II FSK 1665/06

I SA/Łd 467/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Bożena Kasprzak
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 21par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2019 poz 725
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1256
art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 6a
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 maja 2023 r. nr KO 400.341.2023 w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na rok 2023 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. Z. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania W. F., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Będków z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego na rok 2023 w kwocie 33,00 zł.
Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy Będków decyzją z dnia 25 stycznia 2023 r., ustalił W. F. podatek rolny na 2023 rok, przyjmując do opodatkowania nieruchomość położoną w miejscowości S. (działka nr [...]) o pow. 0,0900 ha fiz. i stawkę podatku 370,25 zl/ha.
W. F. nie zgadzając się z decyzją Wójta Gminy Będków złożył odwołanie, podważając ustalenie, iż jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości. Podatnik wskazał, iż w 1989 r. żadnej darowizny w formie aktu notarialnego z dnia 21 września 1989 r. nie podpisywał i tym samym nie było żadnego przekazania na jego rzecz działki nr [...] o pow. 0,0900 ha położonej w S.. Co za tym nie zgadza się na obciążanie go podatkiem rolnym, nadto żąda zwrotu nadpłaconych niesłusznie podatków naliczanych począwszy od 1989 roku wraz z odsetkami oraz zawieszenia wymiaru podatku rolnego od tej działki na 2023 rok do czasu wyjaśnienia przez Kolegium komu przysługuje tytuł własności do przedmiotowej działki. Dodał, iż sporna działka nr [...] nie jest działką gminno-siedliskową, lecz jest działką Państwowego Funduszu Ziemi po rodzicach podatnika.
Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 4 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podzieliło ustalenia i wywiedzioną na ich podstawie ocenę organu I instancji, czemu dało wyraz, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) dalej: O.p., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium sprecyzowało, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy trafnie wskazuje odwołujący, że w 1989 r. żadnej darowizny w formie aktu notarialnego nie podpisywał i tym samym nie było żadnego przekazania na jego rzecz działki nr [...] o pow. 0,0900 ha położonej w S., co za tym brak podstaw aby podatnik był adresatem rozstrzygnięć ustalających podatek od tej nieruchomości.
Organ odwoławczy wskazując na zapisy art. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 6a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm.) dalej: ustawa o podatku rolnym oraz art. 21 § 1 pkt 2 O.p. zwrócił uwagę, iż jak wynika z dokumentów niniejszej sprawy, podatnik nabył prawo własności przedmiotowej działki gruntu oznaczonej w ewidencji gruntów wsi S. nr [...] o pow. 0,09 ha, (działka siedliskowa) na podstawie decyzji Nr [...] Naczelnika Gminy Będków z dnia 6 listopada 1989 r. Dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim, V Wydział Ksiąg Wieczystych. W dziale II księgi wieczystej, jako właściciel ww. nieruchomości figuruje W. F.. Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r., poz. 146), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.
Organ wyjaśnił dalej, iż jak stanowi art. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 ustawy, podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów, a podstawę opodatkowania stanowi dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
Kolegium podsumowało, iż w świetle zgromadzonego materiału i wysnutych z nich wniosków oraz mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa nie można zgodzić się z podatnikiem, iż bez podstawy prawnej, obciążany jest podatkiem rolnym za działkę nr [...]. Jak bowiem wykazano, zarówno decyzja Naczelnika Gminy w Będkowie z dnia 6 listopada 1989 r., wpis w księdze wieczystej oraz dane z ewidencji gruntów jednoznacznie wskazują, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości S., a tym samym zobowiązany jest do ponoszenia obciążeń podatkowych wynikających z tego tytułu. Organ dodał, iż strona nie przedłożyła materiału dowodowego, który podważyłby ustalenia i oceny organu.
Końcowo organ ustosunkował się do pozostałych zarzutów i wniosków odwołania, wykazując ich bezzasadność wobec ustalonych okoliczności faktyczno-prawnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. F. nie przedstawił żadnych zarzutów w zakresie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim prawa procesowego lub materialnego. Skarżący podważa ustalenie organu, iż jest podmiotem zobowiązanym do płacenia podatku rolnego w sytuacji, gdy nie podpisywał żadnej umowy darowizny. Nadto nawet jeśli ma tytuł prawny do spornej nieruchomości, to z uwagi na wiek i stan zdrowia nie byłby w stanie gospodarować na działce, a ustawa wymaga od posiadacza samoistnego faktycznego wykonywania czynności. Skarżący wniósł o uchylenie nałożonej kwoty podatku oraz zwrot kwot niezasadnie naliczanych kwot począwszy od 1989 roku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy zaznaczyć, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z przepisu art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Zdaniem Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób dopatrzeć się naruszenia przepisów procedury, bowiem zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i poddany został obiektywnej ocenie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem wnikliwej analizy organów, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie jak ustalenie, iż organy działały w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami i na ich podstawie (art. 120 O.p.). Okoliczność, iż analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła stronę do odmiennych od organu wniosków, nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć organ całościowo ujął tak przebieg postępowania, jak i przyjętą argumentację
Inicjując postępowanie sądowoadministracyjne skarżący dąży do podważenia prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 maja 2023 r. ustalającej podatek od nieruchomości za 2023 rok. Nie kwestionując przy tym przyjętej przez organy powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym, ani stawki podatku. Skarżący nie zarzucił też organom podatkowym naruszenia przepisów, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Istota sporu, uwzględniając argumenty skarżącego, sprowadza się do zakwestionowania przez podatnika, iż jest podmiotem obowiązanym do uiszczenia podatku rolnego.
Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.
Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym).
Z kolei, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne będące m.in. właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, który w tej sprawie nie ma zastosowania; posiadaczami samoistnymi gruntów; użytkownikami wieczystymi gruntów.
I co istotne, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym należy przyjąć, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i dane zawarte w tej ewidencji mają decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów rolnych i budynków. Organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, niż te wykazane w ewidencji gruntów i budynków.
Podsumowując, z przytoczonych przepisów wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, iż podatek od nieruchomości jest ustalany m.in. osobie fizycznej, która jest właścicielem gruntów skalsyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Z akt zgromadzonych na potrzeby niniejszej sprawy wynika zaś, iż skarżący W. F.jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0900 ha położonej w S.. Skarżący nabył prawo własności ww. działki gruntu oznaczonej w ewidencji gruntów wsi S. nr [...] o pow. 0,09 ha, (działka siedliskowa) na podstawie decyzji Nr [...] Naczelnika Gminy Będków z dnia 6 listopada 1989 r. W aktach sprawy znajduje się również wyciąg tej ewidencji prowadzonej przez Starostę Powiatu Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 23 lutego 2023r., z której wynika, że W. F. jest właścicielem działki rolnej nr [...] o pow. 0,0900 ha, Jedn. rej.: [...]. W zakresie ustalenia podatku rolnego organ podatkowy musiał zatem uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Tomaszowie Mazowieckim.
W wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3109/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA wyraził pogląd, że użyty w art. 21 ust. 1 tej ustawy zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Informacje dotyczące przeznaczenia zarówno gruntu, jak i budynku mają przy tym dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez niego samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji. Jedyną skuteczną próbą odstąpienia od wyrażonego wyżej poglądu, mogłoby być przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom, o którym mowa w art. 194 § 3 O.p. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego dowodu, który można by przeciwstawić zapisom uwidocznionym w ewidencji gruntów.
Co więcej, dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim, V Wydział Ksiąg Wieczystych, w dziale II księgi wieczystej jako właściciel ww. nieruchomości figuruje W. F.. W ślad za organem należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r., poz. 146), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Jest to zapis o tyle istotny, iż wobec domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 ww. ustawy organ administracyjny nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Zasada wyrażona w art. 3 ww. ustawy ogranicza kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1980/21 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe dane trafnie wywiódł organ, iż zarówno decyzja Naczelnika Gminy w Będkowie z dnia 6 listopada 1989 roku, wpis w księdze wieczystej oraz dane z ewidencji gruntów jednoznacznie wskazują, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości S., a tym samym zobowiązany jest do ponoszenia obciążeń podatkowych wynikających z tego tytułu. Tym bardziej, iż argumentów swych, podważających ocenę organu, skarżący nie poparł żadnym materiałem dowodowym, który skutecznie podważyłby ustalenia i oceny organu.
Podsumowując, skarżący jest adresatem kontrolowanej decyzji, ponieważ jak wynika z opisanych dokumentów jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Co za tym nie ma potrzeby ustalania czy nieruchomość jest faktycznie gospodarowana, jak wskazuje skarżący, gdyż skarżący nie jest posiadaczem samoistnym a właścicielem nieruchomości. Bez znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia pozostają zatem argumenty strony związane ze stanem zdrowia i wiekiem skarżącego. Podobnie jak zarzuty skierowane do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 października 2019 r., w zakresie której tutejszy Sąd wypowiedział się w prawomocnym wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 6/20 i która nie jest aktualnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec ustalonych w sprawie okoliczności faktyczno-prawnych Sąd nie znalazł podstawy dla uwzględnienia wniosku strony o zwrot niesłusznie naliczonych danin począwszy od 1989 roku.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W pkt 2 wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu przez pełnomocnika ustanowionego z rzędu. W rozstrzyganej sprawie skarżący reprezentowany był przez adwokata wyznaczonego z urzędu, wobec tego podstawą prawną wydania rozstrzygnięcia stanowił art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.).
Jednakże z uwagi na wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt SK 66/19, SK 78/21, SK 53/22, SK 85/22 oraz SK 83/19 i orzeczoną nimi niekonstytucyjność stawek opłat określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 68 ze zm.) oraz wskazywaną przez Trybunał konieczność zasądzania na rzecz pełnomocników z urzędu opłat nie niższych niż przewidziane w rozporządzeniach regulujących stawki dla adwokatów i radców prawnych z wyboru, a więc przy uwzględnieniu rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) Sąd, mając na względzie dyspozycję art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie obejmujące opłatę w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 480 zł. Minister Sprawiedliwości nie dostosował bowiem dotychczas rozporządzeń o wynagrodzeniach pełnomocników z urzędu do wyroków Trybunału Konstytucyjnego.
Ake.