II FSK 1131/05

II FSK 1131/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Rypina /przewodniczący/
Paweł Chmielecki /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
I SA/Lu 90/05 - Wyrok WSA w Lublinie z 2005-06-03
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par. 3, art. 106 par. 5, art. 273 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
art. 233 par. 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia del. NSA Paweł Chmielecki (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Grażyny R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 90/05 w sprawie ze skargi Grażyny R. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem NSA OZ w Lublinie z dnia 19 grudnia 2002 r. I SA/Lu 681/02. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r., I SA/Lu 90/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę o wznowienie postępowania Grażyny R. w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 19 grudnia 2002 r., I SA/Lu 681/02, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w skardze z dnia 28 lutego 2005 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem, Grażyna R. domagała się jego zmiany poprzez uchylenie postanowienia Izby Skarbowej w L. z dnia 11 lipca 2002 r., (...). Jako podstawę skargi wskazywała ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, tj. ujawnione w toku postępowania przed sądem powszechnym dokumenty przesłane przez Urząd Kontroli Skarbowej, z których treści wynika, że wbrew wcześniejszym ustaleniom przyjętym za podstawę wyrokowania, w urzędzie tym obowiązywała od dnia 6 sierpnia 1999 r. Instrukcja Kancelaryjna /wprowadzona Zarządzeniem Dyrektora UKS/, regulująca tryb wysyłania i doręczania pism. O tych nowych okolicznościach strona dowiedziała się w lutym 2005 r. przeglądając akta w Sądzie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wnosił o jej oddalenie podnosząc, że ustalenie daty doręczenia spornego pisma poczynione zostało w oparciu o zeznania świadków: Marka W. i Piotra W., stempel datownika na egzemplarzu decyzji znajdującej się w aktach podatkowych oraz stwierdzenie pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu, iż decyzja została mu doręczona w dniu 9 września 1999 r. Marek W. zeznał, iż decyzje były doręczane zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej przez upoważnionego pracownika, co nie jest odnotowywane w rejestrach. Inspektor UKS nie prowadzi rejestru pism otrzymywanych i przekazywanych. Regulamin wewnętrzny nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego i jego naruszenie nie miałoby wpływu na skuteczność doręczenia przedmiotowej decyzji. Przeprowadzenie dowodu, jak zgodnie z regulaminem wewnętrznym winno odbywać się przyjmowanie i wydawanie pism, nie miałoby znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Izba Skarbowa nie ustaliła, iż nie było wewnętrznych przepisów organizacyjnych UKS określających zasady doręczeń pism wychodzących z urzędu. Świadkowie Marek W. i Piotr W. wyjaśnili tylko jak doręczają wydane przez Inspektora Marka W. decyzje. Tryb doręczania decyzji był zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej, a na nią powołuje się m.in. wskazana przez stronę Instrukcja. Zastosowany tryb doręczenia decyzji nie narusza regulaminu wewnętrznego i nie powoduje, iż decyzja nie została doręczona zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, które miały w tym zakresie zastosowanie.
W piśmie z dnia 20 maja 2005 r. strona podnosiła, iż ujawnienie Instrukcji Kancelaryjnej UKS regulującej tryb doręczania korespondencji ma istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistej daty otrzymania przesyłki /decyzji/ przez pełnomocnika, gdyż porównanie daty w książce doręczeń z datą widniejącą w repertorium kancelarii adwokackiej usunęłoby wątpliwości w tym zakresie. Stempel na decyzji jest bowiem nie dowodem, a przedmiotem dowodu, gdyż sporna jest jego treść.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż ujawnienie Instrukcji Kancelaryjnej nie mogło mieć wpływu na dokonaną ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdził, że wbrew wywodom skargi podstawą ustaleń faktycznych sprawy nie było ustalenie przez organ podatkowy nieistnienia wewnętrznych przepisów organizacyjnych w UKS, określających zasady rejestru pism wychodzących, lecz ustalenie, iż Inspektor UKS - Marek W. go nie prowadzi.
Sąd pierwszej instancji podkreślił przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie dokonując oceny zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem w sprawie I SA/Lu 681/02 podzielił stanowisko Izby Skarbowej, iż "nawet gdyby okazało się, że wewnętrzne przepisy organizacyjne UKS w L. wymagały prowadzenia takiego rejestru, to - wobec nieprowadzenia go przez Inspektora Marka W. - ustalenie takie nie dostarczyłoby dowodu na okoliczność daty doręczenia decyzji z dnia 9 września 1999 r., (...)".
