II FSK 1051/21

II FSK 1051/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kot
Jerzy Płusa /sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Sz 295/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-06-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14k
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jerzy Płusa (spr.), Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Natalia Simaszko, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 295/21 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę w całości, 3) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 4.936 (słownie: cztery tysiące dziewięćset trzydzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 295/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną przez J. K. (dalej jako "Skarżący") decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 28 stycznia 2021 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że dnia 30 kwietnia 2015 r. Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 (PIT-36), a następnie, dnia 13 kwietnia 2018 r. złożył korektę tego zeznania. Powstałą w związku ze złożoną korektą zeznania zaległość - rozłożoną na raty - uregulował wraz z odsetkami i opłatą prolongacyjną. Następnie, pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., przez uznanie kwoty 87 930 zł, jako podatku nienależnie zapłaconego. Do wniosku Skarżący załączył korektę zeznania (PIT-36) wykazując w niej dane tożsame z tymi, które zawarł w deklaracji złożonej dnia 30 kwietnia 2015 r., tj. podatek należny w kwocie 2550 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że jest marynarzem i w 2014 r. wykonywał pracę najemną na pokładzie statków eksploatowanych w komunikacji międzynarodowej przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem i siedzibą w Brazylii oraz w Niemczech. Skarżący stwierdził również, że w sytuacji gdy Polska nie zawarła z Brazylią umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, miał prawo do skorzystania z ulgi abolicyjnej wynikającej z art. 27g ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", pomimo nieopodatkowania uzyskanych dochodów w państwie źródła. Według Skarżącego, złożenie korekty zeznania PIT-36 i uiszczenie na jej podstawie zobowiązania podatkowego było niezasadne. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyroki sądowe oraz interpretację indywidualną z dnia 16 kwietnia 2020 r. wydaną w jego sprawie. Dnia 10 lipca 2020 r. Skarżący zmodyfikował wniosek o stwierdzenie nadpłaty w zakresie kwoty, wskazując kwotę 88 553 zł jako podatku nienależnie zapłaconego.
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (dalej także jako "Naczelnik Urzędu Skarbowego") odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 88 553 zł. Organ podatkowy uznał, że osiągnięty przez Skarżącego w 2014 r. w Brazylii dochód będzie w całości opodatkowany w Polsce, bez prawa do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f.
Decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że Skarżący nie uiścił podatku od dochodu uzyskanego w Brazylii, a ta okoliczność oznacza, że skoro Brazylia i Polska nie podpisały umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania od uzyskiwanych tam, z pracy na statku, dochodów - nie będą mogły mieć zastosowania przepisy art. 27 ust. 9 albo 9a u.p.d.o.f. (ulga abolicyjna), regulujące metody eliminacji podwójnego opodatkowania. W konsekwencji, brak jest możliwości skorzystania przez Skarżącego z ulgi abolicyjnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odnosząc się do interpretacji indywidualnej z dnia 16 kwietnia 2020 r. wydanej w sprawie Skarżącego wskazał, że została ona wydana w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/16. Dotyczyła ona wniosku o zdarzenie przyszłe, tj. czy wykonywanie pracy najemnej na rzecz podmiotu z faktycznym zarządem w Brazylii uprawnia Skarżącego do skorzystania z ulgi abolicyjnej oraz czy będzie on uprawniony do skorzystania z tej preferencji w przypadku nieodprowadzenia w tym kraju podatku. Organ odwoławczy zaznaczył, że interpretacja ta odnosi się do innego roku podatkowego oraz odmiennego stanu faktycznego, gdyż w 2014 r. Skarżący pracował również w kraju, z którym Polska ma podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania (Niemcy). Wobec tego, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nieuprawnione jest stanowisko Skarżącego, że wyrok wydany w przedmiocie ww. interpretacji indywidualnej wiąże organy podatkowe w tej sprawie.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy Skarżącemu przysługuje uprawnienie do skorzystania z ulgi abolicyjnej, o której mowa w art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., z tytułu dochodów, które uzyskał pracując jako marynarz w Brazylii.
