II FSK 1317/06

II FSK 1317/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Grzelak
Antoni Hanusz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Nowak
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Po 532/05 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-04-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1996 nr 118 poz 561
art. 39 ust 1 pkt 3, art. 40 ust. 1, art. 51-54
Ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia NSA Andrzej Grzelak, Sędzia NSA Krystyna Nowak, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Po 532/05 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "P." SA w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 lutego 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlanego "P." SA w W. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II FSK 1317/06
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 532/05, uchylił zaskarżoną przez Spółkę Akcyjną Przedsiębiorstwo Budowlane "P." z siedzibą w W. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 lutego 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 9 listopada 2004 r., jak również wstrzymał wykonanie tych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, iż w dniu 30 listopada 2000 r. została zawarta przez Przedsiębiorstwo Budowlane "P." Spółka Akcyjna umowa o oddanie mienia Skarbu Państwa, to jest przedsiębiorstwa państwowego Przedsiębiorstwa Budownictwa Rolniczego w W. do odpłatnego korzystania w trybie art. 39 oraz art. 51 - 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 118 poz. 561 ze zm./. W wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia 8 września 2004 r. w Przedsiębiorstwie Budowlanym "P." Spółka Akcyjna w W. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok stwierdzono, że spółka przyjęła bilans otwarcia na dzień 1 stycznia 2001 r. produkcji w toku, czyli wyprodukowanych przez prywatyzowane przedsiębiorstwo, a nie sprzedanych wyrobów przed 30 listopada 2000 r. w kwocie 2.174.819,72 zł. Na kwotę tą składała się produkcja wykazana w księgach rachunkowych i bilansie na dzień 31 grudnia 2000 r. w wysokości 169.724 zł powiększona o produkcję w toku na dzień 30 listopada 2000 r., to jest na dzień nabycia przedsiębiorstwa państwowego "P." w W. przez skarżącą spółkę. Decyzją z dnia 9 listopada 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok w kwocie 642.553 złote. Organ kontroli powołał się przy tej czynności na ostateczną decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 26 czerwca 2002 r. dotyczącą podatku dochodowego spółki za 2000 rok, w której nie uznano za koszt uzyskania przychodu produkcji w toku na dzień 30 listopada 2000 r. w wysokości 1.133.637,43. Wskazano także, że spółka cofnęła skargę na tę decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ w decyzji z dnia 9 listopada 2004 r. stwierdził, że pozostała na 2001 rok produkcja w toku z 30 listopada 2000 r. w kwocie 820.204,52 zł nie jest kosztem uzyskania przychodu spółki jako nabywcy przedsiębiorstwa państwowego. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, przedsiębiorstwo państwowe "P." w W. oraz Przedsiębiorstwo Budowlane "P." S.A. w W. to dwa odrębne podmioty prawa, samodzielnie rozliczające się za odrębne okresy rozliczeniowe. Podkreślono jednocześnie, że prywatyzowane przedsiębiorstwo państwowe w bilansie zamknięcia na dzień 30 listopada 2000 r. nie wykazało produkcji w toku. W tej sytuacji wartość aktywów tego bilansu jest wyższa od ceny, jaką skarżąca spółka poniosła na zakup tego przedsiębiorstwa. Spółka zatem nie poniosła kosztów produkcji w toku, które mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów roku 2001.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Organ ten argumentował, iż stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176/, nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów wydatków zaliczonych do nich w księgach rachunkowych, które jednak nie zostały poniesione. Jeżeli zatem, jak stwierdził organ podatkowy, produkcja w toku nie została na dzień 30 listopada 2000 r. wykazana w bilansie i nie została sprzedana, to nie można jej uznać za koszt uzyskania przychodu skarżącej spółki, gdyż podmiot ten nie poniósł tego wydatku. Organ zważył jednocześnie, iż przejęcie wszelkich praw i obowiązków przez następcę prawnego dotyczy praw majątkowych, w tym należności lub zobowiązań z tytułu podatków, nie zaś praw wynikających z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a dotyczących kosztów poprzednika prawnego.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 lutego 2005 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie zgodził się bowiem ze stanowiskiem organów podatkowych stosownie do którego, w kosztach podatkowych spółki za 2001 rok nie można uwzględnić wydatków poniesionych przez przedsiębiorstwo państwowe przejęte przez skarżącą spółkę. Sąd w dalszej kolejności wskazał, że w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych art. 16 ust. 1 tej ustawy. Skarżąca spółka zaliczyła do kosztów podatkowych wydatki na produkcję w toku poniesione przez przedsiębiorstwo państwowe, które zostało w celu prywatyzacji oddane spółce akcyjnej do odpłatnego korzystania. Skarżąca spółka zatem, jak wskazał Sąd, stała się następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego. Zgodnie z art. 93 par. 1, w związku z art. 94 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, nabywcy przedsiębiorstw państwowych oraz spółek, które na podstawie przepisów o prywatyzacji i komercjalizacji przedsiębiorstw państwowych nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa, wstępują we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego. Przejęcie ogółu praw i obowiązków, jak stwierdził Sąd, należy traktować szeroko. Wydatki na produkcję w toku zostały poniesione przez przedsiębiorstwo państwowe w celu uzyskania przychodu. Wydatki te jednak, w ocenie Sądu, nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w okresie przed prywatyzacją przedsiębiorstwa, gdyż z uwagi na art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej, nie dotyczyły danego okresu, z uwagi na nieosiągnięcie przychodu związanego z poniesionym wydatkiem. Skoro więc przedsiębiorstwo państwowe nie zaliczyło wydatku do kosztów uzyskania przychodu, a przychód związany z kosztem nastąpił w 2001 roku u następcy prawnego, to w ocenie Sądu, nie ma przeszkód prawnych, aby w koszty prowadzonej działalności następcy prawnego zaliczyć wydatki poniesione przez przedsiębiorstwo państwowe. Bez znaczenia natomiast, wedle stanowiska Sądu, jest okoliczność nieuwzględnienia przez prywatyzowane przedsiębiorstwo produkcji w toku w bilansie końcowym. Sąd zauważył jednocześnie, że skoro w wyniku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie państwowym odrębnej kontroli podatkowej skorygowano koszty podatkowe tego przedsiębiorstwa, uznając że wydatek na produkcję w toku nie dotyczy okresu, w którym rozliczono koszty i zobowiązano następcę prawnego do zapłaty należności podatkowej prywatyzowanego przedsiębiorstwa, to następca prawny u którego wystąpił przychód jest podmiotem uprawnionym do rozliczenia wydatków związanych z produkcją w toku dotyczących danego roku podatkowego, to jest wydatków, które odnoszą się do osiągniętych przychodów danego roku podatkowego. W konsekwencji Sąd zastosował art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, dalej jako u.p.p.s.a. i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 lutego 2005 r. oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji.
3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaskarżył wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a i c", art. 133 par. 1, art. 141 par. 4 oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, chociaż rozstrzygnięcie organów podatkowych nie było dotknięte żadną wadą z wymienionych przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Zarzucono także Sądowi, nieuwzględnienie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu wyroku i braku oddalenia skargi. W dalszej kolejności wskazano zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 par. 4 u.p.p.s.a., poprzez zaakceptowanie przez Sąd stanu sprawy przyjętego odmiennie przez organy podatkowe, a więc różnego od rzeczywistego. Do naruszenia przez Sąd art. 141 par. 4 u.p.p.s.a. dojść też miało w wyniku wydania orzeczenia bez podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia w zakresie stwierdzonych przez organy podatkowe zarzutów naruszenia prawa podatkowego.
Kolejne zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. dotyczyły naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, to jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" u.p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4 i art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Do naruszenia tych przepisów dojść miało w wyniku zastosowania tych norm postępowania do występującego w sprawie stanu faktycznego mimo braku istnienia podstaw do takiej subsumcji. Doszło zatem, w ocenie autora skargi kasacyjnej, do naruszenia przez Sąd prawa materialnego w wyniku niewłaściwego stosowania wskazanych powyżej norm ustawy podatkowej, poprzez niewłaściwą ocenę Sądu zgodności decyzji z prawem poprzez przyjęcie przez skład orzekający, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezom tych norm prawnych.
