II FSK 1091/06

II FSK 1091/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Ruszyński
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Stefan Babiarz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Łd 1097/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-03-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 15 ust. 6, art. 16 b ust.1
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Janusz Ruszyński, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 05 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. T. P. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1097/05 w sprawie ze skargi P. T. P. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 lipca 2005 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. T. P. sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 3600,00 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. T. P. Spółki z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 lipca 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż Spółce prawidłowo doręczono wezwanie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz decyzją "wymiarową" dot. 2000 r., gdyż doręczono powyższe pisma osobie upoważnionej do reprezentowania Spółki w tym postępowaniu. Sąd podniósł, iż pełnomocnictwo dla A.K. zostało złożone tylko w postępowaniu podatkowym toczącym się wprawdzie przed tym samym organem i w stosunku do skarżącej Spółki ale dotyczącym zobowiązania za inny rok podatkowy - czyli w innej sprawie podatkowej. Oznacza to, że A.K. nie był pełnomocnikiem skarżącej Spółki w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na wątpliwości co do treści pełnomocnictwa udzielonego A.K., bowiem z treści pełnomocnictwa wynika, iż był on umocowany do reprezentowania T.F. jako członka Zarządu skarżącej Spółki i jako wspólnika tejże Spółki.
Sąd uznał za niezrozumiałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 126, 125 i 124 Ordynacji podatkowej w świetle uzasadnienia dotyczącego pozbawienia strony udziału w postępowaniu podatkowym.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia dowodu z dokumentu urzędowego Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, opinia biegłego rewidenta nie jest dokumentem urzędowym, bowiem nie jest on organem władzy publicznej a jedynie wykonuje on zawód, w ramach którego posiada uprawnienia do badania sprawozdań finansowych. Wydana przez biegłego rewidenta opinia podlega ocenie tak jak każdy dokument prywatny.
Sąd nie podzielił również zarzutu, iż organy podatkowe bezzasadnie, z naruszeniem art. 122, 124, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, 191 w zw. z art. 120 i 121 § 4 Ordynacji podatkowej nie uwzględniły wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt postępowania koncesyjnego. Dowód ten miał być przeprowadzony na okoliczność konieczności posiadania jeszcze przed przygotowaniem wniosku o koncesję licencji na emisję filmów i programów. Skuteczność żądania strony przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od spełnienia przesłanek - przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, ponadto okoliczność ta nie jest stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Organy podatkowe w niniejszej sprawie nie kwestionowały faktu, iż licencje były przedstawiane w postępowaniu koncesyjnym oraz że ich przedstawienie na tym etapie było warunkiem uzyskania koncesji. Okoliczność ta nie była zatem sporna, strona i organ różniły się jedynie w ocenie skutku prawnego tego faktu (czy było to gospodarcze wykorzystanie licencji czy też nie). Przeprowadzanie dalszych dowodów na okoliczność konieczności posiadania licencji w toku postępowania o jej udzielenie było zatem zbędne. Odmawiając dopuszczenia dowodu z akt postępowania koncesyjnego organy podatkowe nie naruszyły zatem art. 188 Ordynacji podatkowej ani pozostałych, wskazanych w zarzucie IV skargi przepisów.
Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy art. 127 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą dwuinstancyjności strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy w wyniku odwołania strony ponownie rozpoznaje tę sprawę, nie jest to jednak jednoznaczne z koniecznością ponownego przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego. Organ odwoławczy, w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia bowiem przede wszystkim materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 1988 r. sygn. akt SA/Lu 151/88, opubl. ONSA 1988, nr 2, poz. 138). Postępowanie dowodowe przeprowadza jedynie w ograniczonym zakresie (art. 229 Ordynacji podatkowej - jest to postępowanie uzupełniające, dodatkowe), bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części nakłada na organ odwoławczy obowiązek uchylenia decyzji organu I instancji (art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej). W tym przypadku Dyrektor Izby Skarbowej ocenił zebrany w sprawie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej materiał dowodowy i uznał go za wystarczający dla rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jednocześnie ocenił też prawidłowość zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej, czemu dał wyraz dokonując jej zmiany. Okoliczność zaś, iż organ odwoławczy podzielił większość ustaleń organu I instancji nie świadczy o nierozpoznaniu sprawy, tylko o tym, iż uznał je za prawidłowe. Wyrażenie oceny niewątpliwie zaś oznacza, iż ponownie rozpatrzył sprawę.
