II FSK 1511/22

II FSK 1511/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Cieloch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Op 155/22 - Wyrok WSA w Opolu z 2022-09-09
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku
Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 156 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Dnia 24 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt II FSK 1511/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt I SA/Op 155/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 lutego 2022 r. nr 388000-COP.4110.1.2020.ZS w przedmiocie określenia wysokości należności z tytułu niedobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wpłaconych odsetek i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej płatnika za 2013 r. postanawia: w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2025 r., sygn. akt II FSK 1511/22, sprostować błąd rachunkowy poprzez zastąpienie kwoty 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych kwotą 8100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 września 2025 r., sygn. akt II FSK 1511/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt I SA/Op 155/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 lutego 2022 r., w przedmiocie określenie wysokości należności z tytułu niedobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wpłaconych odsetek i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej płatnika za 2013 r.
W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd zasądził od skarżącej spółki na rzecz organu kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z 11 grudnia 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ złożył wniosek o sprostowanie błędu rachunkowego we wskazanym wyżej wyroku NSA poprzez zastąpienie kwoty 5400 zł, kwotą 8100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek organu jest zasadny.
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ze względu na treść art. 166 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku postanowień. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. np. postanowienie NSA z: 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04; 26 stycznia 2016 r., II FSK 1229/15; 19 maja 2021 r., I OZ 1213/19). Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. np. postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., II GZ 109/10). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. np. postanowienie NSA z 3 września 2013 r., II OZ 665/13). Przy czym zawsze przy ocenie celowości sprostowania każdorazowo sytuacja taka musi podlegać indywidualnej ocenie sądu, po rozważeniu wszystkich okoliczności danej sprawy (zob. postanowienie NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. I FZ 312/22).
Jak stanowi art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie organ podatkowy ustanowił r.pr. K. L. swoim pełnomocnikiem do reprezentowania go na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji. Natomiast na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym organ reprezentowała r.pr. A. J.
Zgodnie z § 14 ust.1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935, dalej: "Rozporządzenie"), w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach niemniej niż 240 zł.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie to kwota 586 288 zł, zatem do obliczenia kwoty zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zastosowanie znajdzie § 2 pkt 7 Rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200 000 zł do 2 000 000 zł wynosi 10 800 zł.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsprzecznie organ podatkowy na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie był reprezentowany przez tego samego radcę prawnego co przed Sądem pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż prawidłowa wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego powinna wynosić 75% z 10 800 zł, czyli 8100 zł zamiast omyłkowo obliczonej wartości 5400 zł.
Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazany powyżej błąd rachunkowy, Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę rachunkową i postanowił jak w sentencji postanowienia.