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że ujawnienie Instrukcji Kancelaryjnej przesądza, iż datownik prezentaty Kancelarii Adwokackiej na kopii pisma nie odzwierciedla rzeczywistej daty doręczenia decyzji. Ujawnienie zaś tej Instrukcji może świadczyć jedynie o jej nieprzestrzeganiu przez Inspektora Marka W. w zakresie prowadzenia rejestru pism wychodzących lub jej nieznajomości i nie wpływa w żadnej mierze na dokonaną ocenę dowodów co do faktycznej daty doręczenia przesyłki oraz okoliczności jej doręczenia. Nie podważa również wiarygodności zeznań ww. świadków, bowiem nie było sporne, iż doręczenie nastąpiło bez odnotowania gdziekolwiek daty "wyjścia" spornej przesyłki i takie były ustalenia faktyczne sprawy, podzielone co do ich oceny przez Sąd. Rozważania, co wynikałoby z książki doręczeń, gdyby taka była prowadzona zgodnie z przedmiotową Instrukcją nie mogą wpływać na ocenę rzeczywistego stanu faktycznego istniejącego w sprawie, a ten co do sposobu doręczenia decyzji /art. 144 Ordynacji podatkowej w związku z art. 152 tej ustawy/ nie był sporny. Stosowana przez Inspektora praktyka doręczania decyzji nie jest bez znaczenia w sprawie, gdyż odzwierciedla sposób doręczenia przedmiotowej przesyłki jaki miał miejsce w tej konkretnej sprawie, co potwierdziła świadek Ewa S. - pracownica Kancelarii Adwokackiej pełnomocnika strony. Tymczasem z samego faktu istnienia Instrukcji Kancelaryjnej w żadnej mierze nie można byłoby wyprowadzić wniosku, iż data widniejąca na egzemplarzu decyzji, ostemplowana stemplem z datą "9 września 1999 r." przez pracownika Kancelarii Adwokackiej nie jest datą faktycznego jej otrzymania, lecz prawdziwa jest inna data wskazywana przez pełnomocnika strony, skoro jej stosowanie bądź nie pozostaje bez związku przyczynowo - skutkowego z bezspornym w tym zakresie stanem faktycznym sprawy, co do sposobu i trybu doręczenia decyzji.
W skardze kasacyjnej Grażyna R., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Opierając skargę kasacyjną na art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 par. 1 Kpc w związku z art. 106 par. 3 i 5 p.p.s.a. oraz art. 273 par. 2 p.p.s.a. polegające na błędnej ocenie przez Sąd pierwszej instancji nowych okoliczności faktycznych, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu tak sformułowanych zarzutów i wniosków podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwestionując istnienie związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną Instrukcją Kancelaryjną regulującą tryb wysyłania i doręczania pism w Urzędzie Kontroli Skarbowej, a ustalonym w tym zakresie stanem faktycznym, uchybił zasadom logicznego wnioskowania błędnie oceniając moc i wiarygodność poszczególnych dowodów na tle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona skarżąca nie kwestionuje "okoliczności doręczenia spornej decyzji", tj. sposobu i trybu jej doręczenia, nawet jeżeli nastąpiło ono wbrew regułom zawartym we wspomnianej Instrukcji. Sporna jest natomiast data tego doręczenia i to właśnie ta kwestia była istotą sporu w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem NSA.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż okoliczność nieprzestrzegania lub nieznajomości przez inspektora Marka W. Instrukcji Kancelaryjnej obowiązującej w Urzędzie Kontroli Skarbowej od dnia 6 sierpnia 1999 r. nie ma wpływu na ocenę dowodów, co do faktycznej daty doręczenia przesyłki zarzucono, iż wniosek taki nie jest logicznie prawidłowy, o czym może świadczyć brak przekonującego uzasadnienia w tym zakresie. Wskazano przy tym, że istnieje bardzo wyraźny związek przyczynowy między sporna datą doręczenia decyzji, a okolicznością niezastosowania reguł ujawnionej Instrukcji określających obowiązek odnotowania w specjalnej książce korespondencji daty wydania decyzji w celu doręczenia jej adresatowi.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zastosowanie się przez Inspektora do wymogów nowej Instrukcji i odpowiednie zaewidencjonowanie doręczonej adresatowi przesyłki stanowiłoby istotny środek dowodowy, który potwierdziłby lub zaprzeczył okoliczności wykazywanej przy pomocy innego dowodu w postaci repertorium wpływu spraw do Kancelarii Adwokackiej, iż faktyczną datą doręczenia decyzji był dzień następny, tj. 10 września 1999 r. Nieujawnienie tego faktu w toku postępowania administracyjnego spowodowało natomiast uznanie za wiarygodne dowodów z zeznań pracowników UKS - Piotra W. i Marka W., którzy nie tylko zaprzeczali istnieniu obowiązku odnotowywania w jakichkolwiek rejestrach faktu doręczania korespondencji adresatom, ale twierdzili, że sporne decyzje zostały doręczone w dniu wynikającym ze stempla umieszczonego na ich kopii, chociaż oczywiste jest, iż w tym zakresie nie mogli opierać się na walorach pamięci, a jedynie na treści datownika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. odmówił wiarygodności dowodowi w postaci repertorium wpływu spraw do Kancelarii Adwokackiej, w którym wśród wielu innych adnotacji odnotowany został także wpływ spornej korespondencji pod datą 10 września 1999 r. uznając, iż nie jest on wystarczający do przyjęcia daty doręczenia decyzji innej niż 9 września 1999 r.