Na wstępie Sąd pierwszej instancji zauważył, że w jednolitym obecnie orzecznictwie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzyskiwanie przez marynarzy dochodów w Brazylii, z którą Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, przy braku zapłaty jakiegokolwiek podatku dochodowego w tym państwie, nie daje możliwości skorzystania z ulgi abolicyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1688/18, z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1890/18, z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 440/17).
Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestią wymagającą rozważenia jest ocena, czy prawidłowo organy podatkowe twierdzą, że wydana interpretacja indywidualna nie zapewnia Skarżącemu ochrony prawnej na podstawie art. 14k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), gdyż stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odbiega od ustalonego w sprawie, bowiem obejmuje także dochody Skarżącego uzyskane w Niemczech i rozliczone w decyzji, a tej okoliczności co do roku podatkowego 2014 Skarżący nie opisał we wniosku i nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego.
Sąd pierwszej instancji zgodził się ze Skarżącym, że na mocy art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", organy podatkowe były zobowiązane uwzględnić prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych wydane w jego sprawie, dotyczące interpretacji indywidualnej, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/16 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3563/17, w których Sądy te przedstawiły jednoznaczną ocenę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i uznały, że zapłata przez Skarżącego podatku w Brazylii nie warunkuje możliwości skorzystania z ulgi abolicyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wydana interpretacja indywidualna, w następstwie ww. wyroków, zapewnia Skarżącemu ochronę prawną na podstawie art. 14k Ordynacji podatkowej. Chociaż stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odbiega od ustalonego w sprawie o nadpłatę, to jednak okoliczność uzyskiwania przez Skarżącego w 2014 r. dochodów także w Niemczech, nie miała wpływu na wyliczenie kwoty podatku i w konsekwencji także, na uprawnienie Skarżącego do skorzystania z ulgi abolicyjnej. W tej sytuacji, wobec uznania, że organy podatkowe wadliwie oceniły, że wydana na rzecz Skarżącego interpretacja indywidualna, w następstwie ww. wyroków, nie zapewnia Skarżącemu ochrony prawnej na podstawie art. 14k Ordynacji podatkowej i w konsekwencji także ma wpływ na uprawnienie podatnika do skorzystania z ulgi abolicyjnej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 14k Ordynacji podatkowej) i prawa materialnego (art. 27g u.p.d.o.f.).
Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., naruszenie:
1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § P.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 3, art. 14c § 1, art. 14k § 1 i art. 141 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 170 i art. 171 P.p.s.a., poprzez uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w wyniku bezzasadnego uznania, "że organy podatkowe wadliwie oceniły, że wydana na rzecz Skarżącego interpretacja indywidualna - w następstwie wyroków sądów administracyjnych - nie zapewnia Skarżącemu ochrony prawnej, na podstawie art 14k Ordynacji podatkowej, wobec czego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 14k Ordynacji podatkowej)", jak również że "na mocy art. 170 i art. 171 P.p.s.a. - organy podatkowe były zobowiązane uwzględnić prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych wydane w jego sprawie, dotyczącej interpretacji indywidualnej", a przede wszystkim, że interpretacja indywidualna odnosi się do zdarzeń w stanie faktycznym zaistniałym w 2014 r., podczas gdy organy podatkowe prawidłowo uznały, że interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2020 r. wydana w następstwie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/16 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3563/17 nie ma jakiegokolwiek związku ze sprawą podatkową będącą przedmiotem decyzji organów podatkowych, bowiem nie odnosi się do zdarzeń w stanie faktycznym zaistniałym w 2014 r., a więc nie zapewnia Skarżącemu ochrony prawnej na podstawie art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, jak również ww. orzeczenia sądów administracyjnych, dotyczą interpretacji indywidualnej niemającej związku z ww. sprawą podatkową, a więc organy podatkowe nie miały obowiązku ich uwzględnienia w przedmiotowej sprawie,
- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi Skarżącego i uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji;
2) prawa materialnego, tj. art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., w związku z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie w wyniku bezzasadnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że wydana na rzecz Skarżącego interpretacja indywidualna zapewniając Skarżącemu ochronę prawną na podstawie art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej "ma wpływ na uprawnienie do skorzystania przez Skarżącego z ulgi abolicyjnej (art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f)", a więc na zastosowanie art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., podczas gdy zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., a tym samym uprawnienie podatnika do skorzystania z ulgi abolicyjnej w żaden sposób nie jest determinowane wydaniem przez organ interpretacyjny interpretacji indywidualnej z dnia 16 kwietnia 2020 r., gdyż interpretacja ta nie ma jakiegokolwiek związku ze sprawą podatkową będącą przedmiotem decyzji organów podatkowych,
- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji skargi i uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji, gdyż Sąd ten stwierdził, że "wobec uznania, że organy podatkowe wadliwie oceniły, że wydana na rzecz Skarżącego interpretacja indywidualna - w następstwie wyroków sądów administracyjnych - nie zapewnia Skarżącemu ochrony prawnej, na podstawie art. 14k Ordynacji podatkowej, i w konsekwencji także ma wpływ na uprawnienie do skorzystania przez Skarżącego z ulgi abolicyjnej należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego (art. 27g u.p.d.o.f.)".
