II FSK 1622/12

II FSK 1622/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Cieloch /sprawozdawca/
Grażyna Nasierowska
Tomasz Kolanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1135/11 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2011-12-21
Skarżony organ
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 175, art. 183 par 1, art.174, art.174, art.176, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Grażyna Nasierowska, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1135/11 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. W. na rzecz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.1. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU WYROKIEM Z DNIA 21 GRUDNIA 2011 R., SYGN. AKT I SA/GD 1135/11, ODDALIŁ SKARGĘ Z. W. (SKARŻĄCEGO) NA DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. Z DNIA 7 WRZEŚNIA 2011 R. W PRZEDMIOCIE UCHYLENIA DECYZJI OSTATECZNEJ.
I.2. SĄD PRZEDSTAWIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY, KTÓRY PRZYJĄŁ ZA PODSTAWĘ ORZEKANIA.
ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G., DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE - ART. 207, ART. 233 § 1 PKT 1, ART. 240 § 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 Z PÓŹN. ZM., DALEJ O.P.), W ZWIĄZKU Z ART. 8 UST. 1 PKT 3, ART. 26 UST. 3 I 6 ORAZ ART. 31 UST. 1 I UST. 2 USTAWY Z DNIA 28 WRZEŚNIA 1991 R., O KONTROLI SKARBOWEJ (J.T. DZ. U. NR 41 Z 2011 R., POZ. 214 Z PÓŹN. ZM., DALEJ U.K.S.), PO ROZPATRZENIU WNIOSKU SKARŻĄCEGO O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY - ZAKOŃCZONEJ WYDANIEM PRZEZ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. DECYZJI Z DNIA 29 MARCA 2011 R., ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI OSTATECZNEJ DECYZJI Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., WYDANEJ PRZEZ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. OKREŚLAJĄCEJ SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., UTRZYMAŁ W MOCY POWYŻSZĄ DECYZJĘ.
PODSTAWĄ POWYŻSZEGO ROZSTRZYGNIĘCIA, BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: SKARŻĄCY UZYSKIWAŁ W 2003 R., PRZYCHODY Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ PROWADZONEJ POD FIRMĄ: A. "A." SPÓŁKA CYWILNA Z. W., D. W. Z/S W S. PRZY UL. G., NIP [...] - UDZIAŁ 50% ORAZ "S" A. Z.W. Z/S W S. PRZY UL. G., [...].
PRZEDMIOTEM DZIAŁALNOŚCI WW. FIRM W 2003 R., BYŁA M.IN. SPRZEDAŻ UŻYWANYCH SAMOCHODÓW CIĘŻAROWYCH, PRZYCZEP I SKRZYŃ ŁADUNKOWYCH, SPRZEDAŻ SAMOCHODÓW PRZYJĘTYCH W KOMIS, WYNAJEM LOKALU. NA PODSTAWIE POSTANOWIENIA DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. W DNIU 5 CZERWCA 2007 R., WSZCZĘTE ZOSTAŁO POSTĘPOWANIE KONTROLNE U SKARŻĄCEGO W ZAKRESIE RZETELNOŚCI DEKLAROWANEJ PODSTAWY OPODATKOWANIA ORAZ PRAWIDŁOWOŚCI OBLICZANIA I WPŁACANIA PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 ROK.
DECYZJĄ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., OKREŚLONO SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., W KWOCIE 75.751,00 ZŁ.
PODSTAWĄ ROZSTRZYGNIĘCIA BYŁO USTALENIE, IŻ PODATNIK Z TYT. PROWADZONEJ POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZANIŻYŁ DOCHÓD PODLEGAJĄCY OPODATKOWANIU ŁĄCZNIE O KWOTĘ 125.424,06 ZŁ, NA KTÓRĄ ZŁOŻYŁY SIĘ:
- ZANIŻENIE PRZYCHODÓW ŁĄCZNIE O KWOTĘ 14.062,50 ZŁ,
- ZAWYŻENIE KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW ŁĄCZNIE O KWOTĘ 111.361,56 ZŁ.
PONADTO W DECYZJI STWIERDZONO, ŻE PODATNIK W ZEZNANIU ROCZNYM PIT-36 ZA 2003 R., ZŁOŻONYM DO URZĘDU SKARBOWEGO W S. ZAWYŻYŁ ODLICZENIA OD DOCHODU SKŁADEK NA UBEZPIECZENIE SPOŁECZNE O KWOTĘ 383,25 ZŁ ORAZ ZAWYŻYŁ ODLICZENIA OD PODATKU WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH W KWOCIE 18.126,89 ZŁ. POWYŻSZA DECYZJA ZOSTAŁA DORĘCZONA STRONIE NA PODSTAWIE PRZEPISU ART. 150 O.P.. W OBOWIĄZUJĄCYM TERMINIE STRONA NIE ZŁOŻYŁA ODWOŁANIA OD DECYZJI. TYM SAMYM DECYZJA STAŁA SIĘ OSTATECZNA. STRONA PISMAMI Z DNIA 19 MARCA 2008 R., ZŁOŻYŁA DO DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ WNIOSEK O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA ORAZ ODWOŁANIE OD POWYŻSZEJ DECYZJI, WNOSZĄC O UCHYLENIE JEJ W CAŁOŚCI. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ POSTANOWIENIEM Z DNIA 9 CZERWCA 2008 R., ODMÓWIŁ PODATNIKOWI PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA OD WW. DECYZJI ORAZ POSTANOWIENIEM Z DNIA 9 CZERWCA 2008 R. STWIERDZIŁ, ŻE ODWOŁANIE WNIESIONE ZOSTAŁO Z UCHYBIENIEM TERMINU OKREŚLONEGO W ART. 223 § 2 PKT 1 O.P..
I.3. NA POWYŻSZE POSTANOWIENIA PODATNIK ZŁOŻYŁ SKARGI DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU.
I.4. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU POSTANOWIENIEM Z DNIA 12 LISTOPADA 2008 R., SYGN. AKT L SA/GD 573/08 ODRZUCIŁ SKARGĘ PODATNIKA NA POSTANOWIENIE W SPRAWIE ODMOWY PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA.
