II FSK 1233/11

I SA/Łd 797/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Cezary Koziński /przewodniczący/
Ewa Cisowska-Sakrajda
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 22a ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant St. asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A Spółki jawnej w Ł. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.508.2022.3.EC w przedmiocie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 680,- (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 22 sierpnia 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Z M. P., D. P. Spółki jawnej z siedzibą w Ł. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego:
M. J. P. oraz D. L. P. aktem notarialnym z dnia 2 marca 2004 r. działając jako jedyni wspólnicy Z M. P., D. P. Spółka Jawna z siedzibą w Ł. - dalej: Wnioskodawca (będącej czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług) nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Ł. – P. przy ul. [...] wraz z budynkami. Nieruchomość została nabyta w wyniku transakcji opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Cena nabycia wynosiła 41 900 zł (netto) z tytułu prawa użytkowania wieczystego, 108 000 zł (netto) z tytułu nabycia budynków powiększone o kwotę 43 445,50 zł VAT. Nabyte prawo użytkowania wieczystego nie podlegało amortyzacji, bowiem brak było związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W 2007 r. Spółka dokonała inwestycji na nieruchomości na kwotę 98 252 zł brutto. Budynki nie były faktycznie oddane do używania, a co za tym idzie nie wystąpiła amortyzacja podatkowa.
Aktem notarialnym z dnia 25 marca 2019 r. Spółka nabyła własność nieruchomości od Urzędu Miasta Łodzi. Z tytułu nabycia własności dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego nie wystąpił podatek od towarów i usług. Nabycie dotyczyło własności gruntu, bowiem naniesienia, zgodnie z aktem notarialnym stanowiły uprzednio własność Spółki. Na chwilę obecną nieruchomość zabudowana jest rozbudowanym budynkiem. Ze względu na fakt, że nieruchomość nie była ostatecznie wykorzystywana w działalności gospodarczej nie wystąpiła amortyzacja podatkowa. Przedmiotowa nieruchomość nigdy faktycznie nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej aczkolwiek takie przeznaczenie cały czas było zakładane.
W odpowiedzi na wezwanie organu Wnioskodawca uzupełnił i doprecyzował opis zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:
Czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości, o której mowa w stanie faktycznym jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Przywołując treść przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) dalej: u.p.d.f., Wnioskodawca stwierdził, iż jak wynika z przedstawionego opisu przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, co za tym nie spełnia definicji środka trwałego. A skoro nieruchomość nie jest środkiem trwałym w rozumieniu przepisów tej ustawy to oznacza, że zastosowanie w sprawie znaleźć powinien art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c u.p.d.f., bowiem nie została wypełniona dyspozycja normy prawnej wynikającej z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.f.
Reasumując, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c u.p.d.f. Mając jednak na uwadze, że od nabycia nieruchomości upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie, zatem jej odpłatne zbycie nie spowoduje powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stanowisko Wnioskodawcy nie jest prawidłowe.
Wskazując na brzmienie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 12, pkt 16 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2021 r., poz. 217), art. 5a pkt 1, pkt 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, ust. 2c, art. 22a ust. 1, art. 22c, art. 22d ust. 1 u.p.d.f. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił, iż w momencie zakupu nieruchomości, który został udokumentowany aktem notarialnym, z którego wynika, że nieruchomość jest nabywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, grunty powinny zostać ujęte w ewidencji środków trwałych, natomiast budynki z uwagi na swój stan stanowiły środki trwałe w budowie. Nie spełniały podstawowej definicji środka trwałego, nie były bowiem kompletne i zdatne do użytku.
Z kolei, w celu ustalenia czy sprzedaż będzie stanowiła przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f., czy też stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej należy zdaniem organu mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości. Z literalnej wykładni przywołanych przepisów wynika, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy kwalifikacji przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania.