W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi, skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Niniejsza sprawa dotyczy nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Natomiast pierwszorzędnym zagadnieniem prawnym w niej występującym, determinującym jej rozstrzygnięcie, jest kwestia, czy Skarżącego - tak jak przyjął to Sąd pierwszej instancji uchylając wydane w tej sprawie decyzje podatkowe - "chroniła" na podstawie i w zakresie określonym w art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej wydana wobec niego interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2020 r. Interpretacja ta, korzystna dla Skarżącego, wydana została w konsekwencji wyroków sądów administracyjnych obu instancji, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/16 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3563/17, na mocy których to orzeczeń uchylona została pierwotna, niekorzystna dla Skarżącego interpretacja indywidualna z dnia 28 grudnia 2015 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w powyższej kwestii w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji jest nieprawidłowe, gdyż nie ma podstaw prawnych i faktycznych, aby uznać, że w niniejszej sprawie zastosowanie mogłaby znaleźć wspomniana wyżej interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2020 r. Rację ma natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, który dowodzi, że interpretacja ta nie dotyczy stanu faktycznego mającego miejsce w niniejszej sprawie i w konsekwencji w sprawie tej nie znajdą zastosowania, tzw. przepisy ochronne, zamieszczone w art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej.
Trafnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2157/17, że "specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega na tym, że interpretacja jest wydawana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska)."
Trzeba też zwrócić uwagę, że stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji jest nie tylko w w pełni miarodajny na dalszych etapach postępowania, w których oceniana jest z kolei zgodność z prawem wydanej interpretacji indywidualnej, ale również w zakresie późniejszego ewentualnego stosowania przepisów ochronnych - art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej przy porównywaniu, czy stan faktyczny opisany we wniosku odpowiada w pełni stanowi rzeczywistemu sprawy podatkowej.
Poza wyraźnie normatywnie określonym wymogiem wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej), to wnioskodawca sam decyduje, jaki kształt i zakres nadać swojemu wnioskowi. To w jego wyłącznie gestii leży określenie istotnych - z punktu widzenia rozstrzygnięcia problemu prawnego, z którym się zwrócił - elementów stanu faktycznego, a przede wszystkim sprecyzowanie tego problemu poprzez sformułowanie stosownego pytania, ponieważ tylko on wie, czego chce się dowiedzieć od organu interpretacyjnego i on także decyduje o umiejscowieniu przedstawionego problemu w czasie.
Zakres oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Organ interpretacyjny nie może ani wykraczać poza granice stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ani pomijać poszczególnych elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Ze względu na dalekoidące konsekwencje prawne wynikające ze stosowania przepisów ochronnych, tj. art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej, przy dokonywaniu oceny, czy wydana interpretacja, do której zastosował się podatnik, dotyczy i w pełni odpowiada stanowi rzeczywistemu ustalonemu w sprawie podatkowej oraz czy stan ten mieści się w zakresie przedstawionego we wniosku problemu (pytania) niezbędne jest zachowanie ścisłego podejścia. Stąd też nie zasługuje na akceptację takie podejście w tej mierze, które zmierza do rozciągnięcia funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej na kwestie, które z racji na zakres sformułowanego wniosku o wydanie takiej interpretacji, nie były nią objęte.