PONADTO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU POSTANOWIENIEM Z DNIA 2 GRUDNIA 2008 R., SYGN. AKT L SA/GD 572/08 ODRZUCIŁ SKARGĘ PODATNIKA NA POSTANOWIENIE W SPRAWIE UCHYBIENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA.
NA WW. POSTANOWIENIA PODATNIK ZŁOŻYŁ SKARGI DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO.
I.5. W DNIU 29 MAJA 2009 R. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WYDAŁ WYROK SYGN. AKT II FSK 496/09, W KTÓRYM ODDALIŁ SKARGĘ NA POSTANOWIENIE WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W SPRAWIE ODMOWY PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA. PONADTO W DNIU 18 SIERPNIA 2010 R. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WYDAŁ WYROK SYGN. AKT II FSK 495/09, W KTÓRYM ODDALIŁ SKARGĘ PODATNIKA NA POSTANOWIENIE WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W SPRAWIE STWIERDZENIA UCHYBIENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA.
POWYŻSZE WYROKI POTWIERDZIŁY OSTATECZNOŚĆ DECYZJI WYDANEJ PRZEZ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., OKREŚLAJĄCEJ SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., W KWOCIE 75.751,00 ZŁ.
I.6. PISMEM Z DNIA 29 PAŹDZIERNIKA 2009 R., STRONA WYSTĄPIŁA DO DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. OŚRODEK ZAMIEJSCOWY W S. O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., PRZYWOŁUJĄC PRZEPIS ART. 240 § 1 PKT 1 I 7 O.P. JAKO PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA
ORGAN W WYDANEJ W DNIU 29 MARCA 2011 R., DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ WSKAZAŁ, IŻ Z TREŚCI UZASADNIENIA WNIOSKU ORAZ DOŁĄCZONYCH PRZEZ PEŁNOMOCNIKA STRONY DOKUMENTÓW WYNIKA, ŻE PODATNIK ŻĄDAŁ W ISTOCIE WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W OPARCIU O DWIE PRZESŁANKI WYSZCZEGÓLNIONE W PRZEPISIE ART. 240 § 1 PKT 5 I PKT 7 O. P., SKORO WE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA PODATNIK WSKAZAŁ, IŻ W PROWADZONYM PRZEZ NACZELNIKA [...]URZĘDU SKARBOWEGO POSTĘPOWANIU ZA 2003 R., WOBEC D. W. ZAM. G. UL. N. - DRUGIEGO WSPÓLNIKA SPÓŁKI A.. "A." SPÓŁKA CYWILNA UDZIAŁ 50% - WYSZŁY NA JAW ISTOTNE DLA SPRAWY NOWE OKOLICZNOŚCI NIE ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ OSTATECZNĄ.
PONADTO W UZASADNIENIU WNIOSKU PODATNIK WSKAZAŁ, IŻ DECYZJA OSTATECZNA ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI TJ. DECYZJI W SPRAWIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE 2003 R., DOT. DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ PROWADZONEJ PRZEZ SKARŻĄCEGO POD NAZWĄ "S" A., KTÓRA NASTĘPNIE ZOSTAŁA UCHYLONA PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. DECYZJĄ Z DNIA 29 WRZEŚNIA 2009 R., W SPRAWIE OKREŚLENIA KWOTY ZWROTU RÓŻNICY PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE 2003 R.
WE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA PODATNIK WYSTĄPIŁ NADTO O PRZYZNANIE PRAWA DO ODLICZENIA OD PODATKU KWOTY 18.126,89 ZŁ DOT. WYDATKÓW PONIESIONYCH NA REMONT I MODERNIZACJĘ MIESZKANIA ORAZ NA ZAKUP NOWEGO MIESZKANIA.
W OCENIE ORGANU BRAK BYŁO PODSTAW DO UZNANIA, IŻ WSKAZANE PRZEZ PODATNIKA DOWODY I OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE SPEŁNIAŁY PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA WYSZCZEGÓLNIONE W ART. 240 § 1 PKT 5 I PKT 7 O. P.; NIE ZAISTNIAŁY TAKŻE POZOSTAŁE PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA WYMIENIONE W ART. 240 § 1 O. P.
OD WYDANEJ DECYZJI PODATNIK DZIAŁAJĄC PRZEZ PEŁNOMOCNIKA PISMEM Z DNIA 12 KWIETNIA 2011 R., ZŁOŻYŁ WNIOSEK O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY.
W PRZEDMIOTOWYM WNIOSKU PEŁNOMOCNIK ZARZUCIŁ DECYZJI DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ NARUSZENIE PRZEPISÓW:
- ART. 122, ART. 137 O. P. POPRZEZ BRAK PODJĘCIA WSZELKICH NIEZBĘDNYCH CZYNNOŚCI ZMIERZAJĄCYCH DO DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, DOWOLNĄ OCENĘ ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO,
- BŁĘDNE INTERPRETACJE PRZEPISÓW ART. 240 § 1 PKT 4,5,7 O.P.
UZASADNIAJĄC POWYŻSZE, PEŁNOMOCNIK MIĘDZY INNYMI PODNOSIŁ, ŻE DECYZJA OSTATECZNA Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., ZOSTAŁA SPORZĄDZONA BEZ JEJ UDZIAŁU, GDYŻ STRONA W TYM OKRESIE BYŁA CHORA.
DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ ROZPATRUJĄC ZARZUTY ZAWARTE WE WNIOSKU Z DNIA 12 KWIETNIA 2011 R., O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY, NA PODSTAWIE CAŁOŚCI ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO NIE ZNALAZŁ PODSTAW DO UZNANIA, ŻE ZAISTNIAŁY PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA WSKAZANE W ART. 240 § 1 PKT 4, 5,7 O.P., NA KTÓRE POWOŁUJE SIĘ STRONA W ZŁOŻONYM WNIOSKU.