Jak wynika z opisu sprawy nieruchomość została zakupiona z zamiarem jej użytkowania na cele prowadzonej działalności gospodarczej – na siedzibę firmy. Po nabyciu nieruchomości rozpoczęto prace remontowe mające na celu przywrócenie możliwości użytkowania zabudowań. Budynki nie były rozbudowywane, a jedynie poniesiono wydatki na prace remontowe. Zamierzenia Spółki uległy zmianie i w rezultacie przerwano prace remontowe, planowane jest zbycie nieruchomości z budynkami.
Zdaniem organu interpretacyjnego, nieruchomości (grunty wraz z budynkami) zostały nabyte w związku z prowadzoną działalnością, a późniejsze działania związane z remontem i dostosowaniem budynków do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej – wyczerpują przesłankę stanowiącą o ich "wykorzystywaniu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej". Co istotne, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych, ani też dokonywania jego amortyzacji.
Przepis art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f. wprowadza zaś swoisty "mechanizm" wyodrębnienia z majątku prowadzonej działalności gospodarczej np. niewykorzystywanej w działalności gospodarczej nieruchomości i "przesunięcia" jej do majątku prywatnego przedsiębiorcy z jednoczesnym określeniem po upływie, jakiego czasu do jej odpłatnego zbycia stosuje się przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się z argumentem Wnioskodawcy, że nieruchomość nie była wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż już samo zwiększenie majątku przedsiębiorstwa stanowi bierne wykorzystanie tej nieruchomości, chociażby poprzez postrzeganie finansowej solidności firmy przez kontrahentów. W analizowanej sprawie decydujący dla oceny kwestii wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej jest fakt nabycia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczność prowadzenia na nieruchomości inwestycji dla celów działalności gospodarczej.
Reasumując, w związku z tym, że przedmiotowa nieruchomość nie została wycofana z działalności gospodarczej (jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych) to przychód ze sprzedaży tej nieruchomości stanowić będzie, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.f., przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wobec powyższego przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zdaniem organu, bez znaczenia pozostaje fakt, iż na nabytej nieruchomości nie dokończono remontu budynków, które służyłyby do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Organ zaznaczył, że każdy przedsiębiorca ponosi ryzyko gospodarcze i nie wszystkie podejmowane przez przedsiębiorców działania przynoszą zamierzone/planowane rezultaty. W konsekwencji, dochód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach właściwych dla wybranej przez Wnioskodawcę formy opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Z M. P., D. P. Spółki jawnej z siedzibą w Ł. zarzucił naruszenie przepisów:
a) art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f. poprzez bezpodstawne uznanie, że nie ma zastosowania w sprawie, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego;
b) art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.f. poprzez bezpodstawne zastosowanie w sprawie i w rezultacie uznanie, że nie powstaje wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f., tj, błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego;
c) art. 22a ust. 1 u.p.d.f. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, poprzez bezpodstawne uznanie, że w przedmiotem planowanej transakcji są środki trwałe w rozumieniu u.p.d.f., tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego;
d) art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f. poprzez bezpodstawną odmowę zastosowania mimo, że składniki majątku nie były i nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, tj. błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego;
e) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., oraz naruszenie zasady In dubio pro tributario, poprzez bezpodstawne uznanie, że planowana transakcja ma za przedmiot składniki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Wskazując w uzasadnieniu skargi stosowne argumenty na jej poparcie, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
W myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przytoczony przepis wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II; Lex 2021).
Podkreślenia również wymaga, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 O.p.). W sprawach tego rodzaju, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Zakres oceny stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego przytoczone we wniosku. Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego, sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.
Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny w ramach kontroli interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza przepisy prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w podanych przez stronę skarżącą okolicznościach trafne jest jej stanowisko, iż uzyskany przez stronę przychód ze sprzedaży opisanej nieruchomości, nabytej przez Spółkę z zamiarem wykorzystania na siedzibę firmy, do czego finalnie nie doszło, należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c u.p.d.f. Jednocześnie z uwagi na fakt, że od nabycia nieruchomości upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie, jej odpłatne zbycie nie spowoduje powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.