Według autora skargi kasacyjnej, ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, tj. Instrukcji, z której wynika zasada prowadzenia książki doręczeń i kwitowania w niej odbioru pism przez adresatów, w oczywisty sposób podważa wiarygodność dowodów w postaci zeznań świadków Marka W. i Piotra W., na których oparte zostało rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w konsekwencji wymusza pozytywną weryfikację dowodu w postaci repertorium Kancelarii Adwokackiej poprzez przyznanie temu dokumentowi mocy dowodowej w zakresie ustaleń okoliczności istotnych dla sprawy - daty wpływu spornej korespondencji w dniu 10 września 1999 r. Nowe okoliczności sprawy wynikające z ujawnionej Instrukcji wskazują, że dowód ten zasługuje w pełni na wiarę, w przeciwieństwie do pozostałego materiału dowodowego, którego wiarygodność z uwagi na fakt zaniechania organizacyjnych obowiązków przez pracowników UKS została w sposób oczywisty podważona.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, argumenty te uzasadniają zarzut przekroczenia przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów oraz braku logicznego powiązania nowych okoliczności w postaci nałożonego tą Instrukcją obowiązku odnotowywania w książce doręczeń daty wydania przesyłki z ustaleniem rzeczywistej daty jej doręczenia. Sąd bowiem myli istotne dla sprawy okoliczności niesłusznie badając istnienie związku przyczynowego pomiędzy ową Instrukcją, a "sposobem i trybem doręczenia decyzji', podczas gdy jest to w sprawie bezprzedmiotowe, albowiem istota sporu nie sprowadza się do rozpoznania kwestii sposobu, czy trybu doręczenia decyzji, lecz do ustalenia dnia, w którym doręczenie to miało miejsce, z uwagi na błąd treści datownika potwierdzającego wpływ pisma do adresata.
Formułując z kolei zarzut braku przekonującego uzasadnienia autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż Sąd nie wyjaśnił dlaczego, ujawnienie nowych okoliczności wskazanych w skardze, nie wpływa na ocenę dowodów co do daty doręczenia przesyłki, a jego argumentacja wyraźnie wskazuje, że analiza nowych okoliczności i środków dowodowych, dokonywana była raczej pod kątem ustaleń w przedmiocie trybu i sposobu doręczenia decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Konieczność dokładnego sprecyzowania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia wiąże się z uregulowaniem zawartym w art. 183 par. 1 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż nie jest uprawniony ani zobowiązany do jej rozpoznania z uwzględnieniem innych podstaw niż w jej powołane, z wyjątkiem nieważności postępowania, nawet jeżeli zaskarżone orzeczenie jest wadliwe. Zasadnicze więc znaczenie ma prawidłowe wskazanie przez wnoszącego skargę kasacyjną jej podstaw.
W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 p.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, musiał opierać się na przepisach wyraźnie w skardze kasacyjnej wskazanych.
W niniejszej sprawie jako podstawę kasacyjną wskazano art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 233 par. 1 Kpc w związku z art. 106 par. 3 i par. 5 p.p.s.a. oraz art. 273 par. 2 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę nowych okoliczności faktycznych, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty oraz z uwagi na to, że skarga kasacyjna dotyczyła wyroku wydanego w trybie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, jeśli spełnione są przesłanki przewidziane w ustawie.