Nie można też za zasadny uznać zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 120, 121, 123 § 1, art. 124, 125 i 126 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano zarówno fakty, które uznano za istotne dla rozstrzygnięcia, jak i dowody, na podstawie których je ustalono, jak też i wskazano przepisy prawa, mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Dokonano też wykładni tych przepisów w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Uzasadnienia te zawierają zatem wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, iż strony nie przekonały argumenty organu może czynić co najwyżej zasadnym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie) bądź naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego (zarzuty takie zresztą strona sformułowała). Organ winien bowiem dążyć, m.in. poprzez sporządzenie prawidłowego uzasadnienia do przekonania strony o słuszności rozstrzygnięcia i konieczności dobrowolnego wykonania decyzji, jednakże nieosiągnięcie tego skutku, mimo spełnienia wymogów przewidzianych prawem, nie świadczy o naruszeniu art. 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W kontekście uzasadnienia tego zarzutu niezrozumiałym jest zaś wskazanie przez stronę, iż naruszone zostały (poprzez wadliwe uzasadnienie) również zasada szybkości postępowania, jego pisemności i zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Sąd nie podzielił również zarzutu, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów wymienionych w określonym jako drugi zarzucie skargi w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż należy, zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o kontroli skarbowej, kontrolę prowadzoną przez organ kontroli skarbowej od postępowania kontrolnego. Kontrolę, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej można wszcząć w toku postępowania kontrolnego. W tym przypadku w stosunku do strony toczyły się zatem jednocześnie dwa postępowania kontrolne, a nie dwie kontrole. W ramach jednego z nich prowadzona była kontrola, było to jednak dopuszczalne, bowiem zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej odrębne przepisy przewidywały przeprowadzenie kontroli w czasie trwania postępowania dotyczącego przedsiębiorcy. Postępowanie kontrolne, wbrew twierdzeniom strony, było w toku, zostało ono bowiem wszczęte postanowieniem z 28 grudnia 2004 r. (art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej). Okoliczność, iż w ocenie strony nie prowadzono dalszych czynności w czasie kontroli nie oznacza, iż postępowanie kontrolne w tym czasie się nie toczyło. Stronie przysługiwały zaś z tego powodu ewentualnie uprawnienia wskazane w art. 141 Ordynacji podatkowej. Zauważyć ponadto należy, iż wprawdzie ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zakazuje podejmowania i prowadzenia równocześnie więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy (wobec odróżnienia w ustawie o kontroli skarbowej kontroli od postępowania kontrolnego przez kontrolę w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należy więc rozumieć tylko kontrolę, a nie postępowanie kontrolne w znaczeniu postępowania kontrolnego), to jednocześnie nie określa skutków naruszenia tego zakazu (art. 82 ust. 1 i 2 powołanej ustawy). Skarżąca, chcąc doprowadzić do uchylenia decyzji, z powodów naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, winna zatem wykazać, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że ich naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga w niniejszej sprawie nie wskazuje, w jaki sposób naruszenie zakazu prowadzenia dwóch kontroli (choć, co należy przypomnieć, Sąd naruszenia takiego nie stwierdził) mogło mieć wpływ na wynik postępowania.
