II OSK 1935/09

II OSK 1935/09 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2009-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
II SA/Rz 330/09 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2009-06-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 273 par. 2, art. 277
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 30 grudnia 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 czerwca 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 330/09 odrzucającego skargę L. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 958/07 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
W dniu 21 kwietnia 2009 roku (data prezentaty sądu) L. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 958/07. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżący podał, że wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] września 2007 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] lipca 2007 roku ustalającą warunki zabudowy, na wniosek L. W.. Uznał bowiem, że w sprawie nie został w sposób prawidłowy i pełny ustalony krąg stron postępowania. Stanowi to wadę postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., która skutkować musi uchyleniem obu decyzji. Tymczasem jedynym następcą prawnym B. K. jest jej syn S. K. Odbierał on korespondencję kierowaną do zmarłej B. K., w związku z czym posiadał pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu. Potwierdza to oświadczenie S. K. z dnia 6 kwietnia 2009 roku dołączone do akt sprawy.
Powyższy wyrok został doręczony L. W. w dniu 23 lipca 2008 roku.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę L. W. o wznowienie postępowania. Sąd I instancji uznał, że skarga ta została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 P.p.s.a. Zdaniem Sądu termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 23 lipca 2008 roku, czyli w dniu otrzymania przez skarżącego wyroku z dnia 18 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 958/07 wraz z uzasadnieniem, gdyż tego dnia skarżący dowiedział się o powodach uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł L. W., domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego.
W skardze kasacyjnej zarzucił on zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 280 w związku z art. 277 i 273 § 2 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po terminie .
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w przedmiotowej skardze jako podstawę wznowienia L. W. wskazał późniejsze wykrycie przez niego okoliczności, która mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Tą nową okolicznością jest uzyskanie przez skarżącego wiedzy, iż B. K. posiadała tylko jednego następcę prawnego oraz że następca ten brał udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem bieg terminu określonego w art. 277 P.p.s.a rozpoczął się w momencie, gdy skarżący dowiedział się o obu tych okolicznościach. Taką wiedzę uzyskał on w dniu otrzymania oświadczenia od S. K., tj dnia 6 kwietnia 2009 roku. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie ma podstaw do stwierdzenia, że L. W. wcześniej dowiedział się o okolicznościach w nim stwierdzonych. Należało zatem uznać, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania został w przedmiotowej sprawie zachowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć pływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 277 P.p.s.a.).
Termin określony w art. 277 P.p.s.a. jest liczony od dnia, w którym strona wiarygodnie dowiedziała się o istnieniu nowych okoliczności faktycznych i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (por. post. SN z dnia 25 stycznia 1967 roku, sygn. akt II CZ 128/66). Strona, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, musi upewnić się, że dane okoliczności faktycznie istnieją. Nie jest wystarczającym posiadanie jedynie ogólnikowych wiadomości o możliwości ich istnienia.
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga została wniesiona po terminie, gdyż strona już w momencie otrzymania uzasadnienia wyroku kończącego postępowanie miała możliwość powiązania faktu, iż S. K., to jedyny następca prawny B. K., z wpływem tej okoliczności na wynik sprawy. Z poglądem tym nie można się zgodzić.
Jak wskazał w skardze kasacyjnej skarżący, na nową okoliczność mogącą stanowić podstawę wznowienia postępowania składają się dwa fakty. Po pierwsze to, że S. K. jest jedynym następcą prawnym B. K., a po drugie fakt uczestniczenia przez niego w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Skarżący oświadczył, że upewnił się co do istnienia tych okoliczności dopiero w chwili otrzymania oświadczenia S. K. datowanego na dzień 6 kwietnia 2009 roku. W sprawie brak jest podstaw do stwierdzenie, że uzyskał on wiedze o tych okolicznościach wcześniej. Zatem za początek biegu terminu określonego w art. 277 P.p.s.a. należało uznać dzień 6 kwietnia 2009 roku. Tym samym skargi złożonej w dniu 21 kwietnia 2009 roku nie można było uznać za spóźnioną.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.