II FSK 1235/07

II FSK 1235/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska - Nowacka
Krystyna Nowak /przewodniczący/
Zbigniew Kmieciak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1035/06 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2007-03-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.184, art.204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.12 par.5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 1035/06 w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzonej działalności gospodarczej za okres od 1 stycznia 2006 r. do 16 czerwca 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 135 (słownie: sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Skarżący od 1 marca 2003 r., na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej. W dniu 16 września 2005 r. zawiadomił organ podatkowy o przerwie w prowadzeniu działalności gospodarczej, zakreślając datę rozpoczęcia przerwy tj. 17 września 2005 r. W dniu 19 czerwca 2006 r. Skarżący poinformował organ I instancji, że z dniem 17 czerwca 2006 r. wznawia działalność gospodarczą.
Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz.930 z późn. zm. dalej ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym) i stwierdził, że skoro Skarżący zamierzał wznowić działalność z dniem 17 czerwca 2006 r. (zatem przerwę zakończył z dniem 16 czerwca 2006 r.) winien był zawiadomić o tym organ podatkowy z dniem 16 czerwca 2005 r. z uwagi na fakt, że dzień 15 czerwca 2006 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy. Skutkiem nieuznania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej jest obowiązek zapłaty podatku w formie karty podatkowej za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 16 czerwca 2006 r. w łącznej kwocie 957,00 złotych.
Podatnik złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji w całości i zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz.60 z późn.zm. dalej Ord.pod.) Skarżący podniósł, że zawiadomienie o wznowieniu działalności gospodarczej winno nastąpić najpóźniej dnia 15 czerwca 2006 r. zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. W związku z tym, że dzień ten był ustawowo wolny od pracy, termin do złożenia ww. zawiadomienia przesunął się na 19 czerwca 2006 r. - zgodnie z art. 12 § 5 Ord.pod.
Dyrektor Izby Skarbowej w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skarżący powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie art. 12 § 5 Ord.pod. poprzez jego błędną wykładnię i art. 78 Konstytucji RP. W uzasadnieniu podniósł zarzuty analogiczne do zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 9 marca 2007 r., sygn.akt. I SA/Gd 1035/06, oddalił skargę.
Sąd uznał, że ostatnim dniem przerwy w działalności był dzień 16 czerwca 2006 r., a zatem zawiadomienie o jej zakończeniu powinno być złożone najpóźniej w dniu poprzedzającym, tj. w dniu 15 czerwca 2006 r. (czwartek). Skoro dzień 15 czerwca 2006 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, to mając na uwadze art. 12 § 5 Ord.pod. realizacja tego obowiązku powinna nastąpić w nieprzekraczalnym terminie do dnia 16 czerwca 2006 r. Zdaniem Sądu nie zasłużył na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 12 § 5 Ord.pod., ponieważ za dni ustawowo wolne od pracy uważa się dni wymienione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 z późn. zm.), a dzień 16 czerwca 2006 r. nie jest dniem wolnym od pracy, gdyż nie mieści się w wykazie tych dni, które zawiera ww. ustawa.
Sąd podkreślił, że zarządzenie Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie ustalenia dni wolnych od pracy w 2006 r. dla pracowników urzędów administracji rządowej - wbrew twierdzeniom Skarżącego - dotyczyło ustalenia dni wolnych od pracy wyłącznie dla pracowników urzędów administracji rządowej. Powołane zarządzenie nie dawało więc podstaw do uznania tego, że dzień 16 czerwca 2006 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną i na podstawie art.173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 12 § 5 Ord. pod. tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Sformułowany w niej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 § 5 Ord.pod. okazał się bezzasadny, ponieważ zakładał on nadanie innego znaczenia zwrotowi zamieszczonemu w końcowej części przepisu ("dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy") niż określeniu użytemu w części pierwszej - "dzień ustawowo wolny od pracy". Nie może być wątpliwości co do tego, że w ramach jednego przepisu danemu określeniu, nawet jeśli operuje się w nim w sposób opisowy, należy nadawać to samo znaczenie. Użytych po przecinku słów "dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy" nie można wobec tego interpretować w oderwaniu od pierwszej części przepisu. Oznacza to, że słowa "dni wolne od pracy" są - w rozważanym kontekście językowym - synonimami pojęcia "dni ustawowo wolne od pracy". Konkluzji tej nie podważa bynajmniej fakt posłużenia się - w innych ustawach - określeniami wyrażającymi w sposób bardziej precyzyjny intencje ustawodawcy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.