Zgodzić się należy z zarzutami strony, iż istotnie doszło do przedłużenia terminu kontroli. O przedłużeniu tego terminu zawiadomiono jednak stronę pismem, sporządzonym i wysłanym przed pierwotnym terminem jej zakończenia, a jedynie odebranym przez stronę po tym terminie. Art. 284b Ordynacji podatkowej nie wskazuje terminu, w którym należy powiadomić stronę o przedłużeniu terminu kontroli, nakazuje jedynie zawiadomić ją o tym fakcie, z podaniem przyczyn i wskazaniem nowego terminu. Takie zawiadomienie do strony wystosowano przed terminem wskazanym w upoważnieniu jako przewidywany termin zakończenia kontroli i strona ostatecznie zawiadomienie takie otrzymała. W ocenie Sądu nie może mieć więc w tej sytuacji zastosowania art. 284b § 3 Ordynacji podatkowej. Kontrolę zakończono bowiem protokołem w terminie wskazanym jako drugi w doręczonym stronie zawiadomieniu.
Sąd uznał również za bezzasadne zarzuty odnoszące się do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego (art. 7 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 4, art. 16b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). W sprawie pozostaje poza sporem, iż zakup licencji związany był z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą w postaci emisji kanału tematycznego. Nie budzi również wątpliwości, iż kosztami uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne od zakupionych licencji na emisję określonych filmów i programów (wartości niematerialnych), zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spór dotyczy jedynie momentu, który można uznać za moment przyjęcia tych praw do używania. Zauważyć przy tym należy, iż wbrew zarzutom skargi organy podatkowe przy określeniu tego momentu nie stosowały art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uzależniały też możliwości zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu od faktycznego uzyskania przychodu związanego z ich używaniem, a jedynie od uzyskania potencjalnej, obiektywnej możliwości uzyskania takiego przychodu. Zgodzić się zaś należy z prezentowanym przez organy podatkowe poglądem, iż gospodarcza możliwość wykorzystania licencji powstała dopiero w momencie uzyskania koncesji. Wykorzystanie ich, zgodnie z treścią zawartych z licencjodawcą umów, polegać miało bowiem na emisji programów i filmów. Emisja możliwa była po uzyskaniu koncesji (art. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114). Zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają licencje nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania. Skoro mają się nadawać do gospodarczego (czyli związanego z przychodem) wykorzystania, to musi istnieć obiektywna możliwość używania ich w tym celu. Sąd nie kwestionując zatem faktu, iż w dacie ubiegania się o koncesję skarżąca spółka musiała mieć zabezpieczone programy do emisji (co uczyniła zakupując licencję), nie podziela poglądu, iż już przedstawienie licencji w postępowaniu koncesyjnym jest równoznaczne z korzystaniem z nich w celu uzyskania przychodu. Dla potrzeb amortyzacji musi bowiem istnieć bezpośredni związek między używaniem licencji a możliwością uzyskania przychodu z tytułu korzystania z niej. Przedstawienie jej w procesie koncesyjnym takim wykorzystaniem nie jest. Starania o uzyskanie koncesji są bowiem jedynie działaniami (pewnym etapem) zmierzającymi do podjęcia określonej działalności gospodarczej, a nie jej prowadzeniem. Nie stanowią wykorzystania licencji zgodnie z celem zakupu (możliwość korzystania z utworu na pewnych polach eksploatacji) i jej przeznaczeniem. Zauważyć też należy, iż na tym, iż dla dokonywania odpisów amortyzacyjnych od licencji podatnik musi prowadzić działalność, w której licencje te wykorzystuje. Zaprzestanie prowadzenia tego typu działalności powoduje niemożność amortyzowania tego składnika majątku (art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).
