, zgodnie z którym, posiadane przez nią składniki majątkowe przeznaczone do sprzedaży, w szczególności wytworzone produkty w postaci gotowych lokali mieszkalnych i użytkowych wchodzące w skład zapasów nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Interpretacją indywidualną z 24 listopada 2010 r. Prezydent Miasta S. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że nieruchomości będące w posiadaniu Skarżącej, ujęte w księgach rachunkowych do kategorii zapasów, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał również, że objęcie nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ wskazał również, że wobec przedmiotów opodatkowania stanowiących grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu Spółki, za wyjątkiem budynków mieszkalnych (w tym lokali mieszkalnych) i gruntów związanych z tymi budynkami wymienionym w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy zastosować stawki jak za działalność gospodarczą (np. lokale niemieszkalne).
3. W skardze na powyższą interpretację Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 77 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez odmienne potraktowanie towarów handlowych stanowiących własność podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i uznanie, że podmiot, którego własnością są towary w postaci budynków/lokali, winien być obciążony podatkiem majątkowym, podczas gdy podmiot, którego własnością są towary w postaci np. "telewizorów", nie podlega obciążeniu takim podatkiem,
- prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że posiadane przez Skarżącą składniki majątkowe przeznaczone do sprzedaży, w szczególności wytworzone produkty w postaci gotowych lokali mieszkalnych i użytkowych wchodzące w skład zapasów, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,
- przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego z rażącym naruszeniem prawa i obciążanie ich negatywnymi konsekwencjami podatnika, który działa w pełnym zaufaniu do organów administracji publicznej.
4. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie.
5. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane w skardze.
Sąd I instancji podzielił pogląd organu, zgodnie z którym, przyjęty podział składników majątku Skarżącej dla potrzeb rachunkowości nie ma wpływu na kwestie związane z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. To przepisy ustawy o podatkach opłatach lokalnych określają jakie składniki majątku podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Aby zakwalifikować dany składnik majątku do opodatkowania podatkiem od nieruchomości niezbędne jest ustalenie czy, i do której kategorii przedmiotu opodatkowania, określonej w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., taki składnik należy.
Zdaniem Sądu I instancji, konsekwencją dokonanego wyboru przedmiotu działalności gospodarczej, tj. działalności w zakresie wznoszenia budynków, jest to, że wytworzone przez Skarżącą nieruchomości budynkowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Oceniając legalność zaskarżonej interpretacji Sąd I instancji uznał, że narusza ona przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., przez błędną ich wykładnię, w zakresie, w jakim nakazuje zastosować do posiadanych przez Skarżącą, znajdujących się w wybudowanych przez nią budynkach mieszkalnych, lokali niemieszkalnych, stawkę podatku "jak za działalność gospodarczą".
Sąd I instancji wskazał, że z przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odczytywanych we wzajemnym powiązaniu wynika, że aby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. To samo odnosi się do części budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej. W sytuacji, w której wyodrębnione lokale niemieszkalne, znajdujące się w wybudowanym przez Spółkę budynku mieszkalnym są przeznaczone na sprzedaż, nieuprawnionym jest wskazanie w interpretacji, że takie lokale podlegają opodatkowaniu ze stawką jak od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jeżeli budynek znajdujący się w posiadaniu Skarżącej (jako przedsiębiorcy) jest budynkiem mieszkalnym, a zlokalizowane w nim garaże i lokale użytkowe (oraz sam budynek) nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, cały ten budynek powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Zastosowanie w stosunku do lokali użytkowych, względnie garaży (ale także mieszkań), stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nastąpi wtedy, gdy lokale te przez Skarżącą lub przez osoby, którym Skarżąca je sprzeda, zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
6. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Prezydent Miasta S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej - P.p.s.a.) w zw. z art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 pkt 4a P.p.s.a., poprzez uchylenie interpretacji indywidualnej, podczas, gdy twierdzenie, które spowodowało uchylenie interpretacji znajdowało się w jej uzasadnieniu i wychodziło poza zakres wniosku o wydanie interpretacji i jako takie powinno być uznane za niewydane,
- naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że jeżeli budynek znajdujący się posiadaniu przedsiębiorcy jest budynkiem mieszkalnym, a zlokalizowane w nim garaże i lokale użytkowe nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, cały ten budynek powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.
7. W odpowiedzi ma skargę kasacyjną pełnomocnik Skarżącej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
8. Skarga kasacyjna jest częściowo zasadna, w sposób uzasadniający konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Na uwzględnienie zasługuje bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 146 P.p.s.a. w zw. z art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazuje, że nie ma rozbieżności pomiędzy stanowiskiem organu i stanowiskiem Sądu I instancji w odpowiedzi na dwa pytania zadane we wniosku o interpretację. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, że organ podatkowy nakazał Skarżącej stosować do posiadanych lokali niemieszkalnych znajdujących się w wybudowanych przez nią budynkach mieszkalnych stawkę podatku "jak za działalność gospodarczą", jednocześnie nie zgadzając się z takim stanowiskiem.
W ocenie NSA, to właśnie ta argumentacja stanowi o zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Zauważyć bowiem należy, że we wniosku o interpretację na tle przedstawionego stanu faktycznego sformułowano dwa pytania. Po pierwsze, czy nieruchomości należące od Skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. Po drugie, czy nieruchomości należące do Skarżącej należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt, pkt 2 i pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Skarżącej, posiadane przez nią składniki majątkowe przeznaczone do sprzedaży, w postaci gotowych lokali mieszkalnych i użytkowych nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe organ wskazał, że lokale mieszkalne i użytkowe stanowią budynki lub ich części, które zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto, w ocenie organu, zaistnienie dwóch przesłanek faktycznych tj. pozostawania nieruchomości w posiadaniu określonego podmiotu oraz fakt, że jest to przedsiębiorca, decyduje o zakwalifikowaniu ich do kategorii związanych z działalnością gospodarczą.
