II FSK 1633/23

II FSK 1633/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grzęda /sprawozdawca/
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący/
Zbigniew Romała
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6562
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1722/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-12-15
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153, art. 170, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda /spr./ Sędzia del. NSA Zbigniew Romała Protokolant Dominika Kurek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1722/22 w sprawie ze skargi M. H. i S. H. na odmowę wydania opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2019 r. nr DKP1.8011.4.2019 w przedmiocie odmowy wydania opinii zabezpieczającej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. H. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1722/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. H. i S. H. na odmowę wydania opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 26 sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania opinii zabezpieczającej. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Od powyższego wyroku S. H. wywiódł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zarzucił naruszenie:
- art. 119a § 1 w zw. z art. 119c, art. 119e i art. 119 f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej "O.p.") przez błędną ocenę stanowiska Skarżących i przyjęcie, ze przedstawiona do opinii czynność stanowi element zespołu czynności zmierzających do unikania opodatkowania,
- art. 23 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 22 ust. 1f pkt 1 oraz art. 24 ust. 8a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania przez przyjęcie, że przedstawiona do opinii czynność stanowi korzyść podatkową sprzeczną z ww. przepisami,
- art. 119x § 4 w zw. z art. 119zf i art. 155 § 1 O.p. przez przyjęcie, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej w pełni wykorzystał przysługujące mu środki pozwalające na wyjaśnienie wątpliwości, co do danych zawartych we wniosku, szczególnie przedstawionej przez Skarżących korespondencji.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej odmowy wydania opinii zabezpieczającej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W niniejszej sprawie przesądzające znaczenie dla jej wyniku ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 466/21. W wyroku tym zostało wyrażone stanowisko odnośnie do wszystkich kwestii podniesionych w obecnie rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Zgodnie zaś z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei według postanowień art. 190 zdanie drugie P.p.s.a., nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W nawiązaniu do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podnieść należy, że w przywołanym wyroku Sąd odniósł się do przesłanek sztuczności sposobu działania, sprzeczności korzyści podatkowej z przedmiotem i celem przepisów ustawy podatkowej. Ocenił, że przesądzenie tego, iż doszło do osiągniecia korzyści podatkowej przez Wnioskodawców, byłoby przedwczesne w postępowaniu dotyczącym wydania opinii. Do ewentualnego przesądzenia przez sąd w tym zakresie mogłoby bowiem dopiero dojść wskutek wydania, a następnie zaskarżenia do sądu, decyzji w postępowaniu podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień organu w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy, gromadzenia dowodów i ich oceny. W przekonaniu Sądu postępowanie organu było w tym zakresie rzetelne i wystarczające do stwierdzenia zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonego aktu administracyjnego. Jego uzasadnienie jest wyczerpujące i przekonywujące, świadczy o wszechstronnym rozpatrzeniu sprawy, samo wydanie aktu postało poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowanie wyjaśniającym, w wyniku, którego zgromadzono akta administracyjne umożliwiające rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 119x § 4 w zw. z art. 119zf i art. 155 § 1 O.p. przez niepełne wykorzystanie instytucji wezwania w obliczu ujawnionych wątpliwości organu podatkowego, względnie poprzez nieskorzystanie z możliwości ponownego wezwania do wyjaśnienia wątpliwości, co do danych zawartych we wniosku. W ocenie Sądu nie zasługiwał również na aprobatę zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 22 ust. 1f pkt 1 oraz art. 24 ust. 8a u.p.d.o.f. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania poprzez przyjęcie, że przedstawiona do opinii czynność stanowi korzyść podatkową sprzeczną z ww. przepisami.
Zawarte w wyroku II FSK 466/21 stanowisko zostało uwzględnione w zaskarżonym wyroku, stosownie do przywołanego przez Sąd pierwszej instancji art. 190 zdanie pierwsze, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Pomimo, że Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że działa w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyjaśnił w czym owo związanie wyraża się, Skarżący zarzuty kasacyjne sformułował w taki sposób, jakby wyrok ten nie istniał i tym samym nie zostały przesądzone kwestie podnoszone w niniejszej skardze kasacyjnej. Skarżący nie zarzucił naruszenia art. 153 albo art. 170, czy też art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. przez nieuwzględnienie oceny prawnej i stanowiska wyrażonego w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący, wbrew przepisom prawa, dążył do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Tymczasem, jak wynika z przywołanych przepisów P.p.s.a., wyrokiem II FSK 466/21 jest związany nie tylko Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę, ale też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Dlatego postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące kwestii już rozstrzygniętych prawomocnym wyrokiem uchylają się spod kontroli orzekającego w niniejszej sprawie Sądu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.