II FSK 1954/23

II FSK 1954/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Melezini
Beata Cieloch /przewodniczący/
Jan Grzęda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1839/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-06-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2587
art. 6 ust. 1 pkt 10a, 11, 11a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędzia del. WSA Andrzej Melezini po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1839/22 w sprawie ze skargi P. z siedzibą w Kanadzie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 9 czerwca 2022 r. nr 1401-IOD-4.4100.7.2022.4.ML w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego od dywidend wypłaconych w latach 2010-2014 oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1839/22 Wojewódzki
Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez P. z siedzibą w Kanadzie decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 9 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego od dywidend wypłaconych w latach 2010-214. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Uzasadniając ten wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej całą analizę dotyczącą obowiązujących przepisów oparł w zaskarżonej decyzji wyłącznie na przepisach prawa obowiązujących od 1 stycznia 2011 r. Organy podatkowe nie wyjaśniły i nie wskazały dlaczego w odniesieniu do 2010 r. mogą być zastosowane kryteria warunkujące nabycie prawa do ulgi na podstawie przepisów, które weszły w życie już po zakończeniu tego roku. Oznacza to, że zaskarżona decyzja już z tego powodu dotknięta jest istotną wadą powodującą konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Sąd stwierdził, również, że niezasadny jest pogląd prezentowany przez pełnomocnika Skarżącej, że bezwarunkowe zwolnienie podmiotowe wywieść można wprost z przepisów art. 6 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. Ustawodawca bowiem wprowadzając zwolnienie z opodatkowania dla zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych, określił w art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a u.p.d.o.p. szczegółowe warunki zwolnienia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji różnice pomiędzy przedmiotem działalności Spółki a funduszami emerytalnymi nie są na tyle doniosłe, aby odmówić jej zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Różnice te wynikają wyłącznie ze specyfiki organizacyjno-prawnej Spółki i pozostają bez wpływu na działalność funduszu emerytalnego.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżyła w całości wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:
- art. 6 ust. 1 pkt 10a i pkt 11a ustawy z dnia 15lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm. dalej "u.p.d.o.f.") w związku z ustawą z 25 listopada 2010r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478) przez błędna wykładnię przepisów prawa materialnego tj. w szczególności art.6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. z uwagi na nieprawidłową ocenę, że nowelizacja ustawy u.p.d.o.p. dokonana ww. ustawą z 25 listopada 2010 r. wprowadziła zmiany usuwające problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych, mimo że ww. nowelizacja wprowadziła zmiany w zakresie zwolnienia z podatku wymienionych podmiotów posiadających siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do EOG,
- art. 6 ust. 1 pkt 11 i pkt 11a u.p.d.o.p. w zw. z art. 14 ww. ustawy z 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz w związku z art. 18 i art. 63 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 26 października 2012 r., C 326/49) przez błędną wykładnię ww. przepisów prawa materialnego a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na nieprawidłowe uznanie, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej: nie przywołał, nie omówił i nie zastosował przepisów prawa materialnego (u.p.d.o.p.) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. w odniesieniu do tej części wniosku dotyczącej 2010 r., a całą analizę w zaskarżonej decyzji oparł wyłącznie na przepisach prawa obowiązujących od 1 stycznia 2011 r., co w efekcie zdaniem Sądu powoduje, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej już z tego powodu dotknięta jest istotną wadą powodującą konieczność jej wyeliminowania z obrotu, mimo że zasady zwolnienia funduszy z państw trzecich z podatku dochodowego od osób prawnych nie zostały uregulowane w u.p.d.o.p. zarówno przed 1 stycznia 2011 r. jak i po 1 stycznia 2011 r., a prawo do zwolnienia zostało prawidłowo rozpatrzone na podstawie art.18 i art. 63 ust. 1 TFUE i dokonaniu obiektywnej porównywalności Funduszu do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust.1 pkt 11-11a u.p.d.o.p.,
