II FSK 1844/20

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki P. S.A. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. Spółka zarzucała naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku WSA, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, głównie art. 4a pkt 4 updop, kwestionując uznanie, że aportowany oddział nie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP). Podnoszono również zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących ochrony interpretacyjnej (art. 14k, 14m o.p.). NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające do kontroli instancyjnej i nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W kwestii prawa materialnego, NSA podkreślił, że aby zespół składników stanowił ZCP, musi być organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie wyodrębniony oraz zdolny do samodzielnego realizowania zadań gospodarczych. W analizowanej sprawie, oddział spółki nie spełniał tych kryteriów – posiadał jedynie zamortyzowany sprzęt komputerowy, nie miał własnych środków pieniężnych ani rachunku bankowego, a kluczowy był znak towarowy o zerowej wartości księgowej, do którego spółka nie posiadała praw własności. Zarządzający oddziałem pracownik nie posiadał odpowiedniej wiedzy ani uprawnień. Sąd uznał, że ocena ta była prawidłowa i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ochrony interpretacyjnej, NSA stwierdził, że interpretacja indywidualna nie jest aktem stosowania prawa, a jedynie poglądem organu. Co więcej, stan faktyczny zaistniały w sprawie istotnie różnił się od stanu opisanego we wniosku o interpretację, co pozbawiło spółkę możliwości skorzystania z gwarancyjnej funkcji interpretacji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady in dubio pro tributario.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający