II FSK 1630/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) od wyroku WSA w Warszawie, który uchylił interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych. Sprawa dotyczyła spółki P. sp. z o.o., która traktowała posiadane nieruchomości jako inwestycyjne, nie dokonując odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ustawą o rachunkowości. DKIS zarzucił WSA błędną wykładnię art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, twierdząc, że odpisy amortyzacyjne od nieruchomości mogą być kosztem uzyskania przychodu tylko wtedy, gdy są dokonywane kumulatywnie na podstawie przepisów o CIT i ustawy o rachunkowości. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd wskazał na specyfikę postępowań interpretacyjnych, gdzie granice sprawy wyznacza wnioskodawca. Analizując art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu od 1 stycznia 2022 r., NSA przychylił się do stanowiska, że dodatkowe zastrzeżenie dotyczące spółek nieruchomościowych nie znajduje zastosowania, gdy spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o rachunkowości, ponieważ traktuje nieruchomości jako inwestycje wyceniane według wartości godziwej. Sąd powołał się na własne wcześniejsze orzecznictwo oraz argumentację systemową i konstytucyjną, podkreślając potrzebę ochrony interesów w toku i pewności prawa. Wskazano, że gdyby celem ustawodawcy było całkowite wyłączenie możliwości amortyzacji, znalazłoby to odzwierciedlenie w innych przepisach lub przepisach intertemporalnych. W konsekwencji, NSA uznał, że spółka może zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaPotwierdzenie możliwości zaliczania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości inwestycyjnych do kosztów uzyskania przychodów w CIT, nawet przy braku amortyzacji bilansowej, oraz interpretacja art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p.
Dotyczy specyficznej sytuacji spółek nieruchomościowych, które traktują nieruchomości jako inwestycje i nie dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ustawą o rachunkowości.
Zagadnienia prawne (1)
Czy odpisy amortyzacyjne od nieruchomości inwestycyjnych, które nie są amortyzowane zgodnie z ustawą o rachunkowości, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, odpisy amortyzacyjne od nieruchomości inwestycyjnych, które nie są amortyzowane zgodnie z ustawą o rachunkowości, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie ma zastosowania w takiej sytuacji.
Uzasadnienie
NSA uznał, że ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. dotyczące spółek nieruchomościowych, które nakazuje porównywanie odpisów podatkowych z bilansowymi, nie ma zastosowania, gdy spółka nie dokonuje odpisów bilansowych od nieruchomości traktowanych jako inwestycje. Sąd powołał się na wykładnię językową, systemową i celowościową, a także na ochronę interesów w toku.
Przepisy (5)
Główne
u.p.d.o.p. art. 15 § ust. 1, ust. 6
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
Odpisy amortyzacyjne od nieruchomości inwestycyjnych, od których nie dokonuje się odpisów zgodnie z ustawą o rachunkowości, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.
Pomocnicze
u.p.d.o.p. art. 16a-16m
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 4a § pkt 35
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
p.p.s.a. art. 184
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna oddalenia skargi kasacyjnej.
Ustawa o rachunkowości art. 3 § ust. 1 pkt 17
Definicja nieruchomości inwestycyjnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie ma zastosowania, gdy spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości inwestycyjnych zgodnie z ustawą o rachunkowości. • Wykładnia językowa, systemowa i celowościowa przemawia za możliwością zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w takich okolicznościach. • Ochrona interesów w toku i pewność prawa przemawiają za brakiem negatywnych konsekwencji dla podatników, którzy rozpoczęli amortyzację na podstawie wcześniejszych przepisów.
Odrzucone argumenty
Odpisy amortyzacyjne od nieruchomości mogą być kosztem uzyskania przychodu tylko wtedy, gdy są dokonywane kumulatywnie na podstawie przepisów o CIT i ustawy o rachunkowości (argumentacja DKIS).
Godne uwagi sformułowania
granice takiej sprawy zakreśla sam zainteresowany • organ podatkowy "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę • ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie może w ogóle znajdować zastosowania • brak regulacji przejściowej pozbawił podatników [...] możliwości kontynuowania tego procesu, rozpoczętego przed zmianami legislacyjnymi • zasady ochrony interesów w toku, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ochrony praw słusznie nabytych
Skład orzekający
Jan Grzęda
przewodniczący sprawozdawca zdanie odrebne
Maciej Jaśniewicz
autor uzasadnienia
Alicja Polańska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie możliwości zaliczania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości inwestycyjnych do kosztów uzyskania przychodów w CIT, nawet przy braku amortyzacji bilansowej, oraz interpretacja art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji spółek nieruchomościowych, które traktują nieruchomości jako inwestycje i nie dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ustawą o rachunkowości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów podatkowych dotyczących amortyzacji nieruchomości, co ma istotne znaczenie praktyczne dla wielu spółek. Argumentacja sądu opiera się na złożonej analizie przepisów i zasad wykładni prawa.
“Amortyzacja nieruchomości inwestycyjnych w CIT: NSA rozstrzyga kluczową wątpliwość dla spółek”
Zdanie odrębne
Jan Grzęda
Sędzia Jan Grzęda zgłosił zdanie odrębne, kwestionując prawidłowość składu orzekającego ze względu na wadliwy sposób powołania sędziów w świetle orzecznictwa ETPC, TSUE i SN dotyczącego niezależności KRS. Podniósł, że brak odniesienia się przez NSA do kwestii nieważności postępowania z powodu wadliwego składu sądu stanowi istotną wadę uzasadnienia.
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.