- art. 6 ust. 1 pkt 11 i 11a u.p.d.o.p. zw. z art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE przez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie z uwagi na nieprawidłowe uznanie, że organ błędnie zastosował przepisy prawa materialnego nieobowiązujący w 2010 r. do stanu faktycznego dotyczącego 2010 r., mimo że organ nie odmówił Stronie zastosowania zwolnienia z bezpośrednim powołaniem się na art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p.,
- art. 6 ust. 1 pkt 11 i pkt 11a u.p.d.o.p., (w szczególności na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e u.p.d.o.p.) w zw. z art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE przez dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, skutkującej ich wadliwym zastosowaniem w sprawie, co przejawia się w przyjęciu, że różnice pomiędzy przedmiotem działalności Funduszu a polskimi funduszami emerytalnymi nie są na tyle doniosłe, aby odmówić Funduszowi zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce przy zastosowaniu art.6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p., w szczególności na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e u.p.d.o.p. Tymczasem prawidłowa wykładnia art.6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. w połączeniu z prawidłową wykładnią art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE, dokonana przez pryzmat prawidłowej oceny wszystkich okoliczności i zakresu funkcjonowania Funduszu, powinna doprowadzić Sąd do przeciwnego wniosku, tj. że przedmiot działalności Funduszu jest szerszy aniżeli przedmiot działalności polskich podmiotów prowadzących programy emerytalne a przeprowadzona w uchylonej decyzji analiza porównywalności, potwierdza stanowisko, że Fundusz nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 O.p., przez niezasadne uchylenie decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Warszawie i błędne uznanie że w stanie faktycznym sprawy organy podatkowe naruszyły ww. przepis art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 i § 4 O.p. z uwagi na nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (a w szczególności, jak wskazał Sąd brak oświadczenia Funduszu o tym, że w okresie objętym wnioskiem Fundusz nie udzielał żadnych pożyczek podmiotom z siedzibą w Polsce ani takich pożyczek, do których stosowałoby się polskie prawo, a także nieuzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy w okresie objętym wnioskiem Fundusz inwestował w nieruchomości w Polsce oraz brak uzasadnienia decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazującego na wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Tymczasem organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy mający znaczenie dla sprawy, zgodnie z art. 187 § 1 O.p., co miało wyraz w decyzji spełniającej w sposób adekwatny wymogi, o których mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p.,
- art. 141 § 4 w zw. z art. 153 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób naruszający dyrektywę zawartą w art. 141 § 4 P.p.s.a., co przejawia się w:
a. braku przedstawienia jasnego i przekonującego wywodu, poddającego się kontroli kasacyjnej a uzasadniające konkluzję Sądu o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów art. 210 § 1 O.p. w tym w szczególności pkt 6 i art. 210 § 4 O.p. oraz przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 124 O.p. Lakoniczność argumentacji w zakresie naruszenia ww. przepisów nie pozwala na ustalenie z jakich powodów Sąd uznał, że doszło do naruszenia ww. przepisów i czy cechowało się takim natężeniem, że wypełniało ono znamiona kwalifikowanego (istotnego) wpływu na treść rozstrzygnięcia, tym bardziej, że stwierdzając, że zaskarżona decyzja narusza ww. przepisy Sąd nie precyzuje, czy stwierdzone naruszenie dotyczy całości czy części decyzji w sytuacji zawarcia wcześniej stanowiska co do braku możliwości dokonania dalszej oceny z uwagi na błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego nieobowiązujących w 2010 r. do stanu faktycznego w 2010 r - co uniemożliwia podniesienie zarzutów kasacyjnych i dokonanie kontroli instancyjnej
b. braku spójnego i przekonującego wywodu w zakresie skutków nowelizacji ustawy z 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne do stanu faktycznego sprawy - co rodzi wątpliwości interpretacyjne wobec zawarcia w tym zakresie sformułowań wzajemnie wykluczających się i uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej,
c. pominięciu obligatoryjnego elementu, jakim jest sformułowanie wskazań, co do dalszego postępowania w sprawie, w przypadku wydania wyroku uwzględniającego skargę. Uniemożliwia to organowi prawidłowe zastosowanie określonej przez art. 153 P.p.s.a. zasady związania orzeczeniem, a w dalszej kolejności prowadzi do potencjalnego wydania decyzji nieodpowiadającej wymogom prawa.