W skardze kasacyjnej Spółka reprezentowana przez doradcę podatkowego Andrzeja Kaczmarka zaskarżyła wyrok w całości, zarzuciła mu:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przy wydaniu orzeczenia znajdujących się w aktach sprawy i istotnych dla sprawy fragmentów treści umów licencyjnych na prawa do emisji filmów,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 145 § 2 oraz 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przy wydawaniu orzeczenia naruszenia przez organa podatkowe przepisów postępowania, tj.:
art. 187 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się w toku postępowania od wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego z praw i obowiązków stron umów licencyjnych na prawa do emisji filmów, oceny całości treści tych umów i dokumentów związanych z tymi umowami, przez co ocena organów podatkowych stała się oceną dowolną i przekraczającą rażąco zasadę swobodnej oceny dowodów,
art. 180 w związku z art. 181, 188, 197, 199, 210 § 4 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku wyjaśnienie wszystkich wątpliwości co do możliwości wykorzystania zakupionych licencji na innych niż emisja telewizyjna polach eksploatacji i osiągnięcia przychodu niezależnie od uzyskania koncesji na nadawanie programu telewizyjnego oraz nieodniesienie się do składanych w toku postępowania wniosków Skarżącej,
art. 24a § 1 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe ustalenie zgodnego zamiaru i celu stron w umowach licencyjnych na prawa do emisji filmów i pominięcie przytoczenia przepisów prawa jakie zostały przyjęte przez organy podatkowe do tego ustalania, w szczególności wskazania w uzasadnieniu decyzji zastosowanych przez organy podatkowe przy rozpatrzeniu sprawy przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.) - dalej u.p.a. - w zakresie możliwości wykorzystania przez Skarżącą posiadanych licencji na prawa do emisji filmów oraz przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, w zakresie ustalenia wzajemnych praw i obowiązków stron umów licencyjnych, w szczególności wynikających z zapisów tych umów praw Skarżącej,
art. 120 O.p. poprzez pomijanie w prowadzonym postępowaniu przez organy podatkowe obowiązujących prawa,
art., 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, które prowadziły postępowanie w sposób nie uwzględniający praw strony do bezstronnego rozstrzygnięcia i uchyliły się od ciążącego na organach podatkowych obowiązku wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego,
art. 122 O.p. poprzez pomijanie przy ustaleniu stanu faktycznego obowiązujących przepisów prawa, rozpatrzenia wszystkich zebranych dowodów, uchylenie się od przeprowadzenia dowodów oraz rozpatrzenia przepisów prawa i tych elementów stanu faktycznego, które przeczyły tezie przyjętej przez organy podatkowe w zaskarżonej decyzji,
alternatywnie w razie nieuwzględnienia punktu 1 zarzutów skargi zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam:
2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uchybienie przepisom:
a) art. 16b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - poprzez błędną wykładnię, polegającą na tym, że Sąd przyjął, iż gospodarcza możliwość wykorzystania licencji powstała dopiero w momencie uzyskania koncesji,
b) art. 16b ust. 1 w związku z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. oraz art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807) poprzez błędną wykładnię, polegającą na tym, że Sąd przyjął, iż prowadzone w ramach istniejącej działalności gospodarczej działanie w celu uzyskania koncesji nie jest gospodarczym wykorzystaniem licencji,
c) art. 16f ust. 1 w związku z art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz art. 2 u.s.d.g. poprzez błędną wykładnię, polegającą na tym, że Sąd przyjął, iż moment rozpoczęcia zaliczania kosztów amortyzacji do kosztów uzyskania przychodów jest zależny od możliwości emisji filmów objętych zakupioną licencją,
d) art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 56, 65 K.c. oraz art. 1, 2, 3, 50 u.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że Sąd przyjął, iż umowa na zakup licencji nie pozwalała gospodarczo wykorzystać licencji w inny sposób jak tylko poprzez emisję programu telewizyjnego.
Powołując się na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o:
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2000 r. nie zawierają definicji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych sensu stricto, określają natomiast środki trwałe oraz niematerialne, które podlegają albo nie podlegają amortyzacji podatkowej.
