II FSK 1330/05

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną WZI w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który oddalił skargę WZI na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 rok. Sąd I instancji ustalił, że SKO w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. określającą WZI w P. zobowiązanie podatkowe w kwocie ponad 3 mln zł. Uzasadniono to tym, że WZI, na mocy umowy z Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych, było posiadaczem zależnym nieruchomości położonych na terenie gminy S., co rodziło obowiązek podatkowy na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Przedmiot opodatkowania ustalono na podstawie ewidencji gruntów i budynków, a grunty te nie korzystały ze zwolnienia. W skardze do WSA WZI zarzucało naruszenie przepisów prawa geodezyjnego, podatkowego (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.) oraz przepisów o ochronie przyrody, kwestionując status posiadacza i klasyfikację gruntów jako nieleśnych. WSA uznał, że przedmiotem opodatkowania były grunty różne, a nie lasy, i że skarżąca była podatnikiem. Sąd powołał się na uchwałę NSA FPK 9/96 dotyczącą posiadacza zależnego oraz na art. 194 Ordynacji podatkowej, wskazując na walor dokumentu urzędowego ewidencji gruntów. W skardze kasacyjnej WZI zarzuciło naruszenie art. 336 i 338 Kodeksu cywilnego (Kc) poprzez przyjęcie statusu posiadacza zależnego, naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (o.p.) przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego (p.g.i.k.) poprzez błędną klasyfikację gruntów, oraz naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez opodatkowanie gruntu przejściowo pozbawionego drzew. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując na formalne uchybienia w jej konstrukcji. Sąd podkreślił, że zarzuty dotyczące statusu posiadacza i klasyfikacji gruntów miały charakter faktyczny i nie mogły być skutecznie podniesione w ramach naruszenia prawa materialnego, jeśli nie zarzucono naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. NSA stwierdził, że jest związany ustaleniami faktycznymi sądu I instancji, z których wynikało, że skarżący był posiadaczem. Ponadto, zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej był nieadekwatny do procedury sądowoadministracyjnej. W odniesieniu do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., NSA wskazał, że skarżący powołał się na przepis, który w roku podatkowym nie miał zastosowania w podniesionej kwestii (miał charakter podmiotowy, a zarzut przedmiotowy), a także powołał się na przepis, który wszedł w życie później. Sąd uznał wszystkie podstawy kasacyjne za nieskuteczne.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający