II FSK 1017/17

II FSK 1017/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-04-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka /przewodniczący/
Marek Olejnik /sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Łd 88/16 - Wyrok WSA w Łodzi z 2016-06-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 9a ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Tomasz Kolanowski WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 88/16 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 88/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. D. (dalej: Strona, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2015r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA".
2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi.
2.1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 18 maja 2015 r. określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 35.636 zł.
Organy ustaliły, że Strona w latach 2006 – 2010 sprzedawała książki na portalu internetowym Allegro i w okresie od 14.06.2006 r. do 31.12.2010 r. wystawiała na sprzedaż 29323 pozycje, przy czym w 2008 r. dokonała sprzedaży 8.144 szt. za kwotę 150.476,50 zł. Wobec powyższego organy podatkowe uznały, że Strona prowadziła działalność gospodarczą, a działania podejmowane w tym przypadku miały charakter zarobkowy oraz cechowała je ciągłość i zorganizowanie. Ilość aukcji, jak i ich wartość, jednoznacznie wskazują na prowadzenie przez skarżącą w przedmiotowym okresie działalności gospodarczej w postaci sprzedaży książek. Potwierdzeniem ciągłego charakteru aktywności Skarżącej jest zdaniem organów również kontynuacja jej wykonywania w kolejnych latach. Zatem powyższy stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na ciągłość prowadzonych przez podatnika działań, a długość ich trwania, częstotliwość, systematyczność, powtarzalność, nieprzerwalność, wyraźnie świadczą, że nie miały one charakteru incydentalnego, jednostkowego, sporadycznego, okazjonalnego, czy przypadkowego, a miały charakter ciągły z zamiarem ich kontynuacji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał za zasadne argumentów Strony, że przedmiotem sprzedaży była prywatna kolekcja książek zgromadzona przed 2006 r., a sprzedawane przedmioty nie zostały nabyte w celu ich dalszego zbycia, ich zbycie nie następowało przed upływem 6 miesięcy od ich nabycia. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych środków dowodowych na poparcie powyższej tezy. Sprzedawane tytuły powtarzały się nawet 50-cio krotnie. Podkreślił, że w asortymencie sprzedawanym przez Skarżącą znajdowały się książki wszelkiego typu: były to zarówno powieści, opowiadania, bajki czy poezje, jak i podręczniki, słowniki, atlasy, poradniki i przewodniki. Powyższych pozycji nie łączyła również ani tematyka, ani autor.
3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Łodzi (Sądem pierwszej instancji).
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca, podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) oraz art. 5a ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.");
- art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.);
- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.").
W uzasadnieniu skargi Skarżąca konsekwentnie podnosi, iż w 2008 r. sprzedawała własną kolekcję książek i sprzedaż ta nie stanowiła działalności gospodarczej i nie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Uważa, iż organy podatkowe bez żadnych podstaw podważyły jej wyjaśnienie, iż na portalu Allegro przedmiotem była sprzedaż książek z rodzinnej kolekcji, gromadzonej z powodów hobbystycznych przez bardzo wiele lat zarówno przeze Skarżącą, jak i jej rodziców. Długi okres sprzedaży tej kolekcji - trwający od 2006 roku - jest uwarunkowany tylko i wyłącznie jej wielkością, ograniczonymi możliwościami czasowymi i korzyściami wynikającymi z korzystania z serwisu Allegro. Działanie takie nie może mieć charakteru ciągłego, gdyż zasoby kolekcji są ograniczone.
3.2 Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (Sądu pierwszej instancji) .
4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Na wstępie podkreślił, że definicja pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 5a pkt 6) ma charakter autonomiczny i nie ma podstaw do odwoływania się w tym zakresie do regulacji ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy podatkowe prawidłowo oceniły, że prowadzona przez podatniczkę od roku 2006 r. działalność polegająca na handlu książkami spełnia przesłanki wynikające z definicji działalności gospodarczej zawartej w art.5a pkt 6 u.p.d.o.f. Była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. O ciągłym charakterze działalności świadczy niewątpliwie duża ilość transakcji sprzedaży książek zawartych w kontrolowanym roku oraz fakt, że transakcje zawierane były w poszczególnych miesiącach roku w ilości kilkuset sztuk.
Sąd potwierdził prawidłowość ustaleń organów podatkowych, że prowadzona przez podatniczkę działalność była zorganizowana w zakresie koniecznym do sposobu jej Prowadzenia. Skarżąca miała stały dostęp do internetu, miała konta użytkownika portalu Allegro, utrzymywała konto ponosząc opłaty prowizyjne na rzecz właściciela portalu, posiadała konta bankowe wykorzystywane do rozliczeń z kontrahentami. Handlowała towarami określonego rodzaju – książkami o różnej tematyce (beletrystyką, podręcznikami, słownikami, poradnikami, przewodnikami). Ta działalność handlowa była prowadzona we własnym imieniu i na własny rachunek Skarżącej. Należność za sprzedane towary wpływała na jej rachunek bankowy, transakcje sprzedaży zawierała we własnym imieniu, a nabywca wiedział, że kupuje towar należący do Podatniczki. W opinii Sądu pierwszej instancji wersja Podatniczki o wyprzedaży zgromadzonej wcześniej kolekcji książek zasadnie została oceniona jako niewiarygodna, a przede wszystkim nieudowodniona przez Nią. Skarżąca nie wykazała, iż na aukcjach informowała o wyprzedaży kolekcji książek (sprzedaży rzeczy używanych). O tym, że nie była to kolekcja książek świadczyć może ilość sprzedanych książek o tym samym tytule (np. "Przygody Dobrego Wojaka Szwejka", autor: J. Hasek – 50 sztuk, "Przeminęło z wiatrem", autor: M. Mitchell – 49 sztuk).
5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
5.1. Od ww. wyroku Strona reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu – adwokata wywiodła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów :
1/ prawa materialnego, to jest art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżąca w roku 2008 uzyskała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży książek za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro w sytuacji, gdy książki pochodziły z jej prywatnej kolekcji, zaś dochód uzyskany z ich sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
2/ postępowania podatkowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 145 ust 1 pkt 1 c) w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieustalenie szacunkowych kosztów prowadzenia rachunku bankowego skarżącej w B. Banku (obecnie [...]Bank) i aprioryczne założenie, iż koszty te w rzeczonym okresie wyniosły 0zł.
W przypadku nie uwzględnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i w konsekwencji jej oddalenie pełnomocnik Strony wniósł o nieobciążanie Jej kosztami postępowania nadmieniając, iż jest zwolniona z kosztów sądowych w całości.
5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
6.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając na posiedzeniu niejawnym wniesioną skargę kasacyjną, uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, toteż podlega oddaleniu.
6.2. Autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Skarżąca w roku 2008 uzyskała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży książek za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro w sytuacji, gdy książki pochodziły z jej prywatnej kolekcji, zaś dochód uzyskany z ich sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przywołanym przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. "Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym".
Związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten jest zobowiązany badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny w odróżnieniu od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie bada bowiem całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest więc uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów skargi kasacyjnej, za jej autora, czy też stawiania hipotez w tym obszarze, sanując istniejące braki, czy rozbudowywania uzasadnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może też bowiem domniemywać intencji strony albo wyręczać autora skargi kasacyjnej w prawidłowym stawianiu zarzutów, czy też poszukiwać (albo wręcz wskazywać) za autora skargi kasacyjnej naruszeń prawa, których mógł dopuścić się (dopuścił się) sąd pierwszej instancji, a które nie zostały zarzucone w skardze kasacyjnej od wyroku, z którym strona się nie zgadza. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 902/14, opubl. CBOSA).
Stwierdzić też należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu w danych (konkretnych) okolicznościach sprawy, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - dodatkowo wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć (choćby hipotetycznie) istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polega błędna wykładnia art.9a ust.1 u.p.d.o.f. oraz jak powinien prawidłowo w Jego ocenie być interpretowany. Nie zakwestionował stanu faktycznego ustalonego przez organy i nie podniósł zarzutu błędnego zastosowania ww. przepisu prawa materialnego. Podkreślić należy, że przywołany przepis wyraża generalną zasadę, w myśl której podatnicy osiągający dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej (źródło przychodów wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3) opodatkowani są według tak zwanych zasad ogólnych, co oznacza przede wszystkim obowiązek stosowania progresywnych stawek podatkowych, określonych przepisem art. 27 ustawy. Od tej zasady dopuszczono jednak dwa wyjątki, w postaci: liniowego opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub zryczałtowanego opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie istotą sporu nie była kwestia wyboru sposobu opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej lecz to czy Skarżąca dokonując sprzedaży książek za pośrednictwem portalu Allegro prowadziła pozarolnicza działalność gospodarczą w rozumieniu art.5a pkt 6 u.p.d.o.f., a w tym zakresie nie sformułowano żadnych zarzutów. Tym samym ww. zarzut skargi kasacyjnej nie może zostać uwzględniony bowiem wobec nie złożenia stosownego oświadczenia prawidłowo opodatkowano dochód na zasadach ogólnych.