Skarżąca żądając wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 19 grudnia 2002 r., I SA/Lu 681/02, jako podstawę powołała art. 273 par. 2 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zarówno zatem nowe okoliczności faktyczne, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby ich powołanie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy chodzi więc o takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które dotyczyć muszą podstawy, w szczególności faktycznej skontrolowanego przez Sąd aktu z zakresu administracji publicznej w takim stopniu, iż w razie ich wzięcia pod uwagę możliwa jest zmiana treści prawomocnego orzeczenia w kwestiach zasadniczych.
W takiej sytuacji wnoszący skargę o wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego winien równocześnie w niej podać w jakim zakresie ich uwzględnienia może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że środek dowodowy umożliwia weryfikację twierdzeń o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów mających znaczenie prawne. Natomiast okoliczności faktyczne to zdarzenie, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie, a więc zdarzenia niezależne od przepisów prawa. Przesłanka "wykrycia" odnosi się zaś do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych z tego powodu, że nie były znane stronom, a które istniały w trakcie zakończonego postępowania sądowoadministracyjnego, ale nie były objęte materiałem sprawy.
Zauważyć przy tym należy, że postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego, a jego przedmiotem nie jest "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu /art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 p.p.s.a./. Sądy administracyjne przy tym dokonują tej oceny na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym nad dzień jego wydania.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się więc co do zasady ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom /por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 1984 r., SA/Wr 765/83 - ONSA 1984 Nr 1 poz. 14/.
Z tej też przyczyny postępowanie dowodowe prowadzone przed sądem administracyjnym i dokonywaniu ustaleń faktycznych ma bardzo ograniczony charakter. Stosownie do treści art. 106 par. 3 p.p.s.a. postępowanie to może być przeprowadzone tylko jako uzupełniające postępowanie z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów jest więc niedopuszczalne.
Autor skargi kasacyjnej zrównuje natomiast w istocie rzeczy dowód w postaci ujawnionej Instrukcji Kancelaryjnej obowiązującej od dnia 6 sierpnia 1999 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. z nową okolicznością faktyczną mogącą mieć decydujące znaczenie w realiach niniejszej sprawy dla jej rozstrzygnięcia.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zarzut naruszenie 106 par. 3 i par. 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 par. 1 Kpc mógłby okazać się skuteczny tylko w przypadku wykazania, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wiarygodności przeprowadzonego dowodu była oczywiście błędna.
Tymczasem autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia wskazanych przepisów postępowania w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwestionuje istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tą instrukcją, a sposobem i trybem doręczenia decyzji. Równocześnie stwierdza, iż strona tych okoliczności nie kwestionuje, nawet jeżeli doręczenie nastąpiło wbrew regułom w niej zawartym.
Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie zauważył Sąd orzekający w pierwszej instancji, że ujawnienie tej Instrukcji może świadczyć jedynie o jej istnieniu, a poprzez porównanie jej z zachowaniem Inspektora Marka W., o jej nieprzestrzeganiu w zakresie prowadzenia rejestru pism wychodzących lub jej nieznajomości. W żadnym razie nie świadczy o tym, że data doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia 9 września 1999 r., (...) do Kancelarii pełnomocnika strony była inna, aniżeli data wynikająca ze stempla odciśniętego przez jego pracownika na egzemplarzu decyzji.
Z samego faktu obowiązywania w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. przedmiotowej Instrukcji zawierającej jedynie stosowne regulacje w zakresie trybu wysyłania i doręczenia pism nie można bowiem skutecznie wywodzić, iż daną przesyłkę doręczono w tym konkretnie, a nie innym dniu.
W konsekwencji oznacza to, że ujawnienie przez Skarżącą po wydaniu wyroku z dnia 19 lutego 2002 r. Instrukcji Kancelaryjnej nie miało, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, wpływu na wynik sprawy zakończonej tym wyrokiem, w związku z czym stanowisko Sądu pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca nadto uwagę, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, nie można skutecznie podważyć wyłącznie w oparciu o wskazane w skardze kasacyjnej przepisy oceny innych dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, co dotyczy w szczególności dowodów w postaci zeznań świadków.
Jako nieskuteczne należy również ocenić wszystkie zarzuty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skierowane przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na nie wskazanie jakie przepisy, zdaniem jej autora, zostały w ten sposób naruszone. Powołanie w petitum skargi przepisów, z uwagi na odmienny przedmiot unormowania, o czym była już mowa wyżej, nie może bowiem uzupełnić w żaden sposób powyższego braku.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na postawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.