II FSK 1503/11

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1488/10 w sprawie ze skargi M. spółki z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 5 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz M. spółki z o.o. z siedzibą w L. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. [pic]


UZASADNIENIE

Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone przez [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

2. W dniu 20 maja 2010 r. Prezydenta Miasta L. określił [...] Przedsiębiorstwu Komunikacji Sp. z o.o. w L. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2005 r. Przedmiotową decyzję doręczono stronie 24 maja 2010 r. W dniu 7 czerwca 2010 r. za pośrednictwem poczty nadano odwołanie w terminie do jego wniesienia, opatrzone datą 4 czerwca 2010 r. Do odwołania załączono jako odpis pełnomocnictwa pismo sporządzone przez pełnomocnika upoważniające do reprezentowania strony w sprawie odwołań od decyzji Prezydenta Miasta L. z 20 maja 2010 r. z umieszczoną na nim datą 7 czerwca 2010 r. ze wskazaniem imion i nazwisk dwóch członków zarządu Spółki.

3. Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. SKO wezwało pełnomocnika o usunięcie braków wniesionych odwołań (pismo dotyczyło 3 odwołań Spółki od decyzji Prezydenta Miasta L. z tej samej daty) w tym także wymierzającej zobowiązanie za 2005 r. poprzez złożenie do akt oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa bądź uwierzytelnionego przez pełnomocnika odpisu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania odwołań od trzech decyzji w dniu 4 czerwca 2010 r. i reprezentowania w tych sprawach , w zakreślonym terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołań w w/w sprawach bez rozpatrzenia. .

4. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik pismem z 17 września 2010 r. poinformował, że w odwołaniach błędnie wpisano daty 4 czerwca 2010 r. zamiast 7 czerwca 2010 r., a więc daty kiedy pisma zostały nadane w placówce pocztowej . Zauważył przy tym, że odwołania zostały złożone w dacie kiedy posiadał upoważnienie do działania w imieniu Spółki, na co wskazywał załączony do nich odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, załączony do odwołania. Do pisma załączono w oryginale kolejne pełnomocnictwo z dnia 2 czerwca 2010 r. do reprezentowania strony przed wszystkimi sądami w sprawach o wskazanych sygnaturach nadanych przez SKO.

5. Postanowieniem z 23 września 2010 r. SKO w L. pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia. Organ uznał ,że złożone odwołanie nie spełniało wymogów formalnych określonych w art. 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa. Podniesiono, że odpis pełnomocnictwa upoważniał radcę prawnego K.R. od dnia jego sporządzenia tj. od 7 czerwca 2010 r. tymczasem odwołanie zostało sporządzone i podpisane przez wymienionego pełnomocnika w dniu 4 czerwca 2010 r. a zatem zasadnym było jego wezwanie do usunięcia tej wady poprzez złożenie pełnomocnictwa z datą 4 czerwca 2010 r. wskazującego na upoważnienie do podpisania i reprezentowania strony w tym dniu. W zakreślonym terminie strona takiego pełnomocnictwa nie złożyła w żadnej postaci . Nie uznano za wiarygodne wyjaśnienie zawarte w piśmie pełnomocnika z 17 września 2010 r. Natomiast załączony do tego pisma oryginał pełnomocnictwa choć miał datę 2 czerwca 2010 r. zawierał tylko upoważnienie do reprezentowania strony przed sądami, a nie przed SKO.

6. W złożonym zażaleniu Spółka zarzuciła między innymi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcia , że wniesienie odwołania (przez pełnomocnika) następuje w dacie sporządzenia a nie w dacie nadania odwołania w placówce pocztowej.

Wywiedziono, że odwołanie wywarło skutek z chwilą jego wniesienia, a przepisy Ordynacji podatkowej nie łączą skutków proceduralnych z datą sporządzenia pisma. Podniesiono , iż skoro odwołanie złożono 7 czerwca 2010 r. (fakt bezsporny) i w tym dniu pełnomocnik był umocowany do działania w imieniu mandanta, to data ta jest istotna z punktu widzenia umocowania pełnomocnika do dokonania tej czynności –wniesienie odwołania. Oznaczało to zdaniem składającego zażalenie , iż wzywanie pełnomocnika do potwierdzenia ,że w dniu 4 czerwca 2010 r. był umocowany do wniesienia odwołania było bezpodstawne. Przy czym organ nie kwestionował skuteczności umocowania radcy prawnego w dniu 7 czerwca 2010 r. .

A zatem nie było potrzeby wzywania do usunięcia braku , który nie istniał gdyż dla uznania skuteczności czynności dokonanej przez pełnomocnika rozstrzygająca jest data faktycznego wniesienia odwołania.