6.3. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że organy podatkowe nie dokonały ustalenia kosztów prowadzenia rachunku bankowego Skarżącej w B. Banku (obecnie [...]Banku). W toku postępowania podatkowego wezwano Skarżąca do przedłożenia dowodów w postaci wyciągów bankowych zawierających szczegółową historię rachunków bankowych za okres od 1 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., prowadzonych w: B. Bank SA - Nr rachunku [...] oraz D. Bank SA-Nr rachunku [...] m.in. celem ustalenia kosztów poniesionych na obsługę wyżej wskazanych rachunków bankowych. W odpowiedzi Skarżąca nie przedłożyła żądanych dokumentów. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego L. wystąpił do [...]Bank S.A. oraz D. Bank [...] S.A. z żądaniem przekazania danych dotyczących łącznej kwoty opłat (kosztów bankowych) ponoszonych w poszczególnych latach: 2006, 2008, 2009 i 2010 przez Skarżącą. W odpowiedzi D. Bank [...] S.A. przesłała historię rachunku za okres od 12.04.2010 r. do 31.12.2010 r. w ilości 79 sztuk transakcji. Jednocześnie poinformowano, iż powyższy rachunek bankowy został otwarty z dniem 12.04.2010 r. [...]Bank S.A. przesłał zaś historię rachunku Skarżącej za okres 2008-2010 przy czym nie można było z niej ustalić wysokości ewentualnych kosztów związanych z prowadzeniem rachunku bankowego, bowiem zapisy nie zawierały opisu transakcji. Biorąc pod uwagę powyższe oraz mając na uwadze ogólne warunki otwarcia i prowadzenia konta dla osoby fizycznej w [...]Banku organ przyjął, że koszt prowadzenia konta wynosił 0 zł.
Zgodnie z art. 122 ustawy O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powyższe nakłada na organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie można jednak nakładać na organy podatkowe obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika, to bowiem on sam przede wszystkim powinien dołożyć wszelkiej staranności aby zadbać o swoje interesy (por. wyrok NSA z 26 lutego 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3627/01, opubl. CBOSA).
Organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania podatkowego, poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji, kierował się celem nadrzędnym sprawy tj. wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy tak, aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby zostały zastosowane właściwe normy prawne. Zgodnie z przepisem art. 187 §1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ustosunkowanie się przez organ podatkowy do każdego dowodu bądź grupy dowodów jednorodnych i dokonanie ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności. Jeżeli organ podatkowy wyprowadza określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanej dokumentacji, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania. Dodatkowo należ podkreślić, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w przypadku podatników nieprowadzących wcale bądź prowadzących nierzetelnie urządzenia księgowe nie są zobligowane do szacowania kosztów uzyskania przychodów. Na aprobatę zasługuje stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2666/12 (opubl. CBOSA), że "Konsekwencją zróżnicowania prawnej sytuacji podatnika nie prowadzącego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych i prowadzącego taką działalność [...] jest brak możliwości szacowania kosztów. W sytuacji tej organy uznały, że nie było podstaw prawnych do szacowania kosztów i zastosowania art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. W profesjonalnym obrocie, podatnicy zobowiązani są do rzetelnego dokumentowania, zgodnie z wymogami przepisów ustawy o rachunkowości operacji gospodarczych. Zwolnienia z tego obowiązku podatników, nie można, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodzić z art. 180 § 1, jak również z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jest skierowany do organów a nie do podatników, nie można również wywodzić z tego przepisu uprawnienia podatnika, do żądania przeprowadzenia szacunku, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z obowiązkiem rzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych, zgodnie z regułami ustawy o rachunkowości, i w istocie czyniłoby te wymogi zbędnymi." (por. także wyrok NSA z dnia 18.12.2015 r. sygn. akt II FSK 2821/13, CBOSA).
7. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
7.1. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, opubl. CBOSA).
7.2. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej o nieobciążanie Jej kosztami postępowania w przypadku nieuwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że przyznanie Skarżącej prawa pomocy (art. 244 § 1 p.p.s.a.) nie obejmuje zwrotu kosztów postępowania między stronami, o czym jest mowa w rozdziale 1 działu V, a przede wszystkim w art. 200–204 p.p.s.a., jak również w art. 248 p.p.s.a. Dlatego też przyznanie stronie prawa pomocy nie chroni jej przed odpowiedzialnością finansową za wynik postępowania, o której sąd administracyjny orzeka stosownie do art. 209 p.p.s.a. (zob. także postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2008 r., II FSK 259/07, LEX nr 485347). Do niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, które mogą podlegać zwrotowi od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej, należy zaliczyć również zwrot kosztów związanych z przygotowaniem odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 179 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, Sąd, odpowiadając na pytanie prawne Prezesa NSA, wywołane rozbieżnością w orzecznictwie, stwierdził, że "Art. 204 i art. 205 § 2–4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną". Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł także żadnych szczególnych okoliczności do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na podstawie art.207§2 p.p.s.a.
W związku z powyższym o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ orzeczono na podstawie art. 209, art.204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust.2 pkt 1 lit a) w zw. z ust.2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 490 z późn. zm.).