II FSK 1111/07

II FSK 1111/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska - Nowacka
Antoni Hanusz /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Rypina
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Wr 929/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-11-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 27 ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 70 § 1 i § 2 pkt 1 i § 4, art. 21 § 1 pkt 1, art. 47 § 3 art. 59 § 1 pkt 9, art. 120, art. 122, art. 208 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, NSA del. Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. "M." spółki z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 929/05 w sprawie ze skargi P. "M." spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 28 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. oraz zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. "M." spółki z o.o. z siedzibą w N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II FSK 1111/07
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 929/05, oddalił skargę "M" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2005 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok. Decyzją z dnia 18 czerwca 2001 roku Izba Skarbowa uchyliła rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego z dnia 28 lutego 2001 roku, w którym określono spółce zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok. Organ odwoławczy stwierdził między innymi, że spółka z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy za dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie ujawniła pośród przychodu kwoty 15.111,77 zł stanowiącej wartość nieodpłatnych świadczeń, otrzymanych od M. M. (zarządcy i zarazem wspólnika), który z własnych środków dokonywał zapłaty zobowiązań spółki, jak również zasilał jej konto wpłatami gotówkowymi. Z kolei w zakresie kosztów przychodu Izba Skarbowa uznała ich zawyżenie między innymi o kwotę 6.786,88 zł odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych na skutek nieprzekazania kwoty tego odpisu na wyodrębniony rachunek bankowy, kwotę 9.492,70 zł podatku od środków transportowych wraz z odsetkami, a także 3.088,20 zł wydatkowanych na ubezpieczenie pojazdów samochodowych, które nie stanowiły własności spółki. Koszty zostały też zawyżone o kwotę 3.965 zł wypłaconą jako ryczałt z tytułu używania samochodów prywatnych przez osoby nie będące pracownikami spółki, kwotę 62.350 zł z tytułu odpisów amortyzacyjnych dokonanych z naruszeniem przepisów, 3.364,57 zł w związku z wydatkami na cele reprezentacji i reklamy z powodu przekroczenia limitu 0,25% przychodu, oraz 113,61 zł z tytułu wyżywienia pracownika, którego podróż służbowa nie została potwierdzona poleceniem wyjazdu. W dalszej kolejności organ wytknął zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.020 zł wydatków na zakup biletów lotniczych dla osób nie będących pracownikami spółki oraz 567 zł przeznaczonych na konsumpcję z udziałem przedstawicieli kontrahenta, a to z powodu uznania wydatku za związany z reprezentacją i przekroczeniem dopuszczalnego limitu wydatków na ten cel, a także 15.180,57 zł wydatków zaliczonych przez spółkę do kosztów roku 1998 jako związanych z remontem użytkowanych obiektów, a poniesionych na wymianę układu c.o. oraz stolarki okiennej i drzwiowej; natomiast według organu odwoławczego, jako że dotyczyły obcego środka trwałego, wydatki z tego tytułu mogły być odnoszone w koszty tylko w drodze odpisów amortyzacyjnych. Na skutek złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 r. (sygn. akt I SA 2273/01) uchylił wskazane powyżej rozstrzygnięcia administracyjne, to jest: decyzję Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2001 r. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 28 lutego 2001 r. [...]. Sąd stwierdził, że organy podatkowe z naruszeniem przepisów art. 122, 187 § 1 oraz 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.,) przeprowadziły postępowanie podatkowe w zakresie ustalenia charakteru wydatków na wymianę układu c.o. oraz stolarki okiennej i drzwiowej. Sąd stwierdził także, iż spośród kwestionowanej kwoty 113,61 zł z tytułu wyżywienia pracownika, wydatki w wysokości 98,10 zł związane z delegacją pracownika K.R., stanowiły koszt przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast pozostała kwota 15,51 zł z powodu braku udokumentowania wyjazdu służbowego drugiej osoby nie mogła obniżać przychodu. W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał stanowisko organów podatkowych za prawidłowe. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., decyzją z dnia 11 kwietnia 2005 r. określił spółce "M" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok w wysokości 13.821 zł. Gdy idzie o wydatki na zakup stolarki okiennej i drzwiowej z PCV, organ podatkowy za koszt przychodu uznał kwotę 14.442,31 zł, na którą złożyły się 1.216,62 zł na zakup drzwi i ościeżnicy, 55 zł na zakup rury Q 150, 4.837,90 zł na zakup 5 sztuk okien odpowiadających wymiarom okien stwierdzonym podczas oględzin w dniu 14 marca 2000 r. oraz 8.332,79 zł na zakup drzwi i daszku. Spośród udokumentowanego fakturami nabycia stolarki PCV, organ nie uznał wydatków na nabycie pozostałych 41 szt. okien i 2 szt. daszków. Pomimo, iż w trakcie oględzin w dniu 14 marca 2000 r. stwierdzono w pomieszczeniach socjalnych 5 szt. okien PCV o wymiarach 38 cm x 75 cm, to pośród zakupionych nie było okien odpowiadających tym wymiarom. W odniesieniu do wydatków na wymianę układu c.o., z ogólnej kwoty wydatków na ten cel, to jest 49.949,91 zł, organ pierwszej instancji za koszt przychodu, akceptując remontowy charakter prac, uznał kwotę 28.821,09 zł, którą określił przy zastosowaniu wskaźnika 57,70%, wyrażającego stosunek ustalonej powierzchni wykorzystywanej przez spółkę w 1998 roku (158,20 m2) do ogółu powierzchni budynku (274 m2). Dane dotyczące powierzchni przyjęto na podstawie ustaleń przeprowadzonych w dniu 14 marca 2000 r. oględzin, przy czym powierzchnię pomieszczeń przeznaczonych na potrzeby strony, znajdujących się na parterze budynku przy ul. W. w G., określoną wówczas na 140,31 m2 powiększono obecnie o 17,89 m2, stosownie do wyjaśnień spółki "M". Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary pozostałym wyjaśnieniom, według których strona zajmowała jeszcze część piętra budynku, albowiem z umowy dzierżawy z dnia 2 stycznia 1997 r. wynikało, że spółce oddane zostały do korzystania jedynie pomieszczenia znajdujące się na parterze. Organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył do kosztów przychodu wydatki 98,10 zł związane z wyjazdem służbowym pracownika K.R., stosownie do stanowiska orzekającego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W pozostałym zaś zakresie Naczelnik Urzędu Skarbowego powielił poprzednie ustalenia i wnioski, tak co do przychodów, jak i kosztów ich pozyskania. Decyzją z dnia 28 czerwca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 25 lipca 2001 r. podjęta została wobec spółki decyzja o rozłożeniu na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok, co na podstawie art. 70 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia do dnia upływu wyznaczonego terminu płatności ostatniej raty, czyli do dnia 28 grudnia 2001 r. Nadto doszło do przerwania biegu przedawnienia na skutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, o czym spółka została powiadomiona. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ustalenia i wnioski rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w toku sądowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2005 roku stwierdził, że rozstrzygnięcia to nie narusza prawa. Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do przedstawionego w skardze zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego i wskazał, że wbrew twierdzeniom autora skargi, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd argumentował, że Urząd Skarbowy wydał w stosunku do spółki w dniu 25 lipca 2001 r. decyzję rozkładającą na raty płatność zaległości podatkowej, przy czym termin ostatniej raty wyznaczono na dzień 28 grudnia 2001 r. Zgodnie zatem z art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg przedawnienia uległ zawieszeniu na okres od dnia 25 lipca do dnia 28 grudnia 2001 r., czyli na okres 157 dni, co w praktyce oznaczało wydłużenie o tę ilość dni 5-letniego terminu przedawnienia. W konsekwencji, do przedawnienia zobowiązania podatkowego mogło dojść z upływem dnia 6 czerwca 2005 r. Jednakże wcześniej bieg przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki, o czym strona została zawiadomiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. Sąd w dalszej kolejności wskazał, że sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok, była już poprzednio przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 2273/01). Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej u.p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podlegał związaniu oceną prawną wyrażoną w wyroku tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2004 r. Te zatem kwestie sporne, które zostały już wcześniej uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za rozstrzygnięte przez organy podatkowe zgodnie z obowiązującym prawem, nie mogły zostać ocenione odmiennie. Dotyczyło to uznania przychodów z tytułu otrzymanych nieodpłatnych świadczeń od M.M., zaś w zakresie kosztów uzyskania przychodów, to jest wyłączenia podatku od środków transportowych wraz z odsetkami oraz kosztów ubezpieczenia pojazdów, będących własnością osób fizycznych (9.492,70 zł + 3.088,20 