7. SKO w L. postanowieniem z 5 listopada 2010 r. postanowiło utrzymać w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ nie podzielił zarzutu, iż data sporządzenia pisma nie ma znaczenia albowiem pełnomocnictwo do występowania w postępowaniu podatkowym obejmuje także sporządzenie i podpisanie odwołania. Skoro w dacie 4 czerwca 2010 r. podpisujący odwołanie radca prawny nie był pełnomocnikiem spółki (pełnomocnictwo miało datę wystawienia 7 czerwca 2010 r.) to fakt ten uprawniał organ odwoławczy do wezwania go do uzupełnienia braku formalnego tego dokumentu w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie do pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Skarga do Sądu pierwszej instancji.

8. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła:

- art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie ,że zachodził brak formalny w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika do wniesienia odwołania w dniu 7 czerwca 2010 r., wymagający usunięcia,

- art. 223, art. 168 § 1 oraz art. 12 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 Ordynacji podatkowej poprzez pominiecie ,że o wniesieniu odwołania przez pełnomocnika decyduje data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej a nie data sporządzenia odwołania,

- art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie ,że przepisy prawa cywilnego są istotne dla oceny skutków prawnych udzielonego pełnomocnictwa,

- prawa materialnego art. 103 § 1 KC i 104 KC poprzez zaniechanie ich odpowiedniego zastosowania związku z art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej i nie wezwanie podatnika do potwierdzenia czynności dokonanej przez pełnomocnika,

- przepisów postępowania cywilnego (art. 89, art. 126 oraz art. 130) poprzez zaniechanie ich odpowiedniego zastosowania w zw. z art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej, i nie wezwanie podatnika do potwierdzenia czynności, którą dokonał pełnomocnik.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz go poprzedzającego.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wątpliwości organu budził jedynie fakt, iż data odwołania, które podpisał radca prawny K.R. była uprzednią wobec tej , którą umieszczono na odpisie pełnomocnictwa, opatrzonego datą 7 czerwca 2010 r.

W tych okolicznościach wobec posiadanych wątpliwości co do rzeczywistego terminu udzielenia pełnomocnictwa mógł je wyjaśnić mocodawca (zarząd spółki) poprzez potwierdzenie czynności wykonanych przez osobę, która działała w jego imieniu. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy organ z tej możliwości nie skorzystał choć w ocenie Sąd mógł i powinien. Dopiero gdyby ten brak nie został uzupełniony w zakreślonym terminie zachodziłaby podstawa do zastosowania art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

Tak więc w sytuacji gdy organ powziął wątpliwość czy pełnomocnictwo obejmowało również sporządzenie i podpisanie odwołania winien był przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające a nie wykorzystywać możliwość załatwienia sprawy w znaczeniu procesowym ( na podstawie art. 169 Ordynacji podatkowej), będącą co do zasady ostatecznością.

Nie zasługuje zatem na podzielenia pogląd organu, iż wobec brzmienia art. 137 § 4 Op. w sprawie nie mógł mieć zastosowani art. 103 § 1 KC a zatem, także i to, że organ nie mógł skorzystać z tej instytucji.

Przy takim rozwiązaniu problemu zachowania terminu procesowego zasadnym jest przyjęcie, że pisemny akt pełnomocnictwa nie musi zawierać daty jego sporządzenia, albo inaczej jej brak na pełnomocnictwie nie stanowi braku formalnego. Oznacza to, w rozpoznawanej sprawie ,że nie zachodziła potrzeba wzywania strony do usunięcia braku , który tak naprawdę nie wystąpił. Organ bowiem nie kwestionował ,że odwołanie wpłynęło w okresie otwartym do jego złożenia wraz z pełnomocnictwem.

Skarga kasacyjna.

10. Skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wyrok zaskarżyło w całości, zarzucając naruszenie:

a) prawa materialnego tj. art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 p.p.s.a. - polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że w przypadku gdy pełnomocnik strony w postępowaniu podatkowym nie ma umocowania, bądź przekroczy jego zakres, ważność dokonanej czynności zależy od potwierdzenia przez osobę, w której imieniu pełnomocnik działał, co w okolicznościach tej sprawy wobec posiadanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. "wątpliwości" co do rzeczywistego terminu udzielenia pełnomocnictwa mógł je wyjaśnić mocodawca ([...] Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego [...] Spółki z o.o. w L.) poprzez potwierdzenie czynności wykonanych przez osobę, która działała w jego imieniu i Kolegium powinno było wystąpić do Spółki o to potwierdzenie, a dopiero gdyby ten brak nie został uzupełniony w zakreślonym terminie zachodziłaby podstawa z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia - w sytuacji gdy do braków formalnych odwołania (jak każdego podania) nie ma i nie może mieć zastosowania art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego (nawet poprzez art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej), ponieważ przepis art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego dotyczy wyłącznie umów (czynności prawnych dwustronnych) a jednostronnych czynności prawnych pełnomocnika dotyczy przepis art. 104 Kodeksu cywilnego (który i tak nie mógłby być zastosowany w sprawie), w Ordynacji podatkowej brak przepisów pozwalających wezwać samą stronę reprezentowaną w sprawie przez pełnomocnika do potwierdzenia zdziałanych przez pełnomocnika czynności, a jedynym przepisami dotyczącymi tego rodzajów braków pełnomocnictwa przy odwołaniu (jak przy każdym podaniu) są przepisy art. art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 137 § 3 i art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zastosowało wzywając pełnomocnika strony do usunięcia braku wniesionego odwołania poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania odwołania w sprawie w dniu 4 czerwca 2010 roku i reprezentowania w tej sprawie w tym dniu, a po bezskutecznym upływie tego terminu - pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia;