ORGAN PODKREŚLIŁ, ŻE PRZESŁANKI WSKAZANE W POWOŁANYM PRZEPISIE ART. 240 § 1 O.P. NIE DOTYCZĄ MERYTORYCZNEJ STRONY WYDANEJ DECYZJI, LECZ WYŁĄCZNIE WAD POSTĘPOWANIA - WAD PROCESOWYCH. JAK STWIERDZIŁ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z DNIA 28 PAŹDZIERNIKA 1999 R., SYGN. AKT IV SA 1914/97 CELEM POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO JEST USUNIĘCIE ISTOTNYCH NARUSZEŃ PROCEDURALNYCH POPEŁNIONYCH PRZY WYDAWANIU DECYZJI MERYTORYCZNYCH MAJĄCYCH WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. POSTĘPOWANIE WZNOWIENIOWE JEST POSTĘPOWANIEM NADZWYCZAJNYM, KTÓRE TOCZY SIĘ W BARDZO ZAWĘŻONYCH RAMACH, ZAŚ PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA WZNOWIENIOWEGO NIE JEST PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY WE WSZYSTKICH JEJ ASPEKTACH, A JEDYNIE ZBADANIE CZY ZASZŁY WYJĄTKOWE OKOLICZNOŚCI ŚCIŚLE WYLICZONE W ART. 240 § 1 O. P. Z ANALIZY ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO W OPINII ORGANU WYNIKAŁO, ŻE NIE ZAISTNIAŁA PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W MYŚL PRZEPISU ART. 240 § 1 PKT 4 O. P., NA KTÓRĄ POWOŁYWAŁ SIĘ PEŁNOMOCNIK WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY, SKORO PODATNIK NIE ZŁOŻYŁ ŻĄDANIA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W OPARCIU O WW. PRZESŁANKĘ W TERMINIE MIESIĄCA OD DNIA POWZIĘCIA WIADOMOŚCI O WYDANIU DECYZJI OSTATECZNEJ. ODNOŚNIE KOLEJNEGO ZARZUTU PEŁNOMOCNIKA ZAWARTEGO WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY DOT. BŁĘDNEJ INTERPRETACJI PRZEZ ORGAN PRZEPISU ART. 240 § 1 PKT 5 O. P. ORGAN PO PRZEANALIZOWANIU CAŁOŚCI ZEBRANEGO MATERIAŁU NIE DOPATRZYŁ SIĘ, ABY W DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ NARUSZONY ZOSTAŁ POWYŻSZY PRZEPIS.
ODNOŚNIE DOWODÓW DOŁĄCZONYCH PRZEZ PEŁNOMOCNIKA W ZWIĄZKU Z WW. DECYZJĄ NACZELNIKA [...] URZĘDU SKARBOWEGO, DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W ZASKARŻONEJ DECYZJI ZASADNIE STWIERDZIŁ, ŻE DOWODY TE ZGROMADZONE ZOSTAŁY PO DNIU 21 GRUDNIA 2007 R., A WIĘC PO DNIU WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ, DLATEGO NIE STANOWIĄ ONE DOWODÓW POTWIERDZAJĄCYCH ZAISTNIENIE PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 O. P. PRZESŁANKĘ TĄ SPEŁNIAJĄ JEDYNIE NOWE DOWODY I NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE ISTNIEJĄCE W DNIU WYDANIA DECYZJI NIEZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ. DOWODY TE I OKOLICZNOŚCI MUSZĄ BYĆ ISTOTNE DLA SPRAWY. PONADTO W DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ USTALONO, ŻE Z DOŁĄCZONYCH DO WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA PROTOKOŁÓW PRZESŁUCHANIA ŚWIADKÓW SPORZĄDZONYCH PRZEZ NACZELNIKA [...] URZĘDU SKARBOWEGO W DNIU 27 MARCA 2009 R. TJ.: M.L., P. W., A. R., NIE WYNIKAŁY NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE, NIEZNANE ORGANOWI W DNIU WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ, BOWIEM ŚWIADKOWIE PODCZAS PRZESŁUCHANIA POTWIERDZILI TREŚĆ ZŁOŻONYCH WCZEŚNIEJ OŚWIADCZEŃ, KTÓRYMI DYSPONOWAŁ ORGAN PRZED WYDANIEM DECYZJI OSTATECZNEJ. W OPINII DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ ODNOŚNIE POZOSTAŁYCH DOWODÓW PRZEDŁOŻONYCH DO WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA TJ. PROTOKOŁU PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA PANA J.O. SPORZĄDZONEGO W DNIU 29 GRUDNIA 2008 R., PRZEZ NACZELNIKA [...] URZĘDU SKARBOWEGO ORAZ PROTOKOŁÓW PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA PANI K. C. ORGAN W DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ ZASADNIE WSKAZAŁ, ŻE DOWODY TE RÓWNIEŻ NIE STANOWIĄ PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 O.P., DOWODY TE ZOSTAŁY ZGROMADZONE PO WYDANIU DECYZJI OSTATECZNEJ (PROTOKÓŁ PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA PANA J. O. SPORZĄDZONY ZOSTAŁ W DNIU 29 GRUDNIA 2008 R.), LUB ZNANE BYŁY ORGANOWI PRZED WYDANIEM DECYZJI OSTATECZNEJ, NIE STANOWIŁY WIĘC NOWYCH DOWODÓW ORAZ NOWYCH OKOLICZNOŚCI ISTOTNYCH DLA SPRAWY (PROTOKOŁY PRZESŁUCHANIA ŚWIADKA PANI K. C.).