zł), odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (6.786,88 zł), odpisów amortyzacyjnych (62.350 zł), ryczałtów z tytułu używania samochodów prywatnych przez zleceniobiorców (3.965 zł), wydatków na reprezentację i reklamę w części przekraczającej dopuszczalny limit (3.355,85 zł), wydatków na zakup biletów lotniczych (1.020 zł) oraz na konsumpcję z udziałem przedstawicieli kontrahenta (567 zł), a także wydatku potwierdzonego rachunkiem podpisanym przez inną osobę niż odbywający podróż służbową pracownik (15,51 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. zakwestionował natomiast poprawność rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie, w jakim wyłączono z kosztów uzyskania przychodów kwotę 98,10 zł (70,34 zł + 27,76 zł) z faktur potwierdzonych przez pracownika K.R. Sąd stwierdził, że organy podatkowe w nowych decyzjach uwzględniły tę kwotę pośród kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do wydatków na wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz układu c.o., wyrokujący poprzednio Sąd stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe obowiązane są ustalić rzetelnie części obiektu służące w 1998 r. działalności spółki, ażeby odnieść do nich wykonane prace, jak również winny organy ustalić czy owe nakłady miały charakter remontowy bądź inwestycyjny, do czego nieodzownym będzie powołanie biegłego. Sąd dalej argumentował, że wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, związanie sądu i organów podatkowych oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, nakazywało przeto rozważyć, czy organy zastosowały się do sformułowanego w wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r., a przytoczonego przed chwilą stanowiska. W ocenie Sądu w przedstawionym obok zakresie nieprawidłowości nie można było stwierdzić, zaś podjęta w wyniku poczynionych ustaleń konkluzja organów podatkowych nie naruszała prawa. Sąd zważył, że organy skarbowe ostatecznie uznały, iż zarówno wymiana układu c.o. jak i wymiana stolarki, miały charakter remontowy, co oznaczało, że wydatki z tego tytułu mogły być bezpośrednio odniesione w ciężar kosztów uzyskania przychodu, nie zaś dopiero w drodze odpisów amortyzacyjnych (gdyby je uznać za "inwestycyjne"). W tych jednak warunkach przestało być aktualne zalecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru prac budowlanych. W nowych okolicznościach przeprowadzenie dowodu nie było potrzebne, skoro zarówno strona skarżąca jak i organ podatkowy zgodne były co do istoty wykonanych w obiekcie budowlanym prac. Innymi słowy, nie było kontrowersji, którą należałoby usunąć przy wykorzystaniu opinii specjalisty. W ocenie Sądu trafnie organy uznały, że spośród wydatków na wymianę układu c.o., do kosztów uzyskania mogła zaliczyć spółka jedynie ich część odpowiadającą udziałowi wykorzystywanej przez nią powierzchni, do powierzchni ogółem budynku, albowiem tylko w takim zakresie można było stwierdzić ponoszenie wydatków w celu uzyskania przychodu, o czym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dane dotyczące powierzchni pomieszczeń zostały zaczerpnięte z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 14 marca 2000 r., z którego wynikało, że powierzchnia użytkowana przez spółkę wynosi 140,31 m2, zaś powierzchnia całkowita - 274 m2. Powierzchnię wykorzystywaną przez spółkę uzupełniono jeszcze o 17,89 m2, stosownie do jej wyjaśnień z dnia 14 grudnia 2004 r. (k. - 74), tak że razem wyniosła - 158,20 m2. Ustalony metraż budynku zgodny był z wyjaśnieniami spółki z dnia 6 grudnia 2004 r. (k. - 68), natomiast przyjęcie, że spółka w budynku głównym użytkowała jedynie parter miało oparcie w zapisach § 1 umowy dzierżawy z dnia 2 stycznia 1997 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w zakresie, w jakim uznały organy podatkowe za koszt przychodu wydatek na nabycie 5 okien PCV, które odpowiadały wymiarom okien w części parterowej budynku, stwierdzonym podczas oględzin w dniu 14 marca 2000 r. Należy zauważyć, że z ustalonych w sprawie okoliczności wynikało, że strona skarżąca zakupiła w 1998 roku od spółki "S" łącznie 46 sztuk okien PCV. Tymczasem podczas oględzin w 2000 r. na parterze budynku stwierdzono tylko 10 szt. okien PCV, zaś podczas oględzin w roku 2005 - 13 szt. okien PCV. Istniała zatem potrzeba określenia, które z zakupionych okien zostały faktycznie zamontowane w używanych przez stronę pomieszczeniach. W konsekwencji nie mogły stanowić kosztu wydatki na nabycie pozostałych okien, jeżeli nie odpowiadały wymiarom okien ustalonym podczas oględzin w 2000 r. Sąd zastosował art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzekł o oddaleniu skargi. 