Jak już wspomniano wcześniej, sprawa niniejsza dotyczy stwierdzenia nadpłaty u Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r.
Skarżący w swoim wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który wpłynął do organu interpretacyjnego w dniu 15 listopada 2015 r. opisując w nim stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe przedstawił problem, który dotyczył możliwości skorzystania przez niego z tzw. ulgi abolicyjnej w zakresie dochodów uzyskiwanych przez niego z pracy najemnej świadczonej na statku, na rzecz pracodawcy z faktycznym zarządem na terytorium Brazylii.
Natomiast w ramach rozpatrywania wniosku Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty organy podatkowe ustaliły, że w 2014 r. oprócz pracy najemnej na statku "brazylijskim" Skarżący uzyskiwał także dochody z pracy najemnej na statku "niemieckim", o czym pytając o zastosowanie ulgi abolicyjnej, w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie wspomniał. Okoliczność ta w powiązaniu z faktem, że Skarżący umiejscowił przedstawiony we wniosku problem prawny w okresie obejmującym 2015 r. i lata następne - co w sposób jednoznaczny wynikało z zadanego przez niego pytania (cyt. "Czy wnioskodawca będzie musiał złożyć zeznanie podatkowe w Polsce za rok 2015 i lata następne") - stwarzała organom podatkowym w pełni uzasadnioną podstawę do uznania, że wydana interpretacja nie odnosiła się do 2014 r. i istniejącego w tym roku stanu faktycznego i w konsekwencji nie mogła stwarzać po stronie Skarżącego wynikającej z art. 14k Ordynacji podatkowej ochrony prawnej w sprawie "nadpłatowej" za tenże rok.
Wobec tak jednoznacznego określenia przez samego Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji ram czasowych, których wniosek ten dotyczył, co uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, Sąd ten nie miał kompetencji do czynienia - mających stanowić uzasadnienie zastosowania w tej sprawie art. 14k Ordynacji podatkowej - rozważań co do możliwego wpływu, bądź braku takiego wpływu, uzyskiwanych w tym roku przez Skarżącego dochodów z tytułu pracy jako marynarz w Niemczech, na zastosowanie ulgi abolicyjnej w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez niego z racji pracy jako marynarz na statku "brazylijskim".
Skoro, jak wykazano wyżej, interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2020 r. nie odnosiła się do sytuacji prawnej Skarżącego w 2014 r. oznacza to, że nie są zasadne twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe były zobowiązane na mocy art. 170 i art. 171 P.p.s.a. do uwzględnienia prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1450/16 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3563/17, które to wyroki wydane zostały w sprawie tejże interpretacji indywidualnej.
Mając powyższe na uwadze, za zasadny uznać należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku wymienionymi w tym zarzucie przepisami tej ustawy oraz przepisami Ordynacji podatkowej.
Natomiast w kwestii braku możliwości zastosowania wobec Skarżącego, tzw. ulgi abolicyjnej w odniesieniu do uzyskanych przez niego dochodów z tytułu pracy najemnej na statku eksploatowanym przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Brazylii Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wraz z uzasadniającą je argumentacją, bez konieczności jej powtarzania, wyrażone zarówno w wymienionych przez Sąd pierwszej instancji wyrokach tego Sądu: z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 440/17, z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1688/18, z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1890/18, jak i w stanowiących kontynuację tej linii orzeczniczej późniejszych wyrokach tego Sądu: z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II FSK 499/20 oraz z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt: II FSK 641/21, II FSK 642/21, II FSK 786/21, II FSK 2822/20 i II FSK 2823/20.
Mając to na uwadze jako zasadny ocenić także należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f w zw. z art. 14k Ordynacji podatkowej.
Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 1 pkt 1 lit. a), w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).