Powyższe zarzuty prawa procesowego z uwagi nas brak możliwości poddania orzeczenia kontroli kasacyjnej oraz brak obligatoryjnych elementów uzasadnienia przesadzają o istnym wpływie na wydane rozstrzygnięcie.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 134 P.p.s.a. w z art. 6 ust. 1 pkt 11 i kt 11a u.p.d.o.p. przez niezasadne uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie i błędne uznanie, Sąd nie możliwości dalszej oceny stanowiska Dyrektora Izby Administracji Skarbowej poza stwierdzeniem, że jest ono nieprawidłowe z uwagi na błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego nieobowiązujących w 2010 do stanu faktycznego dotyczącego 2010 r., mimo że zasady zwolnienia funduszy z państw trzecich z podatku dochodowego od osób prawnych nie zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zarówno przed 1 stycznia 2011 r. i po 1 stycznia 2011 r. w stanie faktycznym sprawy DIAS a ponadto organ nie odmówił stronie zastosowania zwolnienia z bezpośrednim powołaniem się na art. 6 ust. 1 pkt 11 a u.p.d.o.p. a zatem nie zachodziła konieczność wyeliminowania decyzji DIAS z obrotu.
W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiedzi na skargę kasacyjna nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjną z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych z art. 183 § 2 P.p.s.a. a zatem rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 187 § 1 O.p. wskazując na nieuzasadnione odniesienie do przepisów, które w 2010 r. nie obowiązywały (str. 38 uzasadnienia wyroku). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w uzasadnieniu decyzji z 29 września 2022 r. powołując się na przepis art. 6 ust. 1 pkt 11 i pkt 11a u.p.d.o.p. stwierdził, że Skarżący Fundusz nie jest podmiotem obiektywnie porównywalnym do podmiotów zwolnionych na podstawie ww. przepisu. Organ wyraźnie podkreślił, że dotyczy to okresu 2010-214 (str. 23 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i str. 8-9 decyzji Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie).
Naczelnik Urzędu Skarbowego w swojej decyzji z 29 grudnia 2021 r. omówił obszernie przepisy prawa kanadyjskiego, które dotyczą działalności Skarżącego Funduszu i w konkluzji stwierdził, że zakres dozwolonych dla Funduszu inwestycji jest szerszy od zakresu inwestycji dozwolonych dla polskich funduszy emerytalnych. Co prowadzi do wniosku, ze podmioty te nie są porównywalne. Fakt, że cel działalności Funduszu kanadyjskiego jak i polskich funduszy emerytalnych jest zbliżony- zasadniczo wypłata emerytur nie oznacza porównywalności. O tym można by mówić tylko wówczas gdyby nie tylko cel był zbliżony, ale także zbliżony (tożsamy) byłby podmiot działalności, służący do realizacji tego celu. Organ odwoławczy w całości takie stanowisko zaaprobował.
Sąd w swoich rozważaniach słusznie wywiódł, że organ odwoławczy nie wykazał na jakiej podstawie przyjął, że w odniesieniu do 2010 r. mogą być zastosowane kryteria warunkujące nabycie prawa do ulgi na podstawie przepisów, które weszły w życie już po zakończeniu tego roku. Stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie zauważył bo "takich przepisów po prostu nie było" w 2010 r. jest całkowicie chybione. Sąd nie miał obowiązku szukać podstawy na której oparły swoje rozstrzygnięcia organy. Organy podatkowe miały obowiązek podać właściwą podstawę prawną swoich rozstrzygnięć. Jeżeli takiej podstawy nie było to organy podatkowe powinny dać temu wyraz w decyzji i uzasadnieniu, czego nie uczyniły. Ponadto Skarżący kasacyjnie popada w sprzeczność podnosząc w dalszej części zarzut błędnej wykładni a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 11 i pkt 11a u.p.d.o.p. ze wskazaniem, że ww. przepisy nie regulowały prawa do zwolnienia ani w 2010 r. ani art. 2011 r. Jednocześnie Skarżący kasacyjnie stwierdził, że prawo do zwolnienia zostało prawidłowo rozpatrzone na podstawie art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE i dokonaniu obiektywnej porównywalności Funduszu do podmiotów zwolnionych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 11a u.p.d.o.p. Takie stwierdzenie zawarto również, w skardze kasacyjnej (str. 15).
Sąd pierwszej instancji na taką błędną ocenę podstawy porównywalności w roku 2010 wskazał.
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W ramach tego zarzutu nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego ani wyrażonej w jego zakresie oceny sądu pierwszej instancji. Przepis ten nie daje podstawy do kwestionowania prawidłowości oceny wykładni i zastosowania prawa materialnego przez organ podatkowy.
Sąd ma obowiązek wskazać podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie w kontekście ustalonego stanu faktycznego.
Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia a nie jego prawidłowość merytoryczną (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 503/21).
