II FSK 1150/07

I SA/Łd 2072/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1150/07 - Wyrok NSA z 2009-02-19
I FSK 1150/07 - Postanowienie NSA z 2007-09-24
I SA/Bd 328/07 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2007-05-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Łd 2072/06
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] o znaku [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania A. P., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o znaku [...] odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] o znaku [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, w dniu 20 stycznia 2006 roku A. P. złożył wniosek do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–G. o udzielenie pisemnej informacji w zakresie prawa podatkowego. We wniosku podatnik wskazał, iż od dnia 1 stycznia 1993 roku pełnił funkcję prezesa zarządu w Wielobranżowym Ogólnopolskim Przedsiębiorstwie A sp. z o.o. w P. Z tytułu pełnienia powyższej funkcji ustalone zostało podatnikowi wynagrodzenie w wysokości 14.000.000 złotych (przed denominacją). Z protokołu posiedzenia Rady Nadzorczej spółki z dnia 18 lutego 2002 roku wynika zaś, iż spółka A posiadała zobowiązania w stosunku do podatnika z tytułu wynagrodzenia za pełnienie funkcji prezesa zarządu, w związku z czym dla zmniejszenia zobowiązań (częściowego uregulowania) postanowiła przenieść na A. P. w drodze umowy przelewu wierzytelności spółki od Skarbu Państwa – Wojewody [...] wynikające z wyroku Sądu Okręgowego we W. X Wydział Gospodarczy o sygn. akt [...] z dnia [...] września 2000 roku, z jednoczesną kompensacją umowną tego wynagrodzenia z zobowiązaniami (głównymi i ubocznymi liczonymi od dnia 1 stycznia 1993 roku do momentu skompensowania) spółki wobec prezesa zarządu z tytułu wynagrodzenia. Umowa przelewu i kompensacji została zawarta w dniu [...] marca 2002 roku. Na mocy powyższej umowy Wojewoda [...] w dniu 12 maja 2005 roku wypłacił podatnikowi kwotę 456.949,91 złotych, z czego zobowiązanie stanowiło kwotę 238.659,60 złotych, natomiast odsetki – kwotę 218.290,31 złotych. Na podstawie tak przedstawionego stanu faktycznego, podatnik zapytał, czy powyższa kwota stanowi przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 czy też art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem podatnika kwota jako kwota wierzytelności gospodarczej nie stanowi przychodu podatnika, a jeśliby przyjąć, że istotnym jest element kompensacji to kwota ta stanowi przychód z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–G. przesłał wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł., zgodnie z właściwością.
Postanowieniem z dnia [...] o znaku [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. uznał, iż należności otrzymane przez podatnika należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 ustawy).
Na powyższe postanowienie A. P. złożył zażalenie, podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 14a § 1 i § 3, art. 14b § 3, art. 15 § 1, art. 17 § 1 i art. 170 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podatnik zauważył, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało przez organ niewłaściwy, gdyż organem podatkowym właściwym dla podatnika ze względu na miejsce zamieszkania jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–G. Podatnik podkreślił, iż adres: Ł., ul. B jest adresem jedynie do celów korespondencji.
Decyzją z dnia [...] o znaku [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odmówił zmiany w/w postanowienia. W motywach decyzji stwierdzono, iż w dniu 2 maja 2005 roku podatnik złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym Ł.–G. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3, w którym w rubryce B.4. wskazano miejsce zameldowania: Ł., ul. C, jednakże nie wskazano daty zameldowania pod w/w adresem. Jednocześnie w rubryce B.5. podatnik wskazał adres zamieszkania; Ł., ul. B oraz wskazał datę zamieszkania 30.12.2000 roku. Z literalnego brzmienia przepisu art. 17 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, iż właściwość miejscową organów podatkowych, o ile ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, ustala się według miejsca zamieszkania podatnika. Właściwym do rozpatrzenia wniosku w sprawie udzielania interpretacji co do stosowania prawa podatkowego był zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł.