Ostatni podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczył naruszenia przez Sąd prawa materialnego w wyniku niewłaściwej wykładni art. 93 par. 1 w związku z art. 94 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Do naruszenia tych przepisów z kolei dojść miało, w ocenie autora skargi kasacyjnej, poprzez błędną wykładnię zawartych w nich norm i stwierdzenie, że w sytuacji następstwa prawnego nie znajduje zastosowania norma wynikająca z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenia skargi. Zawarto też ewentualny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, jak również wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
4. Przedsiębiorstwo Budowlane "P." Spółka Akcyjna w piśmie z dnia 9 sierpnia 2006 r. zawierającym odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie skarżącej spółki wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2006 r. nie narusza prawa, a skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
5. Rozpoznając niniejszą skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przez ten Sąd norm prawa materialnego. Nie można bowiem opierać skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania przez sąd pierwszej instancji, zanim nie rozpatrzy się zarzutów naruszenia przez Sąd przepisów postępowania.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dotyczą uchybienia normom zawartym w art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", a także art. 133 par. 1 oraz art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /u.p.p.s.a/. Są one jednak bezzasadne. Najdalej idącym zarzutem naruszenia przez Sąd, którego orzeczenie zaskarżono, prawa formalnego jest zarzut uchybienia przepisom art. 141 par. 4 u.p.p.s.a. Rozpatrując ten zarzut stwierdzić należy, iż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż nie jest on uzasadniony. Sąd ten zastosował się bowiem w pełni do dyspozycji art. 141 par. 4 u.p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy. Daje to rękojmię, iż sąd administracyjny pierwszej instancji dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, które uznać należy za prawidłowe. Sąd administracyjny pierwszej instancji dokonał wszechstronnej analizy zebranego materiału sprawy. W uzasadnieniu orzeczenia zawarty został poprawny logicznie proces myślowy, który doprowadził Sąd do wydania prawidłowego orzeczenia oraz ujęte zostały motywy i przesłanki jakimi kierował się przy jego wydawaniu.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez Sąd dyspozycji normy zawartej w art. 133 par. 1 u.p.p.s.a. Zaskarżone orzeczenie nie wydano bowiem w oderwaniu od akt sprawy podatkowej. Z uzasadnienia wyroku wynika bowiem, iż Sąd wydając wyrok opierał się na aktach sprawy i odwoływał się do nich, uznając przy tym stan faktyczny za bezsporny. Sąd nie pominął także istotnych dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności ujawnionych w aktach sprawy. Skarżący nie wykazał natomiast braków w aktach sprawy, czy wyłączenia z akt jakichś dokumentów lub innych dowodów. Nie wykazał zatem by postawą orzekania nie był cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy prowadzące postępowanie. W świetle tego co powiedziano, bezzasadny jest więc zarzut naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji dyspozycji art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" u.p.p.s.a. Sąd nie naruszył tego przepisu.
Natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego, co wyczerpywałoby dyspozycję art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" u.p.p.s.a. należy powiązać z istotą sporu sądowego. Dotyczy on prawa do odliczenia przez następcę prawnego jakim jest Przedsiębiorstwo Budowlane "P." S.A. w W., od osiągniętego przez ten podmiot przychodu, nakładów poniesionych na produkcję w toku w 2000 roku przez poprzednika prawnego, to jest przez Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego Przedsiębiorstwo Państwowe w W. w 2000 roku. Dla rozstrzygnięcia tego sporu niezbędna była właściwa interpretacja norm prawa materialnego, co dawało następnie podstawę dla kontroli przez Sąd prawidłowości subsumcji ustalonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Poznaniu oraz Dyrektora Izby Skarbowej w P. stanu faktycznego. W tym kontekście należy więc rozpatrywać zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" u.p.p.s.a. oraz zastosowania art. 151 u.p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał w sposób prawidłowy kontroli zaskarżonych decyzji wymiarowych, uchylając zaskarżone rozstrzygnięcia. Ich treść nie odpowiada prawu, gdyż naruszają prawo materialne w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Sąd słusznie stanął na stanowisku, iż zgodnie z przepisami art. 39 ust 1 pkt 3 oraz art. 51-54 ustawy z dnia 30.08.1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, dokonana została prywatyzacja bezpośrednia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego w W. w drodze oddania tego przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania spółce akcyjnej Przedsiębiorstwo Budowlane "P." S.A. w W. Dodać należy, iż konsekwencją prawną tej prywatyzacji jest w świetle art. 40 ust 1 powołanej ustawy wstąpienie przez przejmującą spółkę we wszelkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego prawa i obowiązki te wynikają.