ZA NOWY DOWÓD LUB NOWĄ OKOLICZNOŚĆ NIE MOŻE BYĆ UZNANA, ZDANIEM DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ RÓWNIEŻ ZMIANA KWALIFIKACJI PRAWNEJ PONIESIONEGO WYDATKU DOKONANA PRZEZ INNY ORGAN PODATKOWY, CO MIAŁO MIEJSCE W PRZYPADKU POSTĘPOWANIA PRZEPROWADZONEGO PRZEZ NACZELNIKA [...] URZĘDU SKARBOWEGO W G. WOBEC DRUGIEGO WSPÓLNIKA SPÓŁKI A. "A" D. W. I ZNALAZŁO ODZWIERCIEDLENIE W DECYZJI Z DNIA 4 CZERWCA 2009 R. PO PRZEPROWADZENIU ANALIZY ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO ORAZ W OPARCIU O PRZEPIS ART. 240 § 1 PKT 5 O. P. NIE MOŻNA BYŁO, W OCENIE DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ, UZNAĆ PRZEDŁOŻONYCH PO WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA DOWODÓW (FAKTUR) DOKUMENTUJĄCYCH PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH ZA NOWĄ OKOLICZNOŚĆ LUB NOWE DOWODY NIE ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ OSTATECZNĄ A ISTNIEJĄCE W CHWILI WYDANIA DECYZJI WYMIAROWEJ.
ORGAN PRZED WYDANIEM DECYZJI OSTATECZNEJ NA PODSTAWIE ZEZNANIA ROCZNEGO ZA 2003 R., ORAZ DOŁĄCZONEJ DO ZEZNANIA INFORMACJI O ODLICZENIU WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH W I 2003 ROKU (PIT/D) USTALIŁ, ŻE PODATNIK PONOSIŁ WYDATKI MIESZKANIOWE NA WŁASNE POTRZEBY MIESZKANIOWE ORAZ WYDATKI NA REMONT I MODERNIZACJĘ LOKALU MIESZKALNEGO. POWYŻSZE ORGAN POTWIERDZIŁ W DECYZJI OSTATECZNEJ JAK RÓWNIEŻ W DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ. MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE DOWODY DOTYCZĄCE PONIESIENIA WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH ISTNIAŁY W MOMENCIE WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ, O DOWODACH TYCH WIEDZIAŁ ORGAN PRZED WYDANIEM DECYZJI, CZEGO WYNIKIEM BYŁY WIELOKROTNE WEZWANIA PODATNIKA O PRZEDSTAWIENIE ICH ORGANOWI. DOWODY TE NIE ZOSTAŁY PRZEDŁOŻONE ORGANOWI W TRAKCIE PROWADZONEGO WOBEC PODATNIKA POSTĘPOWANIA, JEDNAKŻE OKOLICZNOŚĆ, FAKT ICH PONIESIENIA BYŁA ZNANA ORGANOWI WYDAJĄCEMU DECYZJĘ OSTATECZNĄ.
ODNOSZĄC SIĘ DO PODNIESIONEGO WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY ZARZUTU, IŻ WYDANA W DNIU 29 MARCA 2011 R., DECYZJA DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ ZAWIERAŁA SZEREG NIEDOMÓWIEŃ ORAZ JEST STRONNICZA, GDYŻ NIE ZAWIERA PRAWDY RZECZYWISTEJ - ORGAN WYJAŚNIŁ, IŻ W DECYZJI WYRAŹNIE WSKAZANO, ŻE WSZYSTKIE PRZEDŁOŻONE PRZEZ PEŁNOMOCNIKA DOWODY ZOSTAŁY ROZPATRZONE POD KĄTEM ZAISTNIENIA PRZESŁANEK WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, KTÓRE SĄ OKREŚLONE W ART. 240 § 1 O.P.
WE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA PEŁNOMOCNIK WSKAZAŁ, ŻE ISTNIEJE PRZESŁANKA DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONA W ART. 240 § 1 PKT 7 O. P., PONIEWAŻ DECYZJA OSTATECZNA Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI, KTÓRA ZOSTAŁA UCHYLONA LUB ZMIENIONA W SPOSÓB MOGĄCY MIEĆ WPŁYW NA TREŚĆ WYDANEJ DECYZJI. PO PRZEANALIZOWANIU CAŁOŚCI ZEBRANEGO MATERIAŁU ORGAN W WYDANEJ DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ STWIERDZIŁ, IŻ NIE WYSTĄPIŁA W SPRAWIE PRZESŁANKA WYMIENIONA W ART. 240 § 1 PKT 7 O. P., PONIEWAŻ DECYZJA W ZAKRESIE PODATKU VAT NIE BYŁA PODSTAWĄ WYDANIA DECYZJI W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R.
DOKONUJĄC PONOWNIE ANALIZY CAŁOŚCI ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO DYREKTOR URZĘDU SKARBOWEGO STWIERDZIŁ, ŻE MIMO, ŻE DECYZJE W SPRAWIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA 2003 R., DOT. FIRMY "S" A.Z. W. ZOSTAŁY W ZWIĄZKU Z PRAWOMOCNYMI WYROKAMI WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SYGN. AKT L SA/GD 340/08 Z DNIA 16 WRZEŚNIA 2008 R., ORAZ SYGN. AKT L SA/GD 350/08 Z DNIA 20 LISTOPADA 2008 R., W CZĘŚCI UCHYLONE PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ, TO POWYŻSZY FAKT NIE STANOWIŁ PODSTAWY WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, O KTÓREJ MOWA W PRZEPISIE ART. 240 § 1 PKT 7 O.P.
USTOSUNKOWUJĄC SIĘ DO POZOSTAŁYCH ZARZUTÓW ZAWARTYCH WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY ZA NIEUZASADNIONY ORGAN UZNAŁ ZARZUT PEŁNOMOCNIKA DOT. NARUSZENIA PRZEPISÓW ART. 122 O. P., ALBOWIEM ORGAN PODJĄŁ WSZELKIE NIEZBĘDNE CZYNNOŚCI ZMIERZAJĄCE DO DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA SPRAWY. DOKONAŁ KOMPLETNEGO I ZUPEŁNEGO WYJAŚNIENIA WSZELKICH OKOLICZNOŚCI ZWIĄZANYCH Z ZAISTNIENIEM PRZESŁANEK WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA. DOWODY PRZEDSTAWIONE PRZEZ STRONĘ ZOSTAŁY ZBADANE POD KĄTEM ISTNIENIA PRZESŁANEK WSKAZANYCH W ŻĄDANIU STRONY JAK RÓWNIEŻ, CO ZNALAZŁO POTWIERDZENIE W WYDANEJ DECYZJI ODMAWIAJĄCEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ, ZOSTAŁY ZBADANE POD KĄTEM WYSTĄPIENIA POZOSTAŁYCH PRZESŁANEK, O KTÓRYCH MOWA W ART. 240 § 1 O. P. ORGAN NIE ZNALAZŁ RÓWNIEŻ ŻADNEGO UZASADNIENIA NARUSZENIA PRZEPISU ART. 137 O. P., NA KTÓRY POWOŁUJE SIĘ STRONA WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY, SKORO PEŁNOMOCNIK NIE WSKAZAŁ, NA CZYM POLEGAŁO NARUSZENIE TEGO PRZEPISU.