b) przepisów postępowania tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 169 § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z powodu naruszenia art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy organ ten nie naruszył tego przepisu, a postanowienie organu odwoławczego było zgodne z przepisami art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 137 § 3 i art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

11. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Przede wszystkim zwrócić uwagę należy na to, że przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie regulują wszystkich zagadnień związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Dlatego w art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej zawarte zostało odesłanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie – Ordynacja podatkowa do stosowania przepisów prawa cywilnego. Są to przede wszystkim przepisy art. 98–109 k.c. W orzecznictwie przyjmuje się, że ilekroć ustawodawca posługuje się odesłaniem do przepisów prawa cywilnego - rozumieć należy to jako odesłanie do przepisów prawa materialnego, a nie przepisów postępowania. Wprawdzie w piśmiennictwie (zob. P. Pietrasz, Komentarz do art. 137 ustawy – Ordynacja podatkowa, Lex/el. 1.03.2011) przyjmuje się też, że art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej odsyła również do przepisów art. 86–97 k.p.c., jednakże nie jest to pogląd trafny. "Stosunek prawny pełnomocnika procesowego jest uregulowany w przepisach procesowych w sposób wyczerpujący jako stosunek prawny samodzielny i niezależny od jego aspektu materialnoprawnego. Nie zmienia to jednak faktu, że udzielenie pełnomocnictwa procesowego łączy się nieuchronnie z powstaniem aspektu materialnoprawnego, a więc z powstaniem materialnoprawnego zobowiązania pomiędzy mocodawcą i pełnomocnikiem, który jest stosunkiem podstawowym. Jest on regulowany przepisami Kodeksu cywilnego o umowie zlecenia lub art. 750 k.c. o umowie o świadczenie usług. Czasem stosunek podstawowy jest umową o pracę lub ma charakter prawnorodzinny - gdy pełnomocnik udowodni swe uprawnienia do działania, jako członek rodziny. Umowa rodząca stosunek materialnoprawny pomiędzy mocodawcą i pełnomocnikiem może być zawarta pisemnie, ustanie lub też przez fakty konkludentne, tzn. przyjęcie pełnomocnictwa przez pełnomocnika, czy przez rozpoczęcie przez niego wykonywania obowiązków procesowych. Skuteczność umocowania pełnomocnika organ (sąd) powinien badać, opierając się wyłącznie na przesłankach procesowych udzielenia pełnomocnictwa - wówczas nie bada treści stosunku podstawowego. Stosunek pełnomocnictwa procesowego jest więc stosunkiem dwustronnym, u którego podstaw leży określony stosunek prawnomaterialny (podstawowy). Tym samym nie do przyjęcia jest pogląd prezentowany w skardze kasacyjnej, jakoby byłby to stosunek jednostronny, do którego stosować należy art. 104 k.c., a nie art. 103 § 1 k.c. Samo sporządzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę oraz jego przyjęcie przez pełnomocnika nie może oznaczać powstania stosunku pełnomocnictwa i nie czyni z adresata tego oświadczenia mocodawcy – pełnomocnika procesowego. Groziłoby to powstaniem sytuacji, w której dana osoba mogłaby być zgłoszona w różnych sprawach jako pełnomocnik - w ogóle o tym nie wiedząc bądź wiedząc, ale nie wyrażając zgody na przejęcie pełnomocnictwa. Dlatego do umowy w sprawie miał zastosowanie art. 103 § 1 k.c., gdyż organ twierdził, że pełnomocnik wniósł odwołanie od decyzji, nie będąc prawidłowo umocowany. Nie mógł mieć zaś zastosowania w sprawie art. 104 k.c., jako że dotyczy on sytuacji, w której pełnomocnik podejmuje się - w imieniu mocodawcy - dokonania jednostronnych czynności prawnych jak np. wypowiedzenia umowy, odstąpienia od umowy. Jest to więc sytuacja odmienna, niż uregulowana w art. 103 § 1 k.c. W takiej sytuacji sąd pierwszej instancji mógł przyjąć pogląd, że w wypadku twierdzenia organu, iż pełnomocnik działał z przekroczeniem lub bez umocowania to powinien był wezwać mocodawcę do potwierdzenia czynności procesowej złożenia odwołania. Chybiony jest także pogląd organu co do braku podstawy prawnej do wezwania strony do potwierdzenia umocowania. Przepisem takim jest art. 169 § 1 ord. pod. w związku z art. 137 § 4 ord. pod. i art. 103 § 1 k.c.

