II FSK 1165/05

II FSK 1165/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /sprawozdawca/
Edyta Anyżewska
Stefan Babiarz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Po 2744/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2005-01-31
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 174 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Samo tylko przedstawienie, a więc zacytowanie, wymienienie, zaprezentowanie stanowisk strony zawierające jej zarzuty podniesione w skardze nie jest wystarczające, by uznać że uzasadnienie odpowiada treści art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Przepis ten zobowiązuje bowiem sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny, jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie powołanego przepisu.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA: Antoni Hanusz (sprawozdawca), Edyta Anyżewska, Protokolant: Katarzyna Jaszuk, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA/Po 2744/02 w sprawie ze skargi "A." sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 15 października 2002 r., (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz "A." sp. z o. o. z siedzibą w P. kwotę 11.810,55 /słownie: jedenaście tysięcy osiemset dziesięć 55/100/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II FSK 1165/05
UZASADNIENIE
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie I SA/Po 2744/02, oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A." na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 15 października 2002 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok określającą spółce wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za ten rok, zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją uchylono rozstrzygnięcie Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. z dnia 31 grudnia 1999 r., określające spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok, zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie zaliczyły do kosztów uzyskania przychodów spółki w 1996 roku wydatków związanych z uczestnictwem skarżącej w targach w Norymberdze, kontraktem z dnia 6 stycznia 1996 r. na partycypację w kosztach w przypadku uczestnictwa w targach, wystawach i seminariach oraz kosztów związanych z realizacją umowy franchisingowej z dnia 2 stycznia 1996 r. Organy podatkowe do kosztów uzyskania przychodów spółki nie zaliczyły także wydatków na podstawie rachunków wystawionych na spółkę "A." Niemcy za noclegi, wynajem powierzchni wystawienniczej, parkingi, wywóz śmieci, konsumpcję, wydatków dotyczących doradztwa w zakresie naprawy urządzenia technicznego, wydatków poniesionych w związku z umowami zlecenia z dnia 21 listopada 1995 r. oraz z dnia 1 kwietnia 1996 r., wydatków zakupu dokumentacji technicznej profili systemu Ideal 3000, jak również wydatków związanych z badaniem rynku hiszpańskiego.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku uznał, że decyzja Izby Skarbowej w P. z dnia 15 października 2002 r. nie narusza prawa. Sąd w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/, dalej jako ustawa podatkowa. Stosownie do tego przepisu, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów decyduje więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezwkalifikowanie tego wydatku do grupy wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dalszej kolejności stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie spółka "A." nie wykazała, aby zakwestionowane przez organy podatkowe wydatki były kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Sąd w dalszej części argumentował, iż kosztem takim nie mogą zostać uznane wydatki poniesione w związku z udziałem spółki w targach w Norymberdze, gdyż w ocenie Sądu brak jest dokumentów potwierdzających uczestnictwo tego podmiotu w tych targach. Sąd jednocześnie podkreślił, iż w aktach sprawy znajdują się pisma innych podmiotów z 1998 roku z podziękowaniami za udział w targach.
Sąd nie uznał także jako koszt uzyskania przychodu spółki wydatku poniesionego na podstawie rachunku znajdującego się w aktach sprawy /tom 1, karta 184/, jak również wydatku poniesionego na szkolenie zleceniobiorcy, z uwagi na brak dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie szkolenia. Umowa tego dotycząca nie jest, w opinii Sądu, wystarczającym na to dowodem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest także dowodów by wyjaśnić poziom zastosowanej ceny w związku z umową, którą spółka zawarła w dniu 15 stycznia 1996 r., stosownie do której niemiecka spółka "A." zobowiązała się do kompleksowego zaprojektowania nowego sytemu profili do produkcji okien z PCV o nazwie Ideal 3000. Sąd podzielił także stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym, nie było możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki wydatków związanych z badaniem rynku hiszpańskiego oraz z zawarciem w dniu 2 stycznia 1996 r. oraz 6 stycznia 1996 r. dwóch umów franchisingu. Sąd argumentował także, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza się podstawa opodatkowania.
3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości, zarzucając mu naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 122, art. 180 i art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że poniesione przez skarżącą wydatki wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Do naruszenia powyższych norm miało dojść także poprzez uznanie, że wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów oraz że na spółce spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie art. 141 par. 4 oraz art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a., z uwagi na wybiórcze ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz oparcie się na wadliwie ustalonym stanie faktycznym i niepełnym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W dalszej części skargi kasacyjnej strona skarżąca nie zgodziła z twierdzeniem Sądu, stosownie do którego, podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi korzyści albowiem o ten koszt zmniejszona zostaje podstawa opodatkowania, oraz że na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. W ocenie spółki stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w treści art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej, który nie uzależnia możliwości uznania określonego wydatku za koszt podatkowy od uzyskania ścisłego związku między danym wydatkiem a konkretnym przychodem. Zdaniem strony skarżącej Sąd dokonał niedopuszczalnej oceny celowości oraz efektywności decyzji gospodarczych podejmowanych przez podatnika, w tym dotyczących zlecenia dokumentacji technicznej profili Ideal 3000. Celowość wydatku nie oznacza bowiem pewności skutku, jaki ten wydatek poniesie, a dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu nie jest konieczne osiągnięcie tego celu.