Od powyższej decyzji A. P. złożył odwołanie, podnosząc zarzut wydania postanowienia w sprawie interpretacji przepisów z naruszeniem art. 17 § 1, art. 121 § 1, art. 212 w zw. z art. 219, art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwy organ, jak i naruszenie zasady związania organu podatkowego swoim rozstrzygnięciem. Odwołujący się zwrócił uwagę, iż postanowieniami z dnia [...] o znakach [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł., stwierdzając, iż jak wynika z akt sprawy miejscem stałego zameldowania i jednocześnie miejscem zamieszkania A. P. jest Ł., ul. C, zaś adres w Ł. ul. B jest adresem tylko i wyłącznie do korespondencji. Postanowienia zostały doręczone stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a zatem na podstawie przepisu art. 212 w zw. z art. 219 ustawy Ordynacja podatkowa wiążą organ podatkowy, który je wydał, czyli Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Decyzja nie uwzględnia również pisma podatnika z dnia 27 maja 2005 roku, w którym podatnik wyjaśnił kwestię związaną z miejscem zamieszkania. W ocenie odwołującego się, wydana decyzja narusza również art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem w kwestii właściwości miejscowej ten sam organ podatkowy nie powinien rozstrzygać odmiennie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż w dniu 29 kwietnia 1996 roku podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym w Ł. zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3, w którym w rubryce B.2. wskazał jako adres miejsca zamieszkania Ł., ul. B. Jednocześnie podatnik nie wypełnił rubryki B.3. – adres miejsca zameldowania (z pouczenia wynika, iż rubrykę tę należy wypełnić tylko wówczas, gdy adres stałego zameldowania lub adres czasowego zameldowania przy braku adresu miejsca stałego zameldowania jest inny niż podany wyżej adres miejsca zamieszkania), przez co oświadczył, że miejsce zamieszkania jest tożsame z miejscem zameldowania. Decyzją Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] podatnikowi został nadany numer identyfikacji podatkowej.
W dniu 28 maja 1998 roku podatnik złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym Ł.–G. zgłoszenie aktualizacyjne, w którym podał jako adres miejsca zamieszkania: Ł., ul C. Z pisma Urzędu Miasta i Gminy Ł. z dnia 14 października 1999 roku wynika, iż podatnik dokonał wymeldowania z adresu Ł., ul. B w dniu 3 kwietnia 1996 roku i dnia 10 kwietnia 1996 roku zameldował się na pobyt stały w Ł. przy ul. C. Na podstawie złożonych w dniu 28 maja 1998 roku formularzy NIP-3 i NIP-6 podatnik został zaewidencjonowany przez Drugi Urząd Skarbowy Ł.–G. w dniu 22 lipca 1998 roku.
W dniu 2 maja 2005 roku A. P. złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym Ł.–G. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3, w którym w rubryce B.4. wskazał adres zameldowania Ł., ul. C, jednakże nie wskazał daty zameldowania pod tym adresem. Jednocześnie w rubryce B.5. (w której zawarte jest pouczenie, że część B.5. należy wypełnić tylko wówczas, gdy adres miejsca zamieszkania jest inny niż podany adres miejsca zameldowania) podano adres Ł., ul. B oraz wskazano datę zamieszkania: 30 grudnia 2000 roku. Tym samym poprzez NIP-3 podatnik wskazał miejsce zamieszkania w Ł., ul. B.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż zgodnie z art. 17 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organem właściwym dla podatnika jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, czyli Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. Organ odwoławczy powołał się przy tym na treść art. 25 kc, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Organ przytoczył również treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 1978 roku, w którym stwierdzono, iż na prawną konstrukcję zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w określonej miejscowości i zamiar stałego pobytu. O stałości pobytu decyduje zdaniem Sądu przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich interesów osobistych i majątkowych, zaś przez pojęcie "zamiaru" należy rozumieć nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby.
Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że miejscem zamieszkania A. P. jest Ł., ul. B. Organ podkreślił ponadto, iż za poparciem tego stanowiska przemawia fakt, iż wszelka wysyłana do podatnika na wskazany adres korespondencja odbierana jest pod tym adresem przez podatnika. Również we wnioskach i korespondencji kierowanej do organów podatkowych podatnik podaje: adres pobytu – dla doręczeń – Ł., ul. B.
Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż postanowienia, o których mowa w odwołaniu zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż w dniu 3 października 2006 roku została stwierdzona ich nieważność. Stwierdzenie nieważności wywołuje zaś ten skutek, że postanowienie jest nieważne od daty jego wydania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzuty przytoczone już wcześniej w odwołaniu i dotyczące naruszenia przepisów określających właściwość miejscową Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. Ponadto skarżący podniósł, iż budynek przy ul. B w Ł. jest miejscem jedynie częściowego dziennego pobytu w dni robocze, gdyż podatnik ma w tym budynku swoje biuro i archiwum, miejsce to jest także miejscem weekendowego lub wczasowego wypoczynku. Natomiast miejsce stałego pobytu skarżący ma w Ł. jako miejsce zamieszkiwania w trzech mieszkaniach – przy ul. D, ul. E oraz wraz z miejscem stałego zameldowania przy ul. C. Strona skarżąca stwierdziła, iż nigdy, co najmniej od 28 maja 1998 roku nie wyrażała zamiaru stałego pobytu w Ł., gdyż po godzinach pracy stale przebywa w Ł. i miał zamiar stałego pobytu w Ł., która od 1998 roku jest centrum życiowych interesów podatnika. W świetle art. 25 kc miejscem zamieszkania jest Ł. Skarżący wskazał, iż wskazanie w rubryce B.5. zgłoszenia NIP-3 adresu w Ł. jest tylko i wyłącznie wskazaniem adresu do korespondencji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając kontrolę, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie, niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż organy podatkowe nie dopuściły się uchybień, które czyniłyby skargę usprawiedliwioną.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż w rozpoznawanej sprawie rozważenia wymagają dwa zagadnienia prawne, przy czym istota problemu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy postanowienie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego zostało wydane przez właściwy dla podatnika organ podatkowy oraz czy zawarta w postanowieniu i podtrzymana w zaskarżonej decyzji interpretacja znajduje oparcie w przepisach prawa.
Zgodnie z art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.
Powyższy przepis nie wprowadza żadnych szczególnych zasad dotyczących określenia właściwości miejscowej organów podatkowych w zakresie interpretacji co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego. Oznacza to, iż właściwość miejscową organu podatkowego ustalić należy w oparciu o przepisy ogólne, zawarte w treści art. 17 ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do tego przepisu, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika (...). Z uwagi na fakt, iż podatnik jest osobą fizyczną, zaś przedmiotem interpretacji była kwestia opodatkowania podatkiem dochodowym, zatem kryterium ustalania właściwości miejscowej organu podatkowego stanowiło miejsce zamieszkania. Nie znajdowały ponadto zastosowania żadne przepisy szczególne, gdyż ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) nie wprowadziła odrębnej regulacji w tej materii.
Obowiązkiem organu podatkowego jest badanie z urzędu swojej właściwości, również miejscowej, do podejmowania określonych czynności, w tym także czynności na żądanie podatnika. Każdy organ administracji co do zasady ma obowiązek stwierdzić, iż nie jest właściwy do dokonania danej czynności, przy czym ma wówczas obowiązek przekazania sprawy do załatwienia organowi właściwemu, co wynika wprost z przepisu art. 170 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Należy również zauważyć, iż akty podjęte przez organy podatkowe niezgodnie ze swoją właściwością dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
A. P. wystąpił o udzielenie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresie stosowania prawa podatkowego do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–G., który jednak uznał się za niewłaściwy i przekazał zapytanie podatnika do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd organów podatkowych, wyrażony w szczególności w zaskarżonej decyzji, iż właściwym do udzielenia interpretacji był Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł., gdyż przemawia za tym analiza znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych.
Jak wynika ze złożonego w Drugim Urzędzie Skarbowym Ł.–G. w dniu 2 maja 2005 roku zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3, skarżący wskazał w rubryce B.4. adres miejsca zameldowania: Ł., ul. C, jednak nie wskazał daty zameldowania pod tym adresem. Natomiast w rubryce B.5., którą wypełnia się, jeżeli adres zamieszkania jest inny niż adres zameldowania, skarżący wskazał adres: Ł., ul. B. Co prawda rubrykę B.5. wypełnia się również wtedy, gdy podatnik zaznaczając kwadrat 44 wskazuje inny niż adres zameldowania adres do korespondencji, który nie musi oczywiście oznaczać adresu miejsca zamieszkania, jednakże należy zwrócić uwagę na rubrykę 57. Rubryka ta służy do wskazania daty zamieszkania, pod adresem zamieszkania, który jest adresem innym, niż adres zameldowania. Podatnik w złożonym zgłoszeniu aktualizacyjnym wskazał datę zamieszkania pod adresem Ł., ul. B - 30.12.2000 roku. Na podstawie informacji zawartych w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3, wskazanych przez podatnika należy dojść do wniosku, iż miejscem zameldowania jest co prawda Ł., ul. C, jednakże miejscem zamieszkania i jednocześnie adresem dla korespondencji jest Ł., ul. B. Ponadto należy zauważyć, iż w pismach kierowanych do organów podatkowych skarżący podawał adres zameldowania w Ł. przy ul. C oraz "adres pobytu dla doręczeń" w Ł. (nie zaś adres do korespondencji).
Sąd miał na uwadze, iż w świetle poglądów wykształconych na gruncie art. 25 kodeksu cywilnego, o miejscu zamieszkania człowieka decyduje fakt przebywania w danej miejscowości i zamiar stałego przebywania w tej miejscowości, jednakże należy podkreślić, że pod pojęciem zamiaru kryje się nie tylko wola wewnętrzna, ale wola dająca się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności, zaś przy ustalaniu zamiaru podatnika nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach podatnika (K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz. Zakamycze 2003). W rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości Sądu, iż składając zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 w dniu 2 maja 2005 roku A. P. w sposób świadomy wskazał jako miejsce zamieszkania (od grudnia 2000 roku) Ł., ul. B. Na podstawie tego dokumentu organy podatkowe były uprawnione i zarazem zobowiązane do określenia swojej właściwości. Warto również dodać, iż z faktem bycia podatnikiem ustawodawca łączy szereg różnych obowiązków natury formalnej, które warunkują status podatnika, określają rozmiar jego obowiązków podatkowych czy właściwość organu podatkowego. Do obowiązków tych zalicza się m. in. obowiązek składania deklaracji, zeznań, informacji, a także zgłoszeń identyfikacyjnych i aktualizacyjnych informujących o zmianach mogących mieć wpływ m. in. na właściwość organów podatkowych. Dlatego też oświadczenie podatnika wyrażone w zgłoszeniu aktualizacyjnym należy uznać za oświadczenie wywołujące określone skutki prawne w sferze prawnopodatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podziela również stanowisko organów podatkowych, iż należności otrzymane przez podatnika należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Bezspornym jest fakt, iż skarżący od dnia 1 stycznia 1993 roku pełnił funkcję prezesa zarządu w Wielobranżowym Ogólnopolskim Przedsiębiorstwie A sp. z o.o. w P., z tytułu której ustalone zostało podatnikowi wynagrodzenie w określonej wysokości. Okoliczność, iż wynagrodzenie to nie zostało wypłacone bezpośrednio przez spółkę, lecz dopiero po upływie dłuższego czasu i to na skutek przelewu wierzytelności i kompensaty nie spowodowało, iż przychód ten dla podatnika miał inne źródło (pochodzenie) niż pierwotnie. Zmiana źródła fizycznego pochodzenia środków finansowych nie wyłącza możliwości uznania, iż tytułem dla otrzymania tych środków przez podatnika był fakt sprawowania funkcji prezesa zarządu spółki.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.