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "M" zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu nieważność toczącego się postępowania przed sądem pierwszej instancji na skutek naruszenia art. 37 § 1 w związku z art. 34 i art. 35 § 2 oraz art. 183 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono bowiem, że postępowaniu tym strona nie była prawidłowo reprezentowana. W ocenie autora skargi kasacyjnej bowiem, w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej działali nieprawidłowo umocowani pełnomocnicy, którzy nie legitymowali się pełnomocnictwem, udzielonym przez upoważniony organ. W dalszej kolejności autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 70 § 1 oraz § 2 pkt 1 i § 4 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, art. 47 § 3 oraz art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa. Do naruszenia tych przepisów dojść miało poprzez ich błędną wykładnię oraz przyjęcie, iż zobowiązanie podatkowe skarżącego w postaci podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998 w chwili wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2005 roku nie uległo przedawnieniu i nie nastąpił skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania. Kolejna grupa zarzutów skargi kasacyjnej dotyczyła naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, to jest art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120, art. 122, art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 151 oraz art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Do tych uchybień dojść miało w wyniku nieprzeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli działania organów podatkowych i oddalenia skargi, podczas gdy stan faktyczny sprawy uzasadniał uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a także na skutek wadliwego uzasadnienia wydanego wyroku. W ocenie autora skargi kasacyjnej orzeczenie to było pozbawione podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie zawieszenia oraz przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania bądź uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i umorzenia postępowania. Przedstawiono także wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego argumentując iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, iż nie są uzasadnione te, które dotyczą nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wynikającego z art. 37 § 1 w związku z art. 34 i art. 35 § 2 oraz art. 183 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Autor skargi kasacyjnej podniósł mianowicie, iż odpowiedź organu na skargę podpisała w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej przez wicedyrektora, to jest E.K. Z tak przedstawionym zarzutem nieważności postępowania nie sposób się zgodzić. Należy bowiem stanąć na stanowisku, że nieważność postępowania sądowoadministracyjnego wywołana zaistnieniem okoliczności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. nie zachodzi tylko z tego powodu, że pismo w postępowaniu sądowadministracyjnym zostało podpisane przez zastępcę dyrektora izby skarbowej, bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie dyrektora izby. W razie zaistnienia wątpliwości z tym związanych, konieczne jest, aby sąd administracyjny w trybie art. 106 § 3 u.p.p.s.a. przeprowadził, z urzędu lub na wniosek, dowód uzupełniający z dokumentu na okoliczność potwierdzenia udzielenia ze strony organu pełnomocnictwa do reprezentowania organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym, stosownie do art. 36 punkt 1-3 u.p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie taka wątpliwość po stronie sądu administracyjnego nie zaistniała, a skarżący nie zgłaszał w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu na wskazaną powyżej okoliczność. Z tej przyczyny przedstawiony powyżej zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji nie mógł zostać, w toku postępowania kasacyjnego, uznany za uzasadniony. Jednocześnie podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, który z mocy art. 183 § 1 u.p.p.s.a. rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach jej podstaw oraz podniesionych zarzutów i wniosków, a z urzędu bada jedynie czy zachodzą przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 u.p.p.s.a. również nie dopatrzył się aby w rozpoznawanej sprawie zaistniała okoliczność skutkująca nieważnością postępowania. Wątpliwość, jaka zaistniała po stronie Naczelnego Sadu Administracyjnego w związku z uprawnieniem T.T. do ustanowienia w dniu 9 listopada 2006 roku w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnikiem radcę prawnego do reprezentowania organu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi została wyjaśniona. Sąd przeprowadził bowiem w tym celu, stosując art. 106 § 3 u.p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy dowód uzupełniający z dokumentu, to jest Upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej. Ocena tego dowodu dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny pozwala stwierdzić prawidłowość reprezentowania Dyrektora Izby Skarbowej zarówno w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji jak również sądem kasacyjnym. Wyklucza tym samym istnienie okoliczności skutkującej nieważnością postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 punkt 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również, aby załączone do akt sprawy pełnomocnictwo Dyrektora Izby Skarbowej zostało udzielone z naruszeniem norm zawartych w art. 34, art. 35 § 2, art. 37 § 1 u.p.p.s.a. Przechodząc z kolei do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy ocenić te z nich, które dotyczą uchybień norm postępowania, jakich w ocenie autora skargi kasacyjnej, dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydając zaskarżony wyrok. Ich rozpatrzenie poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Nie można bowiem opierać skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zanim nie rozpatrzy się zarzutów naruszenia przez ten sąd norm postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 punkt 2 u.p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie w zaskarżonym orzeczeniu art. 3 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 122 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 151 a także art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Do tych uchybień dojść miało w wyniku nieprzeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli działania organów podatkowych i oddalenia skargi, podczas gdy stan faktyczny sprawy uzasadniał uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a także na skutek wadliwego uzasadnienia wydanego wyroku. Zarzuty te jednak nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał bowiem, wbrew zarzutom autora skargi kasacyjnej, sądowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2005 roku, przeprowadził rozprawę, a następnie wydał i ogłosił wyrok. Nie uchybił tym samym normom art. 3 § 1 u.p.p.s.a. Za pozbawione podstaw prawnych uznać należy natomiast podniesione zarzuty naruszenia przez Sąd art. 120, 122 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Zarzuty te bowiem nie zostały przez autora skargi kasacyjnej uzasadnione, co przesądza o braku konstrukcyjnym skargi kasacyjnej uniemożliwiającym dokonanie przez sąd kasacyjny merytorycznej kontroli zaskarżonego w tym zakresie wyroku. Stosownie bowiem do art. 176 u.p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie stanowią najistotniejszy element skargi kasacyjnej oraz wyznaczają granice, w jakich skarga kasacyjna jest rozpoznawana w oparciu o art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał również w jaki sposób naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 120, art. 122 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej istotnie wpłynęło na wynik sprawy. Sprecyzowanie to było natomiast obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną wynikającym z art. 174 punkt 2 u.p.p.s.a. Wreszcie jako nie zasługujący na uwzględnienie należy ocenić zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Treść art. 141 § 4 u.p.p.s.a. stanowi bowiem o niezbędnych elementach uzasadnienia wyroku. Zwrócić więc należy uwagę, iż sąd administracyjny pierwszej instancji zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać, jak słusznie wskazuje się w skardze kasacyjnej, zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy. Świadczy o tym treść uzasadnienia zawarta choćby na 8 stronie zaskarżonego wyroku. Daje to rękojmię, iż Sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do wskazanych przez skarżącą spółkę zarzutów naruszenia w zaskarżonym wyroku norm prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 70 § 1 oraz § 2 pkt 1 i § 4 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, art. 47 § 3 oraz art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa, należy stwierdzić że i one nie zasługują na uwzględnienie. Sprowadzają się bowiem one do zarzutu, iż Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok. Zarzuty te oparte zostały na kwestionowaniu skarżącej tego, iż w rozpoznawanej sprawie nastąpiło zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia. Tymczasem, jak słusznie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jedynie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub stosowanie środków egzekucyjnych, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, mogłoby stanowić o trafności podnoszonych zarzutów w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł być także zarzut naruszenia art. 151 u.p.p.s.a., prawidłowo wskazany przez Sąd jako podstawa prawna zaskarżonego orzeczenia. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i 14 ust 2 pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).