I.7. W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ, PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO ZARZUCAJĄC NARUSZENIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH ZASAD OGÓLNYCH USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, POPRZEZ NIEUZASADNIONĄ ODMOWĘ ROZPATRZENIA SPRAWY W CAŁOŚCI W OPARCIU O PRZEDSTAWIONY PRZEZ STRONĘ MATERIAŁ DOWODOWY, ORAZ NARUSZENIA PRZEPISÓW USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA DOTYCZĄCYCH PROWADZENIA POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W SPRAWIE, A TAKŻE BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ PRZEPISU NART. 240 § 1 PKT 4, 5 I 7 O.P. - WNIÓSŁ O JEJ UCHYLENIE.
I.8. DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.
I.9. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZASKARŻONYM WYROKIEM ODDALIŁ SKARGĘ.
NA WSTĘPIE SĄD PODKREŚLIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 128 O.P. DECYZJE, OD KTÓRYCH NIE SŁUŻY ODWOŁANIE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM, SĄ OSTATECZNE. UCHYLENIE LUB ZMIANA TYCH DECYZJI, STWIERDZENIE ICH NIEWAŻNOŚCI ORAZ WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA MOGĄ NASTĄPIĆ TYLKO W PRZYPADKACH PRZEWIDZIANYCH W NINIEJSZEJ USTAWIE ORAZ W USTAWACH PODATKOWYCH.
STRONA SKŁADAJĄC WNIOSEK O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA POWOŁAŁA SIĘ NA PRZESŁANKI OKREŚLONE W ART. 240 § 1 PKT 5 I 7 O.P. NA PODSTAWIE WW. PRZEPISU ART. 240 § 1 PKT 5 I 7 O. P. W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE, JEŻELI:
- WYJDĄ NA JAW ISTOTNE DLA SPRAWY NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB NOWE DOWODY ISTNIEJĄCE W DNIU WYDANIA DECYZJI NIEZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ (ART. 240 § 1 PKT 5);
- DECYZJA ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI LUB ORZECZENIA SĄDU, KTÓRE ZOSTAŁY NASTĘPNIE UCHYLONE LUB ZMIENIONE W SPOSÓB MOGĄCY MIEĆ WPŁYW NA TREŚĆ WYDANEJ DECYZJI (ART. 240 § 1 PKT 7).
ZGODNIE ZATEM Z TREŚCIĄ ART. 240 § 1 PKT 5 O. P. WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE WTEDY, GDY SPEŁNIONE SĄ ŁĄCZNIE TRZY PRZESŁANKI. UJAWNIONE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB DOWODY MUSZĄ BYĆ NOWE I ISTOTNE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. MUSZĄ ONE ISTNIEĆ W DNIU WYDANIA DECYZJI. PONADTO NIE MOGĄ BYĆ ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJĘ.
Z KOLEI ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 240 § 1 PKT 7 O.P. WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE W PRZYPADKU, GDY DECYZJA ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI LUB ORZECZENIA SĄDU, KTÓRE ZOSTAŁY NASTĘPNIE UCHYLONE LUB ZMIENIONE W SPOSÓB MOGĄCY MIEĆ WPŁYW NA TREŚĆ WYDANEJ DECYZJI. A ZATEM W TYM PRZYPADKU WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ JEST MOŻLIWE, GDY DECYZJA OSTATECZNA ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI, KTÓRA Z KOLEI ZOSTAŁA UCHYLONA LUB ZMIENIONA. WTEDY DOPIERO ZACHODZI KONIECZNOŚĆ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA. PRZEPIS TEN WYRAŹNIE OGRANICZA PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA DO SYTUACJI, W KTÓRYCH WZRUSZENIE ORZECZENIA SĄDOWEGO LUB INNEJ DECYZJI ORGANU NASTĄPIŁO W SPOSÓB MOGĄCY MIEĆ WPŁYW NA TREŚĆ WYDANEJ DECYZJI POD WARUNKIEM, ŻE DECYZJA TA WYDANA ZOSTAŁA NA PODSTAWIE ZMIENIONEJ DECYZJI.
Z ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO W OCENIE SĄDU WYNIKŁO, WBREW PRZEŚWIADCZENIU SKARŻĄCEGO, ŻE NIE ZAISTNIAŁY PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONE W ART. 240 § 1 PKT 5 I 7 O. P.
DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ ZASADNIE WYWIÓDŁ, ŻE PRZEDŁOŻONE PRZEZ SKARŻĄCEGO DOWODY NIE SPEŁNIAJĄ PRZESŁANEK DAJĄCYCH PRAWO DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ. PRZEDŁOŻONE PRZEZ SKARŻĄCEGO DOKUMENTY ZWIĄZANE BYŁY PRZEDE WSZYSTKIM Z PRZEPROWADZONYMI PRZEZ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ POSTĘPOWANIAMI KONTROLNYMI W FIRMACH NALEŻĄCYCH SKARŻĄCEGO. DOWODY TE BYŁY W POSIADANIU ORGANU PRZED WYDANIEM DECYZJI, STANOWIŁY JE: PROTOKOŁY KONTROLI, WYJAŚNIENIA PODATNIKA, ODWOŁANIE PODATNIKA, PROTOKOŁY PRZESŁUCHAŃ ŚWIADKÓW, PROTOKOŁY Z CZYNNOŚCI SPRAWDZAJĄCYCH PRZEPROWADZONYCH U KONTRAHENTA W ZAKRESIE RZETELNOŚCI I PRAWIDŁOWOŚCI DANEJ TRANSAKCJI, WYDANE WYNIKI KONTROLI ORAZ DECYZJE DOT. PODATKU VAT. Z KOLEI DOŁĄCZONA, PRZEZ SKARŻĄCEGO, DO WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA DECYZJA NACZELNIKA PIERWSZEGO URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 4 CZERWCA 2009 R., W SPRAWIE UMORZENIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO PROWADZONEGO WOBEC DRUGIEGO WSPÓLNIKA SPÓŁKI A. "A." S.C. Z. W., D. W. DOT. OKREŚLENIA WYSOKOŚCI DOCHODU ZA 2003 R., NIE MOGŁO BYĆ UZNANA ZA NOWY DOWÓD LUB NOWĄ OKOLICZNOŚĆ, BOWIEM DECYZJA TA ZOSTAŁA WYDANA PO DNIU WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ - A PONADTO ZMIANA KWALIFIKACJI PRAWNEJ PONIESIONEGO WYDATKU DOKONANA PRZEZ INNY ORGAN PODATKOWY W WW. DECYZJI NIE STANOWI NOWEGO DOWODU LUB NOWEJ OKOLICZNOŚCI, SPEŁNIAJĄCEJ PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA ZAKOŃCZONEGO DECYZJĄ OSTATECZNĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 O.P. ZGODNIE Z ART. 240 § 1 PKT 5 O.P., JEDYNIE NOWE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE LUB NOWE DOWODY ISTOTNE DLA SPRAWY MOGĄ STANOWIĆ PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA POD WARUNKIEM, ŻE DOWODY TE ISTNIAŁY W DNIU WYDANIA DECYZJI, LECZ NIE BYŁY ZNANE ORGANOWI, KTÓRY WYDAŁ DECYZJE.
WBREW ZARZUTOM SKARGI W NINIEJSZEJ SPRAWIE SĄD STWIERDZIŁ, ŻE NIE ISTNIEJE PODSTAWA DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W TRYBIE ART. 240 § 1 PKT 4 O. P. WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA CO DO ZASADY MOŻE NASTĄPIĆ Z URZĘDU LUB NA ŻĄDANIE STRONY. JEDNAK WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA Z PRZYCZYNY OKREŚLONEJ W ART. 240 § 1 PKT 4 O.P. TJ. GDY STRONA NIE Z WŁASNEJ WINY NIE BRAŁA UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU, MOŻE NASTĄPIĆ TYLKO NA ŻĄDANIE STRONY. TERMIN DO WNIESIENIA TAKIEGO ŻĄDANIA ZOSTAŁ OKREŚLONY PRZEZ USTAWODAWCĘ W TREŚCI ART. 241 § 2 PKT 1 O.P. W TAKIM PRZYPADKU ŻĄDANIE MUSI BYĆ WNIESIONE W TERMINIE MIESIĄCA OD DNIA POWZIĘCIA WIADOMOŚCI O WYDANIU DECYZJI. SKARŻĄCY NIE WNIÓSŁ TAKIEGO ŻĄDANIA, WSKAZAŁ NARUSZENIE WW. PRZEPISU JEDYNIE WE WNIOSKU Z DNIA 12 KWIETNIA 2011 R., O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY. WOBEC TEGO NIE ZAISTNIAŁA WW. PRZESŁANKA WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA.
SKARŻĄCY WE WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY POWOŁAŁ SIĘ, ŻE PRZEWLEKŁA CHOROBA UNIEMOŻLIWIŁA MU CZYNNE UCZESTNICZENIE W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU, W TYM UNIEMOŻLIWIŁA DOSTARCZENIE DOKUMENTÓW (FAKTUR) NA PONIESIENIE KOSZTÓW ZWIĄZANYCH Z WYDATKAMI MIESZKANIOWYMI. W WYDANEJ DECYZJI DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ Z DNIA 21 GRUDNIA 2007 R., OKREŚLAJĄCEJ SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., USTALONO, ŻE ZAWYŻYŁ ON ODLICZENIE OD PODATKU Z TYT. WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH O KWOTĘ 18.126,89 ZŁ. W DECYZJI WSKAZANO, ŻE SKARŻĄCY NARUSZYŁ PRZEPIS ART. 27A UST. 6 PKT 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. ZGODNIE Z TYM PRZEPISEM DOKUMENTAMI POTWIERDZAJĄCYMI PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH SĄ FAKTURY WYSTAWIONE PRZEZ PODATNIKA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG NIE KORZYSTAJĄCEGO ZE ZWOLNIENIA OD TEGO PODATKU LUB DOWODY ODPRAWY CELNE A W PRZYPADKU WPŁAT NA WYODRĘBNIONY FUNDUSZ REMONTOWY SPÓŁDZIELNI MIESZKANIOWEJ LUB WSPÓLNOTY MIESZKANIOWEJ DOWODY WPŁATY. SKARŻĄCY NIE PRZEDŁOŻYŁ W PROWADZONYM WOBEC NIEGO POSTĘPOWANIU KONTROLNYM FAKTUR DOKUMENTUJĄCYCH PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH POMIMO, ŻE W TOKU PROWADZONEGO WOBEC NIEGO POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO BYŁ WIELOKROTNIE WZYWANY DO PRZEDŁOŻENIA DOWODÓW POTWIERDZAJĄCYCH PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH, KTÓRE ZOSTAŁY ODLICZONE OD PODATKU NALEŻNEGO W ZEZNANIU ROCZNYM ZA 2003 R., W KWOCIE 18.126,89 ZŁ. SKARŻĄCY DOSTARCZYŁ FAKTURY DOPIERO PO WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA. Z ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU WYNIKA, ŻE DOWODY - FAKTURY- ISTNIAŁY W CHWILI WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ. ZATEM ZŁOŻENIE PRZEZ SKARŻĄCEGO DO AKT DOWODÓW (FAKTUR) PONIESIENIA WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH DEKLAROWANYCH W ZEZNANIU ROCZNYM ZA 2003 R., DOPIERO PO WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA, NIE MOŻE BYĆ UZNANE ZA NOWĄ OKOLICZNOŚĆ LUB NOWY DOWÓD NIE ZNANY ORGANOWI BOWIEM: OKOLICZNOŚĆ PONIESIENIA WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH WYNIKAŁA Z DEKLARACJI PODATNIKA - ZEZNANIA ROCZNEGO ZA 2003 R., PONADTO ORGAN WIEDZIAŁ O ISTNIENIU DOWODÓW DOKUMENTUJĄCYCH PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH, CZEGO WYNIKIEM BYŁY WIELOKROTNE WEZWANIA SKARŻĄCEGO O ICH ZŁOŻENIE. DOWODÓW TYCH STRONA JEDNAK NIE PRZEDSTAWIŁA ORGANOWI NIE PODAJĄC PRZYCZYNY.