Autor skargi kasacyjnej podniósł także, iż Sąd niewłaściwie przyjął, że ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem podatkowym, spoczywa na spółce. Narusza to art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej oraz prowadzi do przerzucenia ciężaru dowodu na podatnika. Ustalenie stanu faktycznego bowiem jest, w opinii strony obowiązkiem organu podatkowego. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi nieprawidłowe twierdzenie, że skarżąca spółka nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie poniesionych wydatków oraz zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów oraz zarzucił niedopatrzenie się przez Sąd uchybień naruszenia przez organ podatkowy art. 122 oraz 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Strona podniosła także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu niesłusznie podzielił pogląd organów podatkowych, stosownie do którego zawarcie przez spółkę umów franchisingowych nie zwolniło skarżącej z obowiązku wykazania związku przyczynowo - skutkowego poniesionych w związku z tymi kontraktami kosztów z uzyskanym przychodem. W końcowej części skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji oparcie orzeczenia jedynie na niektórych zebranych w sprawie dowodach, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd także, w ocenie strony skarżącej, nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi, a uzasadnienie wyroku jest ogólnikowe i niedokładne.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy. Decydują one o charakterze tego sformalizowanego środka zaskarżenia oraz składają się na jego granice. Mają one co do zasady charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 par. 1 p.p.s.a. W związku z treścią tego przepisu, sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych oraz zarzutów.
Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej oparł zarzuty w niej zawarte na obydwu podstawach kasacyjnych zawartych w art. 174 punkt 1 i 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych, które dotyczą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Nie można bowiem opierać skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania przez sąd I instancji, zanim nie rozpatrzy się naruszenia przez ten sąd norm postępowania. Po przedstawieniu tego rodzaju podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny musi zbadać, czy ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe oraz przyjęte przez sąd I instancji do oceny orzekania w przedmiocie legalności wydanych decyzji, zostały dokonane zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. Zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego, można więc skutecznie zgłaszać jedynie w sytuacji, gdy ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, będący przedmiotem badania legalności działania organów administracji publicznej oraz zaskarżonego orzeczenia, nie nasuwa wątpliwości.
Autor skargi kasacyjnej jako przepisy postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone w zaskarżonym wyroku przez Sąd, wskazał art. 122, art. 180 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej jak również art. 133 par. 1 i art. 141 par. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do naruszenia przepisów wynikających z tych norm miało dojść poprzez wybiórcze ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz oparcie się na wadliwie ustalonym stanie faktycznym.
Rozpoznając te zarzuty w pierwszej kolejności należy odnieść się do art. 122, art. 180 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej oraz wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował w jej treści w jaki dokładnie sposób Sąd naruszył te normy oraz w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 punkt 2 p.p.s.a./. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał także na sytuacje, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazane powyżej przepisy postępowania miałby stosować. Podkreślenia wymaga bowiem, iż w art. 122 uregulowana została zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, art. 180 oraz 187 par. 1 normują natomiast postępowanie dowodowe, które prowadzą organy podatkowe. Adresatem więc norm wskazanych w powołanych powyżej przepisach Ordynacji podatkowej nie jest sąd administracyjny, a organy podatkowe prowadzące postępowanie. Sąd administracyjny nie stosuje tych przepisów, a jedynie dokonuje sądowej kontroli prawidłowości ich zastosowania przez organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie mógł dopuścić się, w zaskarżonym wyroku, naruszenia art. 122, art. 180 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się bowiem do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie powinno wskazywać na istotny wpływ uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oraz jej zarzuty powinny być ujęte w sposób szczegółowy, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji, by Naczelny Sąd Administracyjny mógł otrzymać wyczerpujące przedstawienie wytkniętych wad. Aby więc skutecznie w skardze kasacyjnej wskazać na uchybienia organów w zakresie naruszenia wskazanych powyżej norm Ordynacji podatkowej, które w ocenie strony nie zostały dostrzeżone przez sąd I instancji, należało zaskarżonemu wyrokowi zarzucić naruszenie art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Normy bowiem tej ustawy stosuje sąd administracyjny w wydawanych orzeczeniach.