Podsumowując organ dokonujący interpretacji wskazał ponownie, że nieruchomości będące w posiadaniu Skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał również, że "wobec przedmiotów opodatkowania stanowiących grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu Spółki, za wyjątkiem budynków mieszkalnych (w tym lokali mieszkalnych) i gruntów związanych z tymi budynkami wymienionymi w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy stosować stawki jak za działalność gospodarczą (np. lokale niemieszkalne)".
W tym miejscu, zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, w zaskarżonej interpretacji nie można doszukać się stanowiska organu, z którego wynikałoby, że nakazuje on zastosować do posiadanych przez Skarżącą, znajdujących się w wybudowanych przez nią budynkach mieszkalnych, lokali niemieszkalnych, stawkę podatku "jak za działalność gospodarczą". Konstrukcja zacytowanej wypowiedzi organu nie jest może zbyt precyzyjna, niemniej jednak, wynika z niej jedynie, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu Skarżącej podlegają opodatkowaniu stawkami jak za działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych (w tym lokali mieszkalnych) i gruntów związanych z tymi budynkami.
W ocenie NSA, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dokonał nadinterpretacji wypowiedzi organu. To z kolei doprowadziło do nieuzasadnionego uchylenia zaskarżonej interpretacji.
Sąd I instancji uchylił bowiem interpretację, z uwagi na błędną ocenę prawną (błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b) u.p.o.ol.), której w istocie w interpretacji nie było. Co istotne, w pozostałym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu i uznał zarzuty skargi za bezzasadne.
Odnosząc się z kolei do podnoszonych w skardze kasacyjnej - nie do końca zresztą czytelnych - kwestii związanych z wyjściem poza zakres interpretacji i uznania w tym zakresie interpretacji za niebyłą, zauważyć należy, że istotnie na podstawie art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Odpowiadając na pytanie dotyczące uznania nieruchomości Skarżącej za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ wskazał na stosowanie do nich stawek jak za działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych (w tym lokali mieszkalnych) i gruntów związanych z tymi budynkami.
W tym jednak zakresie nie można mówić o wyjściu poza zakres wniosku o interpretację. Pytanie Skarżącej, dotyczące właśnie ewentualnego uznania posiadanych przez nią nieruchomości za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą miało przecież na celu uzyskanie odpowiedzi dotyczącej stosowania stawki podatku albo jak za budynki mieszkalne, albo jak za budynki pozostałe, albo właśnie jak za związane prowadzoną działalnością gospodarczą. Niejako więc wypowiedź organ była oczywistą konsekwencją zadanego pytania.
Innymi słowy, to czy organ odpowiadając na drugie z zadanych pytań wyjaśnia, że nieruchomości uznać należy za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też wskazuje, że do nieruchomości tych należy zastosować stawki podatkowe jak za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zmienia charakteru i znaczenia wypowiedzi organu.
Odmiennie należy natomiast ocenić wypowiedź Sądu I instancji, która już bezsprzecznie wychodzi poza zakres wniosku o wydanie interpretacji, zwłaszcza w zakresie wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., który to przepis nie został powołany ani we wniosku o interpretację, ani w samej interpretacji.
W tym zakresie jednak nie sformułowano zarzutu w skardze kasacyjnej.
Nie mniej jednak, z uwagi na fakt, że spór w rozpoznawanej sprawie jest w istocie konsekwencją braku precyzji w wypowiedzi organu interpretacyjnego oraz z drugiej strony, zbyt szeroką wypowiedzią Sądu I instancji, NSA uznał za celowe odniesienie się do kwestii związanych z ramami postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
Z przepisów art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej wyprowadzić można i należy ocenę granic sprawy, w której organ uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 1 tej ustawy, interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zgodnie zaś z art. 14c § 2 powołanej ustawy, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawny. Z przytoczonego przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wynika wnioskowy charakter postępowania interpretacyjnego i wydanej w jego wyniku interpretacji indywidualnej.
Zainteresowany składa bowiem wniosek o przeprowadzenie postępowania interpretacyjnego i wydanie interpretacji w określonym przedmiocie. Zainteresowany dysponuje więc przedmiotem postępowania interpretacyjnego w tym znaczeniu, że określa przedmiot faktyczny i prawny, w jakim dochodzi do wydania interpretacji.
Z powyższego wynika, że na podstawie art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Analogicznie, wypowiedź Sądu I instancji, kontrolującego legalność interpretacji, nie może wykraczać poza tak wyznaczone ramy.
Za niezasadny uznać należy z kolei zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. zarzut błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że jeżeli budynek znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy jest budynkiem mieszkalnym, a zlokalizowane w nim garaże i lokale użytkowe nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, cały budynek powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawki właściwej jak dla budynków mieszkalnych.
Stanowisko Sądu I instancji zgodne jest w tym zakresie z ugruntowaną linią orzeczniczą. Przy czym, jak to już było wyżej wskazywane, wypowiedź Sądu I instancji w tym zakresie, w znacznej części przekracza ramy niniejszego postępowania.
Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oceni merytorycznie zaskarżoną interpretację, uwzględniając wyżej zaprezentowane stanowisko, mając w szczególności na uwadze specyfikę postępowania wszczętego
wnioskiem o udzielnie interpretacji indywidualnej.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).