W POWYŻSZEJ SPRAWIE DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ ZASADNIE UZNAŁ, SKORO SKARŻĄCY DEKLAROWAŁ KWOTĘ ODLICZENIA Z TYTUŁU PONIESIONYCH WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH W SWOIM ZEZNANIU ROCZNYM ZA 2003 R., TO DOWODY POTWIERDZAJĄCE PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH ISTNIAŁY, CZEGO POTWIERDZENIEM BYŁY WYSYŁANE DO SKARŻĄCEGO WEZWANIA O ICH DOSTARCZENIE. PODSTAWOWYM WARUNKIEM SKORZYSTANIA Z ULGI Z TYT. PONIESIONYCH WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH NA REMONT I MODERNIZACJĘ MIESZKANIA ORAZ NA ZAKUP MIESZKANIA JEST POSIADANIE PRZEZ PODATNIKA DOWODÓW PONIESIENIA WYDATKÓW W POSTACI FAKTUR. ORGAN UZNAŁ, ŻE PRZEDŁOŻONE PRZEZ SKARŻĄCEGO DOWODY DOT. PONIESIENIA WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH ISTNIAŁY W DACIE WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ ORAZ ŻE NIE SĄ DOWODAMI NOWYMI, NIEZNANYMI ORGANOWI W CHWILI WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ. PODATNIK DOWODÓW TYCH FIZYCZNIE NIE DOSTARCZYŁ DO ORGANU W TOKU PROWADZONEGO WOBEC NIEGO POSTĘPOWANIA NIE PODAJĄC JAK WSKAZANO POWYŻEJ ŻADNEJ PRZYCZYNY. ISTOTNE ZDANIEM SĄDU BYŁO, ŻE DOPIERO W ZŁOŻONYM WNIOSKU O PONOWNE ROZPATRZENIE SPRAWY SKARŻĄCY POWOŁUJE SIĘ NA PRZEWLEKŁĄ CHOROBĘ TŁUMACZĄC, ŻE DŁUGOTRWAŁA CHOROBA BYŁA POWODEM NIE DOSTARCZENIA FAKTUR. W REZULTACIE OKAZANYCH DOPIERO PO WZNOWIENIU POSTĘPOWANIA FAKTUR DOT. WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH NIE MOŻNA UZNAĆ ZA NOWE DOWODY, PONIEWAŻ ORGAN WIEDZIAŁ O ICH ISTNIENIU W DNIU WYDANIA DECYZJI A NIE ZAPOZNAŁ SIĘ Z NIMI, PONIEWAŻ PODATNIK DOWODÓW TYCH NIE OKAZAŁ ORGANOWI. SĄD PODKREŚLIŁ, ŻE SKARŻĄCY WIEDZIAŁ O TOCZĄCYM SIĘ WOBEC NIEGO POSTĘPOWANIU, MIMO TEGO NIE PODEJMOWAŁ ŻADNEJ KORESPONDENCJI DO NIEGO KIEROWANEJ W TOKU CAŁEGO POSTĘPOWANIA KONTROLNEGO. W KONSEKWENCJI PRZEDŁOŻONE PRZEZ STRONĘ PO WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA FAKTURY DOKUMENTUJĄCE PONIESIENIE WYDATKÓW MIESZKANIOWYCH NIE STANOWIĄ PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA, O KTÓREJ MOWA W ART. 240 § 1 PKT 5 O. P. I NIE DAWAŁY W OCENIE SĄDU PODSTAWY DO ZMIANY ROZSTRZYGNIĘCIA DECYZJI OSTATECZNEJ.
ODNOŚNIE ZAISTNIENIA PRZESŁANKI WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA WYMIENIONEJ W ART. 240 § 1 PKT 7 O. P. SKARŻĄCY WSKAZYWAŁ, ŻE DECYZJA W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., WYDANA ZOSTAŁA NA PODSTAWIE INNEJ DECYZJI TJ. DECYZJI W SPRAWIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE 2003 R., DOT. DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ PROWADZONEJ PRZEZ Z. W. POD NAZWĄ "S" A., KTÓRA ZOSTAŁA UCHYLONA DECYZJĄ Z DNIA 29 WRZEŚNIA 2009 R., WYDANĄ PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ. Z ANALIZY ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO WYNIKA, ŻE WW. DECYZJA DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ZOSTAŁA WYDANA W ZWIĄZKU Z PRAWOMOCNYMI WYROKAMI WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SYGN. AKT. L SA/GD 340/08 Z DNIA 16 WRZEŚNIA 2008 R., ORAZ L SA/GD 350/08 Z DNIA 20 LISTOPADA 2008 R., WYDANYMI PO ROZPOZNANIU SKARGI PANA Z. W. "S" A. NA DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. Z DNIA 5 SIERPNIA 2005 R., ORAZ Z DNIA 8 MARCA 2006 R., WYDANYCH W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE OD STYCZNIA DO GRUDNIA 2003 R.