Za nieuzasadniony należy także uznać wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 par. 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał zaskarżony wyrok na rozprawie i po jej zamknięciu. Nie ma także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw by twierdzić, że Sąd ten nie orzekał na podstawie akt sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała natomiast, by zamknięcie rozprawy nastąpiło przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Treść art. 133 par. 1 nie zawiera także norm wskazujących na sposób w jaki Sąd powinien dokonać analizy akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył natomiast w zaskarżonym wyroku art. 141 par. 4 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle art. 141 par. 4 p.p.s.a. jest również niewątpliwym, że samo tylko przedstawienie, a więc zacytowanie, wymienienie, zaprezentowanie stanowisk strony zawierające jej zarzuty podniesione w skardze nie są wystarczające, by uznać że uzasadnienie odpowiada treści art. 141 par. 4 p.p.s.a. Przepis ten zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Ten obowiązek Sądu wynika także z normy zawartej w art. 1 par. 1 i par. 2 p.p.s.a. określających istotę wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, a mianowicie kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie art. 141 par. 4 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe stwierdzenia do sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż Sąd ten naruszył art. 141 par. 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Trafnie bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono w zarzutach skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji wybiórczo ustosunkował się do zarzutów skargi jak również w sposób nieprecyzyjny uzasadnił zawarte w wyroku rozstrzygnięcie. Sąd ten nie wyjaśnił bowiem dlaczego nie należało wydatków spółki związanych z jej udziałem w targach w Norymberdze zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Z jednej strony Sąd ten wskazuje na brak dokumentów potwierdzających uczestnictwo spółki w tych targach, a z drugiej podnosi, iż w aktach sprawy znajdują się pisma adresowane do podatniczki z podziękowaniami za jej udział w tym przedsięwzięciu. Również odnosząc się do kwestii rachunku z dnia 28 lutego 1996 r. znajdującego się w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że organy podatkowe prawidłowo oceniły, że nie jest możliwe ustalenie, jakie koszty złożyły się na zapłatę kwoty 22.000 DEM widniejącej na tym rachunku. Nie można bowiem uznać za wystarczające uzasadnienie tego twierdzenia wskazanie Sądu, iż adnotacja w języku polskim widniejąca na rachunku stanowi, iż został on wystawiony za doradztwo techniczne związane z doborem urządzenia i instalacji chłodniczej, oraz że w piśmie z dnia 28 marca 2002 r. spółka powołała się na nowe dowody, w tym oświadczenia osób uczestniczących w naprawie linii chłodniczej. Sąd nie sprecyzował natomiast, na stwierdzenie jakich okoliczności dowody te miałyby zostać przeprowadzone oraz jaka była treść tych oświadczeń, jak również w jaki sposób wpłynęło to na dokonaną przez Sąd ocenę legalności decyzji Izby Skarbowej w P. z dnia 15 października 2002 r. w tym zakresie.
Organ podatkowy nie zaliczył natomiast do kosztów uzyskania przychodów spółki wydatków związanych z realizacją umów zlecenia zawartych w dniu 21 listopada 1995 r. oraz 1 kwietnia 1996 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie wyjaśnił natomiast motywów, jakimi kierował się uznając, że nie jest możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki wydatków poniesionych w związku z realizacją tych kontraktów. Nie sprecyzował także w swych rozważaniach jakiego zleceniobiorcę ma na myśli, jak również o którą umowę łączącą spółkę z tym podmiotem chodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dokonał także w żaden sposób oceny stanowiska zajętego przez organy podatkowe, stosownie do którego, nie uznano za koszt uzyskania przychodu spółki zakupu dokumentacji technicznej profili systemu Ideal 3000. Nie może bowiem o dokonaniu w sposób prawidłowy sądowej kontroli decyzji organu administracji stanowić stwierdzenie Sądu, iż brak jest dowodów na podstawie których można wyjaśnić poziom zapłaconej ceny oraz czy dokumentacja ta została wykorzystana na potrzeby wyłącznie skarżącej spółki. Sąd nie wskazał jak te okoliczności mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu oraz nie ocenił prawidłowości zastosowanych przez organ w tym zakresie przepisów prawa materialnego. W ten sam sposób należy ocenić stanowisko Sądu w zakresie wyłączenia przez organ z kosztów podatkowych wydatków poniesionych przez spółkę w związku z tak zwanym rozeznaniem rynku hiszpańskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w końcowej części uzasadnienia ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dokonały wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego nie naruszając art. 122, art. 180, art. 187par. 1, art. 210 par. 1 i par. 4 oraz art. 227 par. 2 Ordynacji podatkowej. Sąd w żaden sposób jednak nie umotywował tego stanowiska, czym także naruszył art. 141 par. 4 p.p.s.a.
Tymczasem obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 141 par. 4 p.p.s.a. jest bowiem wnikliwe wyjaśnienie zajętego stanowiska, czego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wykonał. Wskazane powyżej uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 par. 1 p.p.s.a. uniemożliwiają skontrolowanie przez sąd kasacyjny rozumowania przyjętego przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Tak zredagowane uzasadnienie wyroku uniemożliwia również sformułowanie po adresem Sądu skutecznych zarzutów kasacyjnych i tym samym w istotny sposób wpływa na wynik sprawy.
Przechodząc natomiast do oceny zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd przepisu prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej, stwierdzić należy, że nie jest możliwe, dokonanie kasacyjnej oceny zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Do naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej dojść miało, w ocenie autora skargi kasacyjnej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wskazane w uzasadnieniu wyroku wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów spółki. Skoro zatem w związku z naruszeniem przez Sąd art. 141 par. 4 p.p.s.a. i tym samym nie wyjaśnieniem w sposób właściwy zajętego w wyroku rozstrzygnięcia w zakresie zaliczenia spornych wydatków do kosztów podatkowych spółki, nie jest możliwe dokonanie oceny prawidłowości zastosowania oraz wykładni art. 15 ust. 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 185 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 203 punkt 1 tej ustawy.