Uzasadnienie zaskarżonego w tej sprawie wyroku zawiera wszystkie wymagane zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. elementy. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału. Prawidłowa i logiczna jest ocena stanowiska organu podatkowego oraz analiza zastosowanych przepisów. Wskazanie braku uzasadnienia co do rozstrzygnięcia za 2010 r. spełnia również przesłankę zawartą w zdaniu drugim art. 141 § 4 P.p.s.a. Ten brak nie dał Sądowi pierwszej instancji innej możliwości jak wskazanie, że organ odwoławczy miał obowiązek przedstawić na jakiej podstawie wydał rozstrzygniecie.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela argumentację wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2024 r., sygn. akt II FSK 1608/23. Należy jednak dodać, że ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. w podpunkcie "e" (w istocie tylko warunku z tego punktu dotyczą różnice w stanowiskach Sądu i Skarżącego) postanowił, że przedmiotem działalności podatników jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnieciu wieku emerytalnego po osiągnieciu wieku emerytalnego. Ustawodawca nie ograniczył się zatem ani form gromadzenia ani sposobu lokowania.
Porównywalność nie oznacza tożsamości. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że organ podatkowy w istocie nie dopuszczał, żadnych najmniejszych różnic pomiędzy polskimi funduszami emerytalnymi korzystającymi ze zwolnienia podmiotowego a zagranicznymi funduszami emerytalnymi.
W rzeczywistości specyfika form organizacyjno-prawnych polskich funduszy będzie się różnić w różnej mierze od form funduszy funkcjonujących w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Zatem nie muszą być one identyczne.
Ustawodawca stanowiąc o gromadzeniu nie zdefiniował odrębnie tego pojęcia. Wskazał jedynie, że mają to być środki pieniężne. Co do lokowania ustawodawca określił jedynie cel, nie odniósł się natomiast co do tego gdzie te środki pieniężne mają być lokowane (lokowanie według słownika oznacza umieszczać pieniądze w akcjach jakiegoś przedsiębiorstwa, depozytach bankowych, nieruchomościach itp., zob. Słownik Języka Polskiego PWN, opracowanie zbiorowe, wyd. I, 2021 r.) . Przedmiotem działalności Skarżącego Funduszu jest prowadzenie programu emerytalnego (art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p.). Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący Fundusz jest funduszem emerytalnym prawa kanadyjskiego, którego działalność jest surowo nadzorowana przez federalne jak i regionalne organy nadzoru finansowego (Komisja Nadzoru Finansowego Ontario i Canada Revence Agency). Organy podatkowe nie wykazały, że ściśle uregulowane prawem i podlegające również ścisłemu nadzorowi (jak wyżej) inwestowanie to stanowi inną niż prowadzenie programu emerytalnego działalność inwestycyjną. Należało rozważyć czy nie jest to lokowanie środków pieniężnych z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. "Wyłączność" w art. 6 ust. 1 pkt 11a ppkt e dotyczy gromadzenia i lokowania ale nie "wyłącznie" w określony sposób i z ograniczeniami, których ustawodawca nie zadekretował w przepisie. Należy również wskazać, że np. w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z 28 sierpnia 1997 r. (tj. Dz. U. 2024 r. poz. 1113) rozdział 15 dotyczy działalności lokacyjnej funduszy emerytalnych w przepisach tego rozdziału uregulowane są min.: ograniczenie inwestycyjne, zakazy inwestycyjne, dokumentacja procesów inwestycyjnych, naruszenie ograniczeń inwestycyjnych, zakaz zbywania aktywów, udzielenie pożyczek przez fundusze. Obowiązkiem organów podatkowych było dokonanie analizy przepisów krajowych przy ocenie porównywalności. Działalność w zakresie lokowania środków z funduszy nie można ocenić jako działalność alternatywną bez ww. analizy. Okoliczności dotyczące tych zagadnień wynikają z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu. Skarżący kasacyjnie słusznie podniósł, że należy kwestię przesłanek zwolnienia podatkowego w tej sprawie rozważyć biorąc pod uwagę przede wszystkim TFUE i orzecznictwo (wówczas) Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji podniósł te wszystkie okoliczności wskazując na to, że ustawa z 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226 poz. 1478) stanowiła realizację zobowiązania Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. W dalszych rozważaniach Sąd ten prawidłowo skupił się na okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia biorąc pod uwagę przesłanki z u.p.d.o.p. przez 31 grudnia 2010 r. i po 1 stycznia 2011 r.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.