Zauważyć tu należy, że skarga kasacyjna w tym zakresie popada w sprzeczność, gdyż raz twierdzi, że pełnomocnik działał bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu - a więc przyjmuje stanowisko co do nieistnienia ważnie umocowanego pełnomocnika, a z drugiej strony wskazuje na brak podstawy prawnej do wezwania o uzupełnienie braku samej strony. Z tych też względów pierwszy z podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej jest całkowicie chybiony.

12. Bezzasadny jest także drugi z podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej. Trafnie zastosował sąd pierwszej instancji art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. Zasadnie przyjął, że dokument pełnomocnictwa nie ma znaczenia konstytutywnego (zob. wyrok SA w Białymstoku z dnia 12 października 2012 r. - I ACa 376/12, Lex nr 1235953; wyrok SN z dnia 28 marca 2008 r. - II PK 235/07, OSNP 2009, nr 15–16, poz. 198; wyrok SN z dnia 11 grudnia 2006 r. - I PK 124/06, Monitor Prawa Pracy 2007, nr 5, poz. 256), gdyż taki charakter ma samo udzielenie pełnomocnictwa (umocowanie). Dokument pełnomocnictwa jest tylko dowodem, potwierdzającym wobec organu istnienie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony. Nie podlega on zastąpieniu żadnym innym środkiem dowodowym (z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 137 § 3 a) Ordynacji podatkowej), gdyż wobec organu i innych uczestników postępowania za pełnomocnika działającego z właściwym umocowaniem może uchodzić tylko osoba, która wykazała swe umocowanie odpowiednim dokumentem pełnomocnictwa (postanowienie SN z dnia 10 lipca 2003 r. - III CZP 54/03, "Prokuratura i Prawo" 2004, nr 4, poz. 33; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r. - II CZ 11/06, Lex nr 196611). Zwrócić tu uwagę trzeba na to, że samo udzielenie pełnomocnictwa nie jest równoznaczne z jego pisemnym udokumentowaniem. Pojęcie "pełnomocnictwo" oznacza pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a nie dokument pełnomocnictwa stwierdzający to umocowanie, co zresztą trafnie podniósł sąd pierwszej instancji. Dlatego udzielenie pełnomocnictwa (udzielenie umocowania) może nastąpić w dowolnej formie, ustnej lub pisemnej. Jednakże wymogiem skuteczności tego udzielenia pełnomocnictwa i umocowania jest wykazanie tego aktu stosownym dokumentem. Zatem brak należytego umocowania pełnomocnika strony dotyczyć może tylko sytuacji, gdy w takim charakterze występowała osoba, która wprawdzie mogła być pełnomocnikiem, lecz nie została umocowana do działania w imieniu strony albo gdy istniały braki w udzieleniu pełnomocnictwa (a nie w samym wydaniu dokumentu potwierdzającego umocowanie), albo gdy w sprawie występowała osoba, która w ogóle pełnomocnikiem być nie mogła. W sprawie nie wystąpiła żadna z tych przesłanek. Wadliwa data lub nawet jej brak albo wadliwy podpis na dokumencie pełnomocnictwa nie wyczerpują powyższych przesłanek wadliwości umocowania. Trafnie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że przepis art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej podobnie jak art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej nie wskazują na to, by z datą umieszczoną na dokumencie pełnomocnictwa ustawodawca wiązał skutek prawny w postacie braku formalnego, który należałoby usunąć w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, a w przypadku jego nieusunięcia - pozostawienie podania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej wynika tylko obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa oraz innych dokumentów wykazujących ich umocowanie (np. odpisu KRS). Przepis nie wskazuje żadnych formalnych wymogów tego dokumentu - w tym daty udzielenia pełnomocnictwa. Jeżeli przepis art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej mówi o "udzieleniu pełnomocnictwa" to w działaniu tym tkwi tylko i co najwyżej obowiązek zamieszczenia podpisu mocodawcy, ale nie daty umocowania, gdyż nie ma ona istotnego znaczenia i nie wpływa na ważność umocowania.

13. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy wskazane w tym przepisie.

14. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).