W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ponieważ przedmiotowa nieruchomość została nabyta w ramach prowadzonej działalności, stanowi składnik majątku związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a późniejsze działania związane z remontem i dostosowaniem budynków do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej – wyczerpują przesłankę stanowiącą o "wykorzystywaniu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej". A ponieważ przedmiotowa nieruchomość nie została wycofana z działalności gospodarczej to przychód ze sprzedaży tej nieruchomości stanowić będzie, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.f., przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem organu, bez znaczenia pozostaje fakt, iż na nabytej nieruchomości gruntowej nie dokończono remontu budynków, które służyłyby do celów prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu w przedstawionym sporze rację należy przyznać stronie skarżącej.
Organ interpretacyjny skoncentrował się na zapisie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.f., z którego wynika, iż przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących: środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wskazując, iż początkowo, w momencie zakupu, sporna nieruchomość nie była kompletna i zdatna do użytku, zatem nie mogła być kwalifikowana, jako środek trwały. To jednak organ doszedł do przekonania, iż fakt nabycia jej w ramach prowadzonej działalności i późniejszy remont, dostosowanie budynków do potrzeb prowadzonej działalności wyczerpują przesłankę wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności.
Wykładnia literalna przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.f. nie pozostawia wątpliwości, kluczowa dla oceny możliwości zastosowania tej normy prawnej do sprzedaży opisanej nieruchomości jest definicja środka trwałego zawarta w art. 22a ust. 1 u.p.d.f. Zgodnie z tym przepisem, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z powyższego wynika, iż warunkiem uznania danego składnika majątku za środek trwały jest jego kompletność i zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oraz wykorzystywanie go przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Określenie "wykorzystywać" na gruncie reguł języka powszechnego znaczy tyle co, użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostępny pod adresem: sjp.pwn.pl oraz Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: wsjp.pl). Również w doktrynie wskazuje się, że przez wykorzystywanie na potrzeby działalności należy rozumieć taką sytuację, w której dane rzeczy służą do prowadzenia działalności gospodarczej lub ułatwiają podatnikowi jej prowadzenie, przyczyniając się do możliwości uzyskania przychodu (A. Bartosiewicz i R. Kubacki, art. 22(a). W: PIT. Komentarz, wyd. V. LEX, 2015).
W orzecznictwie wskazuje się zaś, że ustawodawca posługuje się wyrażeniami "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą". Wyrażenia te wskazują na to, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej grupy środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Nie bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że ustawodawca w przepisach regulujących zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych stosuje zamiennie wyrazy "używanie" i "wykorzystywanie", a więc terminy określające stosunek faktyczny, a nie prawny podatnika do konkretnego środka trwałego. Istotnym jest, aby środek trwały był w ogóle wykorzystywany przez podatnika w sensie fizycznym w jego działalności gospodarczej, generując przychody (vide: wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1233/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 297/19; wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 80/22).
Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, na tle opisanego przez stronę zdarzenia przyszłego okolicznością, której organ nie przyjrzał się wnikliwie, a która ma istotny wpływ na zajęte stanowisko jest okoliczność, wprost i jednoznacznie wskazywana przez wnioskodawcę, iż sporna nieruchomość wbrew pierwotnym założeniom oraz zapisowi widniejącemu w akcie notarialnym, nigdy, w żaden sposób nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej skarżącej Spółki. Jak wyjaśniła strona w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji budynki w dacie nabycia stanowiły budynki o charakterze użytkowym, w stanie do remontu. W 2007 roku rozpoczęte prace remontowe miały na celu przywrócenie możliwości użytkowania zabudowań, żaden z budynków nie został rozbudowany. Budynki nie zostały oddane do użytkowania ze względu na ich stan techniczny. Z wniosku strony wynika, iż nieruchomość nigdy nie była fizycznie wykorzystana do osiągania przychodów z prowadzonej działalności.
Z tych wszystkich względów, zdaniem Sądu opisana przez stronę nieruchomość nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.p.d.f., nie podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. A skoro tak, to jej sprzedaż nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a u.p.d.f. Przychód z tytułu opisanej transakcji nie może zostać zaliczony do źródła działalności gospodarczej lecz do źródła przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f.
Rozpatrując ponownie wniosek organ będzie zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Uznając za zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w całości.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).
P.C.