Przepis art. 40 ust. 1 omawianej ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych wskazuje więc na uniwersalny charakter sukcesji spółki akcyjnej Przedsiębiorstwo Budowlane "P." S.A. w W. W sposób szczególny, w stosunku do norm zawartych w ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zakres praw i obowiązków na gruncie prawa podatkowego reguluje treść przepisów art. 93 oraz 94 Ordynacji podatkowej. Natomiast norma, jaką wywieźć można w celu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy z przepisów zawartych w art. 93 par. 1 pkt 3 oraz art. 94 tej ustawy wskazuje na przejście we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego, prawa i obowiązki przekształconej osoby prawnej, w tym nabywców przedsiębiorstw państwowych, którzy na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych nabyli lub przejęli te przedsiębiorstwa. Sąd administracyjny prawidłowo więc odczytał znaczenie tych przepisów oraz dokonał oceny prawnej bezspornego stanu faktycznego.
Sąd prawidłowo przyjął, iż Przedsiębiorstwo Państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego w W. nie mogło zaliczyć w roku 2000 wydatków związanych z produkcją w toku z uwagi na brak osiągnięcia w tym roku przychodu związanego z poczynionymi wydatkami na tę produkcję. W przeciwnym razie naruszono by przepis art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednakże z uwagi na sukcesję praw i obowiązków przekształconej osoby prawnej, a więc przedsiębiorstwa państwowego na rzecz spółki akcyjnej Przedsiębiorstwo Budowlane "P." S.A. w W., spółka ta mogła, kierując się treścią art. 15 ust 4 ustawy podatkowej, uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu za rok 2001, nakłady poniesione przez przejęte przedsiębiorstwo państwowe. Sukcesja podatkowa, o jakiej mowa, umożliwia zatem nie tylko korzystanie przez następcę prawnego z takich uprawnień poprzednika, jak np. odwołanie się od decyzji organu podatkowego, skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego, wykorzystywanie ulg, czy zwolnień podatkowych poprzednika prawnego, lecz także zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez przekształconą osobę prawną na produkcję w toku, przez nabywcę przedsiębiorstwa państwowego.
Rację ma również Sąd wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w zakresie kwalifikacji wydatków poczynionych na produkcję w toku i zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów przejmującej spółki akcyjnej ma fakt nieuwzględnienia w bilansie przedsiębiorstwa państwowego produkcji w toku. Sąd stanowisko swe w sposób przekonywujący uzasadnił. Należy jednocześnie zauważyć, iż w badanej sprawie nie mają znaczenia argumenty skarżącego organu odwołujące się do wadliwego sporządzenia bilansu zamknięcia przedsiębiorstwa państwowego i niewykazania w tym bilansie produkcji w toku. W niniejszej sprawie nie ma bowiem zastosowania treść art. 7 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zgodnie z którym bilans zamknięcia przedsiębiorstwa państwowego staje się bilansem otwarcia spółki. Przepis ten, podobnie jak inne przepisy zawarte w dziale II powoływanej ustawy, dotyczą jedynie stanów faktycznych związanych z komercjalizacją przedsiębiorstw państwowych. Natomiast przejęcie przedsiębiorstwa państwowego przez spółkę akcyjną nastąpiło na podstawie umowy z dnia 30.11.2000 r. o oddaniu mienia Skarbu Państwa przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Przedsiębiorstwa Budowlanego Rolniczego w W. do odpłatnego korzystania w trybie art. 39 oraz 51-54 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, a więc w wyniku prywatyzacji bezpośredniej.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez Sąd treści art. 9 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy zwrócić uwagę, iż nie jest on umotywowany. Nie wyjaśniono również w jaki sposób Sąd go naruszył i jakie to miało znaczenie na wynik sprawy. Skarżący nie powiązał tego zarzutu ze wskazaniem na nienależyte prowadzenie ksiąg rachunkowych w 2000 roku i wpływem tych nieprawidłowości na brak podstaw do odliczenia przez spółkę akcyjną w 2001 roku wydatków poniesionych na produkcję w toku przez przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo Budowlano-Rolnicze w W.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 2 tej ustawy.