W DECYZJI DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W PRZEDMIOCIE ROZLICZENIA PODATKU VAT ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE 2003 R., DOT. FIRMY "S." A. Z. W. UZNAŁ CZĘŚĆ ODLICZEŃ PODATKU NALICZONEGO Z TYTUŁU ZAKWESTIONOWANYCH UPRZEDNIO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW. ZDANIEM SKARŻĄCEGO UCHYLENIE DECYZJI W PODATKU VAT STANOWI PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA W CZĘŚCI DOT. PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R. W OCENIE SĄDU DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ, TRAFNIE STWIERDZIŁ, ŻE PRZESŁANKA WYMIENIONA W ART. 240 § 1 PKT 7 O.P. NIE OBEJMUJE SYTUACJI, NA KTÓRĄ POWOŁUJE SIĘ SKARŻĄCY, BOWIEM DECYZJA OSTATECZNA W ZAKRESIE PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH OKREŚLAJĄCA SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ PODATKU DOCHODOWEGO ZA 2003 R., NIE ZOSTAŁA WYDANA NA PODSTAWIE DECYZJI W SPRAWIE OKREŚLENIA KWOTY ZWROTU RÓŻNICY PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE 2003 R., W FIRMIE "S" A. Z. W.
W ORZECZNICTWIE SĄDOWYM WSKAZUJE SIĘ, IŻ USTAWODAWCA MÓWIĄC W ART. 240 § 1 PKT 7 O.P. O INNEJ DECYZJI LUB ORZECZENIU SĄDU MIAŁ NA UWADZE AKT ADMINISTRACYJNY LUB SĄDOWY, KTÓRY STANOWIŁ PODSTAWĘ PRAWNĄ, A NIE FAKTYCZNĄ WYDANIA DECYZJI PODATKOWEJ (WYROK NSA Z DNIA 9 KWIETNIA 2003 R., SYGN. AKT III SA 1933/01).
NA KONIEC SĄD PODKREŚLIŁ, ŻE W PRZYPADKU WSPÓLNIKÓW SPÓŁKI CYWILNEJ POSIADAJĄCYCH TE SAME UDZIAŁY, PRZYCHÓD, KOSZTY, DOCHÓD WINNY BYĆ TOŻSAME. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE WOBEC KAŻDEGO ZE WSPÓLNIKÓW ORZEKAŁ INNY ORGAN PODATKOWY CO DOPROWADZIŁO DO ODMIENNYCH ROZSTRZYGNIĘĆ. POWYŻSZE MOŻE BUDZIĆ U SKARŻĄCEGO POCZUCIE NIESPRAWIEDLIWOŚCI JEDNAK, DECYZJA OKREŚLAJĄCA SKARŻĄCEMU ZOBOWIĄZANIE W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2003 R., UCHYLENIA KTÓREJ W TRYBIE WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA DOMAGAŁ SIĘ SKARŻĄCY JEST OSTATECZNA, A TRYB WZNOWIENIOWY CECHUJE FORMALIZM.
Z TYCH PRZYCZYN, SKORO ZASKARŻONA DECYZJA ODPOWIADA PRAWU, NA MOCY ART. 151 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270), SĄD ODDALIŁ SKARGĘ.
II. SKARŻĄCY WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ I ZASKARŻYŁ POWYŻSZY WYROK W CAŁOŚCI I WNIÓSŁ O JEGO UCHYLENIE I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA ORAZ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO.
NA PODSTAWIE ART. 174 PKT 1 P.P.S.A. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ POWYŻSZEMU WYROKOWI NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ JEGO BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE.
III. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KASACYJNA ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE I ZASADZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.
IV. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
SKARGA KASACYJNA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE.
Z uwagi na sformułowanie skargi kasacyjnej należy na wstępie wyjaśnić wymogi prawne, jakimi ten środek odwoławczy jest obarczony. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach wynikających z art. 174 p.p.s.a. - na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Wada nieważności w ocenianym postępowaniu nie ma jednak miejsca. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (vide wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Ustawodawca, mając jednak na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski, przy czym w sprawach obowiązków podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 p.p.s.a.).
Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje związanie zarzutami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstaw określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy - zgodnie z art. 176 p.p.s.a. - do koniecznych cech skargi kasacyjnej. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich konkretyzować. To autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne naruszenie przez Sąd I instancji zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Ponadto w uzasadnieniu podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego, powinien wskazać prawidłową wykładnię w właściwe zastosowanie naruszonych przepisów. Podobnie w przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego powinien wskazać nie tylko przepisy naruszone przez sąd I instancji, ale wyjaśnić na czym to naruszenie polegało i dlaczego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować, czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, także radców prawnych (art. 173 par. 1 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie odbiega od standardów wskazanych powyżej, jednakże podlega rozpoznaniu w takim kształcie, jaki został jej nadany przez jej autora.
W skardze kasacyjnej jej autor ograniczył się wyłącznie do wskazania naruszenia przez Sąd art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 1270 zez m., dalej p.p.s.a.) nie powiązał jednak tego naruszenia z konkretnymi przepisami. Jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sposób lakoniczny powołuje art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Uzasadnienie skargi kasacyjnej jednak w żadnym razie nie wyjaśnia, w jakim zakresie autor skargi kasacyjnej kwestionuje zaskarżone rozstrzygnięcie, co w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej.
MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A. ORZEKŁ JAK W SENTENCJI. O KOSZTACH POSTĘPOWANIA ORZECZONO NA PODSTAWIE ART. 204 PKT 1 W ZW. Z § 14 UST. 2 PKT 2 LIT. C) ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI W SPRAWIE OPŁAT ZA CZYNNOŚCI RADCÓW PRAWNYCH ORAZ PONOSZENIA PRZEZ SKARB PAŃSTWA KOSZTÓW POMOCY PRAWNEJ UDZIELONEJ PRZEZ RADCĘ PRAWNEGO USTANOWIONEGO Z URZĘDU (DZ. U. NR 163, POZ. 1349 ZE ZM.).