Ponieważ osoby prawne są obowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - środki te i wartości podlegają amortyzacji podatkowej tylko wówczas, gdy spełniają kryteria określone w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wynika to również treści art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, który stanowi, że kosztem uzyskania przychodów w podatku dochodowym są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wynika to również z treści art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, który stanowi, że kosztem uzyskania przychodów w podatku dochodowym są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W art. 16e ust. 1 cyt. ustawy zawarte jest postanowienie, że środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, które podlegają amortyzacji podatkowej (od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych) wprowadza się do ewidencji (wykazu) najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
Niewprowadzenie środków trwałych albo wartości niematerialnych do ewidencji powoduje niemożność dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, które byłyby uznawane za koszty uzyskania przychodów.
Wprowadzenie do ewidencji wartości niematerialnych albo środków trwałych nie było kwestionowane przez organy podatkowe jak też nie jest objęte skargą kasacyjną, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny sygnalizuje powyższą kwestię.
Z akt sądowych jak również akt administracyjnych wynika, iż nie jest kwestionowana zasadność uznania omawianych odpisów amortyzacyjnych od nabytych przez Spółkę licencji na emisję programów telewizyjnych za koszty uzyskania przychodów. Spornym jest jedynie moment zaliczenia tych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów roku 2000.
W art. 16b ust. 1 cyt. ustawy, normodawca uzależnia prawo do amortyzacji od tego, czy nabyte prawo lub wartość niematerialna w dniu przyjęcia do używania nadawała się do gospodarczego wykorzystania.
Z treści zawartych przez skarżącą Spółkę w 2000 roku umów licencji wynika, że "E." spółka z o.o. udzieliła skarżącej zezwolenie obejmujące emisję filmów wymienionych w załącznikach do umów przy pomocy kodowej wizji i fonii nadawanej przez stacje naziemne z udziałem transmisji z satelity. Warunkiem emisji programów, na które zakupiono licencji było uprzednie uzyskanie koncesji (art. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114).
Wobec tego przedmiotowe licencje w 2000 r. nie nadawały się do gospodarczego wykorzystania, gdyż dopiero uzyskanie stosownej koncesji pozwalało skarżącej Spółce na rozpowszechnienie zakupionych programów.
Odnośnie otrzymanych przez skarżącą Spółkę wraz z licencją na emisję filmów i programów materiałów informacyjnych i zwiastunów filmowych, które nie były objęte zastrzeżeniem uzyskania koncesji i które można było wykorzystywać w dowolny sposób stwierdzić należy, iż powyższe materiały informacyjne i zwiastuny filmowe dotyczyły ściśle zakupionych filmów i programów. Wobec tego tylko posiadanie koncesji na korzystanie z zakupionych licencji uzasadniałoby wykorzystanie powyższych materiałów i zwiastunów filmowych.
Postępowanie o uzyskanie koncesji oparte jest na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że podmiot ubiegający się o przyznanie koncesji musi się liczyć z możliwością odmowy jej uzyskania. Wobec tego wykorzystywanie zwiastunów filmowych jak też materiałów informacyjnych dotyczących filmów i programów, których emisja jest "przyszła i niepewna" nie może świadczyć, że nabyte umowy licencji przed uzyskaniem koncesji a więc przed dniem 25 marca 2002 r. nadawały się do gospodarczego wykorzystania.
Należy również nadmienić, iż skarżąca Spółka złożyła wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie filmów na podstawie zakupionych licencji w dniu 4 kwietnia 2001 r. w sytuacji, gdy sporne odpisy amortyzacyjne zostały przez Spółkę dokonane za 2000 r.
Trafne jest więc stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że gospodarcza możliwość wykorzystania licencji powstaje dopiero po uzyskaniu koncesji. Gospodarcze wykorzystanie licencji to nic innego jak wykorzystanie w celu uzyskania przychodów, to obiektywna możliwość wykorzystania licencji w tym celu.
Nie można uznać, że możliwość korzystania z materiałów informacyjnych i zwiastunów programów stanowi o wykorzystaniu licencji zgodnie z celem jej zakupu; bowiem dla dokonania odpisów amortyzacyjnych od licencji skarżąca musi wykazać, że prowadzi działalność wykorzystując nabytą licencję.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.