II FSK 103/08

II FSK 103/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2009-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter /przewodniczący/
Jacek Jaśkiewicz
Jan Rudowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Bd 162/07 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2007-07-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 219 par. 1, art. 220 par. 1 i 3, art. 212 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Jacek Jaśkiewicz, Protokolant Anna Dziewiż – Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 162/07 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r, sygn. akt I SA/Bd 162/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 grudnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe "P." sp. z o.o. z siedzibą w D. (zw. dalej w skrócie: Spółką),
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w T. z dnia 30 października 2006r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję z dnia 19 grudnia 2006 r.
Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dokonano w dniu 25 czerwca 2007 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął więc z dniem 2 lipca 2007 r. Zgodnie z treścią art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zw. dalej w skrócie: p.p.s.a. - opłatę sądową uiszcza się do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W przedmiotowej sprawie opłata sądowa została wniesiona na rachunek bankowy Sądu w dniu 3 lipca 2007 r., a więc po ustawowym terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł pełnomocnik skarżącego zaskarżając orzeczenie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 i art. 219 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, aczkolwiek prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazywała przyjąć, że skarga została opłacona w terminie.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że dyspozycja przelewu kwoty wpisu sądowego od skargi została złożona w dniu 2 lipca 2007 r. (przelew internetowy). Datą uiszczenia opłaty jest data obciążenia rachunku bankowego strony. Wobec tego wbrew stanowisko Sądu pierwszej instancji wpis od skargi kasacyjnej został uiszczony w terminie.
Dodano, że możliwość uiszczenia wpisu na rachunek bankowy sądu przewiduje art. 219 § 2 p.p.s.a. W takim wypadku datą uiszczenia opłaty jest data przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17.11.1978 r. sygn. akt IV PZ 59/78, niepubl.).
Pełnomocnik podkreślił, że fakt przekazania kwoty wpisu na rachunek bankowy Sądu w dniu 3 lipca 2007 r. nie może stanowić podstawy do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie z poglądem wyrażonym w doktrynie niewykonanie tego obowiązku stanowi brak formalny uniemożliwiający sądowi podjęcie czynności, o które wnioskuje się w piśmie (por. Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 632 i n.). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ten pogląd. Jest on niewątpliwy w świetle systemowego odczytania art. 219 i art. 220 § 1 p.p.s.a. Ostatni ze wskazanych przepisów stanowi expressis verbis, iż sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należyta opłata. Zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Dalsza dyspozycja art. 220 § 1 p.p.s.a. określa sposób postępowania ze skargą nieopłaconą należytym wpisem: należy wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Sąd I instancji właściwie zastosował przytaczane przepisy prawa procesowego. Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2007 r. wezwano pełnomocnika Strony do usunięcia braku wniesionej skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi. Pełnomocnik miała przewidziany prawem 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu, biegnący od momentu doręczenia zarządzenia. Uiszczenie wpisu nastąpiło 3 lipca 2007 r. Zarządzenie przewodniczącego zostało doręczone pełnomocnikowi 25 czerwca 2007 r. Zatem trafnie w ocenie Sądu I instancji nie został dotrzymany ustawowy termin usunięcia braku skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w takiej sytuacji był uprawniony do zastosowania § 3 art. 220 p.p.s.a. i wydania postanowienie o odrzuceniu skargi.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Strony twierdzi, że dyspozycja przelewu kwoty wpisu sądowego została wydana w terminie (to jest: 2 lipca 2007 r.), a jako datę uiszczenia opłaty należy przyjąć datę obciążenia rachunku bankowego strony. Nie przedstawił jednak na tę okoliczność żadnego dowodu. Należało wyjaśnić, iż istotnie analiza przepisów prawa finansowego – w szczególności: art. 31 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. z 2002 r., Nr 169, poz. 1385) oraz art. 63 ust. 3 pkt 1, art. 63 c i art. 63 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., Nr 72, poz. 665 – tekst jedn.) – prowadzi do wniosku, że we współczesnych warunkach obrotu finansowego polecenie przelewu jest formą rozliczenia bezgotówkowego i polecenie to może być dyspozycją wiążącą dla banku w ramach usługi bankowości elektronicznej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, za datę uiszczenia wpisu należy przyjąć dzień zlecenie przelewu. Pogląd ten został przedstawiony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 12 maja 2005 r. (sygn. akt FSK 1403/04), w postanowieniu NSA z dnia 3 marca 2008 r. (sygn. akt I FSK 100/08) - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Pogląd ten jest także utrwalony w doktrynie: "W razie uiszczenia wpisu na rachunek bankowy datą uiszczenia opłaty jest data przyjęcia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczająca na pokrycie wpisu" (patrz: Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., op. Cit., Warszawa 2009, s. 634).
W niniejszej sprawie o oddaleniu skargi kasacyjnej przesądził brak dowodów potwierdzających twierdzenie Strony. Pełnomocnik Strony słusznie podniósł, że za datę uiszczenia wpisu na rachunek Sądu I instancji należy przyjąć dzień złożenia dyspozycji przelewu, jednakże na twierdzenie faktyczne, co do złożenia konkretnej dyspozycji przez Stronę w dniu 2 lipca 2007 r., nie przedstawił żadnego dowodu. Przedstawiając zarzut uiszczenia wpisu w terminie przez obciążenie rachunku Strony dyspozycją przelewu stosownej kwoty na rachunek Sądu należało przedstawić dowód potwierdzający, że tak w istocie było. Dotychczas zebrany materiał dowodowy nie pozwolił na podważenie oceny leżącej u podstaw postanowienia Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak dowodu na twierdzenie Strony, co do zaistnienia elementu stanu faktycznego w postaci terminowego złożenia dyspozycji przelewu kwoty wpisu od skargi, skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.