II FSK 1289/07

II FSK 1289/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Stefan Babiarz
Włodzimierz Kubiak
Zbigniew Kmieciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 15/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-03-26
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 par.1, art. 184, art. 176, art. 204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51 art.6 ust.1 i 3
DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Włodzimierz Kubiak, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. spółki z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 15/07 w sprawie ze skargi R. T. K. A. spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wpłatach na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. spółki z o.o. z siedzibą w W. [uprzednio A. K. sp. z o.o. z siedzibą w K. - następcy prawnego R. T. K. A. spółki z o.o. z siedzibą w K.] na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
"A. sp. z o.o." z siedzibą w K. (Spółka) działając na podstawie przepisów art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm., dalej Ord.pod.) w związku z art. 19 ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz.U. Nr 132, poz. 1111) złożyła w dniu 9 maja 2006 r. do Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej wniosek o stwierdzenie nadpłaty w zakresie całości wpłaty w wysokości 18.174,99 zł na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej uiszczonej na podstawie przepisu art. 19 ust 5 ustawy o kinematografii. W uzasadnieniu Spółka zarzuciła niezgodność przepisów normujących kwestię wpłat na Polski Instytut Sztuki Filmowej określonych w ustawie o kinematografii z prawem wspólnotowym, w szczególności z przepisem art. 6 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy nr 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dalej określanej jako "Dyrektywa o zezwoleniach") oraz naruszenie przepisów art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Spółki jej działalność, a także sfera wpłat na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej podlega przepisom Dyrektywy o zezwoleniach w szczególności przepisowi art. 6 ust. 1 Dyrektywy w związku z pkt 20 jej preambuły.
W dniu 23 maja 2006 r. Dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej podjął rozstrzygnięcie - "Stanowisko Dyrektora Instytutu" i stwierdził, że "wszelkie wpłaty dokonywane przez Spółkę są w obowiązującym stanie prawnym należne Instytutowi i dla Spółki, obowiązkowe".
Od stanowiska Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej Spółka wniosła odwołanie uznając, że rozstrzygnięcie Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej jest decyzją administracyjną, gdyż merytorycznie rozstrzyga sprawę będącą przedmiotem postępowania administracyjnego. Pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 104 § 1 i 107 § 1 i § 3 Kpa, przepisów art. 6 ust. 1 i 3 Dyrektywy o zezwoleniach oraz naruszenie przepisów art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zakresie wpłaty na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznając zarzuty Skarżącej co do naruszenia prawa procesowego, w szczególności co do formy rozstrzygnięcia -decyzją z dnia 28 lipca 2006 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej decyzją z dnia 17 sierpnia 2006 r. w oparciu o przepis art. 19 ust. 5 i ust. 9 ustawy o kinematografii, w zw. z art. 75 § 1 Ord. pod. oraz art. 104 § 1 i § 2, art. 107, art. 127, art. 128, art. 129 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 2 Kpa odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu uiszczonej na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej kwoty.
Od decyzji Dyrektora Spółka złożyła odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 138 § 2 Kpa. i powtórzyła uprzednio podnoszone zarzuty odnośnie naruszenia art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz przepisów art. 6 ust. 1 i 3 Dyrektywy o zezwoleniach.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia 27 października 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Na ostateczną decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy o zezwoleniach w związku z załącznikiem do Dyrektywy, oraz naruszenie przepisu art. 2, art. 20, art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2007 r., sygn.akt II SA/Wa 15/07, oddalił skargę. Sąd uznał, że zarzuty Spółki odnoszące się do naruszenia prawa wspólnotowego w szczególności przepisów Dyrektywy o zezwoleniach nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu obowiązek wnoszenia opłat na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej wynikający z art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii nie jest objęty zakresem regulacji Dyrektywy o zezwoleniach i w związku z tym nie może być analizowany w kontekście art. 6 tej Dyrektywy i zawartych w tym przepisie wymogów odnoszących się do ogólnego zezwolenia na udostępnianie sieci i świadczenie usług w zakresie łączności elektronicznej.
Sąd wskazał, że ustanowionego w art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii obowiązku ponoszenia określonej daniny publicznej w postaci wpłat na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej nie można zaklasyfikować jako obowiązku, czy też wymogu objętego ogólnym zezwoleniem. Inne są również kryteria doboru podmiotów obciążonych tym obowiązkiem. W świetle przepisów ustawy o kinematografii, kryterium tym nie jest świadczenie usług w zakresie łączności elektronicznej. Wśród wskazanych w art. 19 tej ustawy podmiotów zobowiązanych do ponoszenia tych opłat znajdują się zarówno przedsiębiorcy świadczący takie usługi i w związku z tym podlegający przepisom Dyrektywy, jak też przedsiębiorcy usług takich nieświadczący, np. podmioty prowadzące kina. Sam fakt podlegania przepisom Dyrektywy o zezwoleniach w zakresie zasad udzielania zezwolenia ogólnego nie oznacza, że przedsiębiorcy udostępniający sieć lub świadczący usługi łączności elektronicznej nie są zobowiązani do ponoszenia, ustanowionych przez Państwa Członkowskie, obciążeń fiskalnych (danin publicznych), że obciążenia te nie mogą ulec zmianie, tylko z tego powodu, że powinności tych przedsiębiorców w tym zakresie nie zostały wymienione w Załączniku do Dyrektywy. Jest to ta sfera ich działalności, która nie podlega uregulowaniom objętym Dyrektywą.
Sąd wskazał, że art. 19 ust. 9 ustawy o kinematografii był już przedmiotem kontroli konstytucyjnej i wskazał, że w orzeczeniu z dnia 9 października 2006 r., sygn. K 12/06 (OTK-A 2006/9/120) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis ten jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP.
Sąd nie podzielił także stanowiska Spółki, że art. 19 ust. 5 ustawy o kinematografii narusza zasady wyrażone w art. 2 oraz art. 20 Konstytucji, nie dostrzegł też powodów, aby uznać, że poprzez wprowadzenie tego przepisu nastąpiło ograniczenie wolności gospodarczej w stopniu, który uzasadniałby twierdzenie, że naruszony został art. 22 Konstytucji. Brak było również podstaw do stwierdzenia, że wprowadzenie kwestionowanego przez Spółkę przepisu narusza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności.
W skardze kasacyjnej Aster Kraków sp. z o.o. (obecnie - Aster sp. z .o.o. w Warszawie) zaskarżyła w całości powyższy wyrok i oparła skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego:
* art. 6 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy nr 2002/20/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24.4.2002) w zw. z Załącznikiem do Dyrektywy,
* art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64
ust. 1 i 2 oraz art. 84 Konstytucji RP,
Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej przez podmiot niebędący stroną w sprawie, tj. A. K. Spółka z o.o., której wpis nie został uiszczony przez stronę, tj. A. Spółka z o.o., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi w całości, w tym oddalenie wniosku o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Analiza jej treści dowodzi, iż konstrukcji skargi kasacyjnej niedostosowano do wymagań określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), jak też do charakteru właściwego w postępowaniu sądowoadministarcyjnym środka kontroli instancyjnej (odwoławczego). Przekonuje o tym chociażby sam fakt złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nieznanego postępowaniu sądowoadministarcyjnemu.
W skardze kasacyjnej ograniczono się do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego bez wskazania, której z formuł naruszenia tego prawa określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. uchybienia te odpowiadają. Już tylko ta okoliczność nakazuje uznać podniesione zarzuty za niedostatecznie powiązane z ustawowo zakreślonymi podstawami kasacyjnymi, a tym samym za nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. Niezależnie od tego, trzeba podkreślić, że powołując się na naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 i 3 Dyrektywy nr 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej w związku z Załącznikiem do Dyrektywy o zezwoleniach, zaniechano wyjaśnienia, jak owo uchybienie przełożyło się na sposób wykładni i zastosowania odpowiednich przepisów zwykłego ustawodawstwa. W skardze kasacyjnej poprzestano jedynie na postawieniu zarzutów naruszenia stosownych przepisów konstytucyjnych, także w sposób odbiegający od wymagań narzuconych przepisami p.p.s.a. - art. 174 w zw. z art. 176 p.p.s.a. Niezbędne jest wreszcie zwrócenie uwagi, że sam wniosek o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 19 ust. 5 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o kinematografii z przepisami Konstytucji RP nie został uzasadniony, jak również nie wykazano związku pomiędzy udzieleniem odpowiedzi na to pytanie a rozstrzygnięciem przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną. Wobec wycofania na rozprawie wniosku o odrzucenie skargi kasacyjnej, rozpatrywanie tej kwestii przez Sąd stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.