II FSK 1031/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną B. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który z kolei oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. Skarżąca kasacyjnie zarzucała naruszenie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. [nie podano konkretnego przepisu] poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, oraz naruszenie art. 145 § 1 lit. a oraz lit. c ppsa poprzez nieuchylenie postanowienia mimo naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Sąd wskazał, że autor skargi kasacyjnej nie postawił zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej (art. 162 § 1 i 2 Op) dotyczących przywrócenia terminu, jednakże oceniając sprawę stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w dochowaniu terminu nie została przez skarżącą spełniona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID, NSA stwierdził, że przepis ten miał zastosowanie wyłącznie w okresie obowiązywania stanu epidemii, który został zniesiony przed doręczeniem decyzji Naczelnika US. W związku z tym, przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Sąd uznał również za chybione zarzuty naruszenia przepisów postępowania o charakterze wynikowym (art. 145 § 1 ppsa), ponieważ nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający