II FSK 1016/17

II FSK 1016/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-04-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka /przewodniczący/
Marek Olejnik /sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Łd 87/16 - Wyrok WSA w Łodzi z 2016-06-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 9a ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Tomasz Kolanowski WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 87/16 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 87/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. D. (dalej: Strona, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 26 listopada 2015r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA".
2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi.
2.1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 18 maja 2015 r. określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 6.992,00 zł.
Organy ustaliły, że Strona w latach 2006 – 2010 sprzedawała książki na portalu internetowym Allegro i w okresie od 14.06.2006 r. do 31.12.2010 r. wystawiała na sprzedaż 29323 pozycje, przy czym w 2006 r. dokonała sprzedaży 2.985 szt. za kwotę 64.234,17 zł. Wobec powyższego organy podatkowe uznały, że Strona prowadziła działalność gospodarczą, a działania podejmowane w tym przypadku miały charakter zarobkowy oraz cechowała je ciągłość i zorganizowanie. Ilość aukcji, jak i ich wartość, jednoznacznie wskazują na prowadzenie przez skarżącą w przedmiotowym okresie działalności gospodarczej w postaci sprzedaży książek. Potwierdzeniem ciągłego charakteru aktywności Skarżącej jest zdaniem organów również kontynuacja jej wykonywania w kolejnych latach. Zatem powyższy stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na ciągłość prowadzonych przez podatnika działań, a długość ich trwania, częstotliwość, systematyczność, powtarzalność, nieprzerwalność, wyraźnie świadczą, że nie miały one charakteru incydentalnego, jednostkowego, sporadycznego, okazjonalnego, czy przypadkowego, a miały charakter ciągły z zamiarem ich kontynuacji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał za zasadne argumentów Strony, że przedmiotem sprzedaży była prywatna kolekcja książek zgromadzona przed 2006 r., a sprzedawane przedmioty nie zostały nabyte w celu ich dalszego zbycia, ich zbycie nie następowało przed upływem 6 miesięcy od ich nabycia. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych środków dowodowych na poparcie powyższej tezy. Sprzedawane tytuły powtarzały się nawet 50-cio krotnie. Podkreślił, że w asortymencie sprzedawanym przez Skarżącą znajdowały się książki wszelkiego typu: były to zarówno powieści, opowiadania, bajki czy poezje, jak i podręczniki, słowniki, atlasy, poradniki i przewodniki. Powyższych pozycji nie łączyła również ani tematyka, ani autor.
3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Łodzi (Sądem pierwszej instancji).
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca, podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) oraz art. 5a ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.");
- art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.);
- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.").
W uzasadnieniu skargi Skarżąca konsekwentnie podnosi, iż w 2006 r. sprzedawała własną kolekcję książek i sprzedaż ta nie stanowiła działalności gospodarczej i nie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Uważa, iż organy podatkowe bez żadnych podstaw podważyły jej wyjaśnienie, iż na portalu Allegro przedmiotem była sprzedaż książek z rodzinnej kolekcji, gromadzonej z powodów hobbystycznych przez bardzo wiele lat zarówno przeze Skarżącą, jak i jej rodziców. Długi okres sprzedaży tej kolekcji - trwający od 2006 roku - jest uwarunkowany tylko i wyłącznie jej wielkością, ograniczonymi możliwościami czasowymi i korzyściami wynikającymi z korzystania z serwisu Allegro. Działanie takie nie może mieć charakteru ciągłego, gdyż zasoby kolekcji są ograniczone.
3.2 Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (Sądu pierwszej instancji) .
4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Na wstępie podkreślił, że definicja pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 5a pkt 6) ma charakter autonomiczny i nie ma podstaw do odwoływania się w tym zakresie do regulacji ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy podatkowe prawidłowo oceniły, że prowadzona przez podatniczkę od roku 2006 r. działalność polegająca na handlu książkami spełnia przesłanki wynikające z definicji działalności gospodarczej zawartej w art.5a pkt 6 u.p.d.o.f. Była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. O ciągłym charakterze działalności świadczy niewątpliwie duża ilość transakcji sprzedaży książek zawartych w kontrolowanym roku (2985) oraz fakt, że transakcje zawierane były w poszczególnych miesiącach roku w ilości kilkuset sztuk (średnio stanowiło to 248 sztuk sprzedanych książek miesięcznie, a dziennie 31 książek).
Sąd potwierdził prawidłowość ustaleń organów podatkowych, że prowadzona przez podatniczkę działalność była zorganizowana w zakresie koniecznym do sposobu jej Prowadzenia. Skarżąca miała stały dostęp do internetu, miała konta użytkownika portalu Allegro, utrzymywała konto ponosząc opłaty prowizyjne na rzecz właściciela portalu, posiadała konta bankowe wykorzystywane do rozliczeń z kontrahentami. Handlowała towarami określonego rodzaju – książkami o różnej tematyce (beletrystyką, podręcznikami, słownikami, poradnikami, przewodnikami). Ta działalność handlowa była prowadzona we własnym imieniu i na własny rachunek Skarżącej. Należność za sprzedane towary wpływała na jej rachunek bankowy, transakcje sprzedaży zawierała we własnym imieniu, a nabywca wiedział, że kupuje towar należący do Podatniczki. W opinii Sądu pierwszej instancji wersja Podatniczki o wyprzedaży zgromadzonej wcześniej kolekcji książek zasadnie została oceniona jako niewiarygodna, a przede wszystkim nieudowodniona przez Nią. Skarżąca nie wykazała, iż na aukcjach informowała o wyprzedaży kolekcji książek (sprzedaży rzeczy używanych). O tym, że nie była to kolekcja książek świadczyć może ilość sprzedanych książek o tym samym tytule (np. "Przygody Dobrego Wojaka Szwejka", autor: J. Hasek – 50 sztuk, "Przeminęło z wiatrem", autor: M. Mitchell – 49 sztuk).
5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
5.1. Od ww. wyroku Strona reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu – adwokata wywiodła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów :
1/ prawa materialnego, to jest art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżąca w roku 2006 uzyskała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży książek za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro w sytuacji, gdy książki pochodziły z jej prywatnej kolekcji, zaś dochód uzyskany z ich sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
2/ postępowania podatkowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 145 ust 1 pkt 1 c) w związku z art. 187 § 1 w zw. z art.23§1 O.p. poprzez szacunkowe ustalenie podstawy opodatkowania z uwzględnieniem uśrednionych danych dotyczących prowizji Allegro za lata 2007-2010 w sytuacji, gdy dane niezbędne do obliczenia jej wartości należało przyjąć za rok 2006.
W przypadku nie uwzględnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i w konsekwencji jej oddalenie pełnomocnik Strony wniósł o nieobciążanie Jej kosztami postępowania nadmieniając, iż jest zwolniona z kosztów sądowych w całości.
5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
6.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając na posiedzeniu niejawnym wniesioną skargę kasacyjną, uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, toteż podlega oddaleniu.
6.2. Autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Skarżąca w roku 2006 uzyskała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży książek za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro w sytuacji, gdy książki pochodziły z jej prywatnej kolekcji, zaś dochód uzyskany z ich sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przywołanym przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. "Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym".
Związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten jest zobowiązany badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny w odróżnieniu od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie bada bowiem całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest więc uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów skargi kasacyjnej, za jej autora, czy też stawiania hipotez w tym obszarze, sanując istniejące braki, czy rozbudowywania uzasadnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może też bowiem domniemywać intencji strony albo wyręczać autora skargi kasacyjnej w prawidłowym stawianiu zarzutów, czy też poszukiwać (albo wręcz wskazywać) za autora skargi kasacyjnej naruszeń prawa, których mógł dopuścić się (dopuścił się) sąd pierwszej instancji, a które nie zostały zarzucone w skardze kasacyjnej od wyroku, z którym strona się nie zgadza. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 902/14, opubl. CBOSA).
Stwierdzić też należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu w danych (konkretnych) okolicznościach sprawy, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - dodatkowo wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć (choćby hipotetycznie) istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polega błędna wykładnia art.9a ust.1 u.p.d.o.f. oraz jak powinien prawidłowo w Jego ocenie być interpretowany. Nie zakwestionował stanu faktycznego ustalonego przez organy i nie podniósł zarzutu błędnego zastosowania ww. przepisu prawa materialnego. Podkreślić należy, że przywołany przepis wyraża generalną zasadę, w myśl której podatnicy osiągający dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej (źródło przychodów wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3) opodatkowani są według tak zwanych zasad ogólnych, co oznacza przede wszystkim obowiązek stosowania progresywnych stawek podatkowych, określonych przepisem art. 27 ustawy. Od tej zasady dopuszczono jednak dwa wyjątki, w postaci: liniowego opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub zryczałtowanego opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie istotą sporu nie była kwestia wyboru sposobu opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej lecz to czy Skarżąca dokonując sprzedaży książek za pośrednictwem portalu Allegro prowadziła pozarolnicza działalność gospodarczą w rozumieniu art.5a pkt 6 u.p.d.o.f., a w tym zakresie nie sformułowano żadnych zarzutów. Tym samym ww. zarzut skargi kasacyjnej nie może zostać uwzględniony bowiem wobec nie złożenia stosownego oświadczenia prawidłowo opodatkowano dochód na zasadach ogólnych.
6.3. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że organy podatkowe dokonały błędnego oszacowania kosztów prowizji zapłaconej przez Skarżąca Allegro z tytułu sprzedaży za pośrednictwem tego portalu w 2006 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie znajduje potwierdzenia w niniejszej sprawie bowiem o wyborze metody oszacowania decyduje przede wszystkim materiał faktyczny jaki jest w posiadaniu organów podatkowych jak również charakter działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 347/14, CBOSA). Jak wynika z akt sprawy w toku prowadzonego postępowania, mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, pismem [...] z dnia 19.03.2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. zwrócił się do Grupy Allegro Sp. z o.o. z prośbą o przekazanie danych rejestracyjnych oraz wydruków zawartych transakcji sprzedaży dokonanych w okresie 01.06.2006 r. - 31.10.2010 r. przez Skarżąca. Pismem z dnia 02.07.2013 r., Grupa Allegro Sp. z o.o. udzieliła informacji w zakresie rejestracji przez Skarżąca na portalu aukcyjnym Allegro. Ponadto wskazano nazwy loginów jakimi się posługuje. Przesłane zostały jednocześnie materiały dotyczące transakcji sprzedaży dokonanych przez Skarżącą w okresie 01.06.2007 r. - 31.12.2010 r., ponieważ dane z okresów wcześniejszych nie są przechowywane.
Mając na uwadze powyższe oraz brak informacji od Skarżącej w tym zakresie w oparciu o art.23 O.p. ustalając koszt prowizji za 2006r. wziął pod uwagę średnią wartość prowizji obliczono na podstawie danych zawartych w materiałach przesłanych pismem z dnia 02.07.2013 r. przez Grupę Allegro Sp. z o.o. dotyczących wartości prowizji z tytułu transakcji sprzedaży jak i z tytułu ilości aukcji wystawionych do sprzedaży, ustalonych w latach następnych. Stosując taką metodologię organ niezmiernie korzystnie dla Strony ustalił koszty podatkowe z tego tytułu, bowiem jak sam autor skargi kasacyjnej podkreśla "stawki opłat prowizyjnych mają rokrocznie charakter progresywny". Podkreślić należy, że żadna metoda szacunkowa wynikająca z art. 23 O.p. nie ma nigdy cech metody doskonałej, ale jest to konieczność i konsekwencja wynikająca z nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów przez podatnika. Ustalenie podstawy obliczenia podatku w drodze szacunku polega na dokonywaniu ustaleń przybliżonych do stanu rzeczywistego, ale nie tożsamego. Stan rzeczywisty znany jest jedynie podatnikowi. I to podatnikowi winno zależeć na prawidłowym ewidencjonowaniu wszystkich zdarzeń gospodarczych mających wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość podatku. To podatnik winien gromadzić dowody potwierdzające dokonywane przez niego transakcje (usługi) oraz ponoszone przez niego koszty. Ustalenie w drodze oszacowania podstawy opodatkowania zawiera w swej istocie ryzyko, że nie będzie on dokładnie taki sam jak rzeczywisty. Ryzyko to jednak obciąża podatnika, który z przyczyn od niego zależnych prowadzi ewidencję w sposób nierzetelny lub nie prowadzi jej wcale.
Na marginesie należy także zauważyć, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w przypadku podatników nieprowadzących wcale bądź prowadzących nierzetelnie urządzenia księgowe nie są zobligowane do szacowania kosztów uzyskania przychodów. Na aprobatę zasługuje stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2666/12 (opubl. CBOSA), że "Konsekwencją zróżnicowania prawnej sytuacji podatnika nie prowadzącego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych i prowadzącego taką działalność [...] jest brak możliwości szacowania kosztów. W sytuacji tej organy uznały, że nie było podstaw prawnych do szacowania kosztów i zastosowania art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. W profesjonalnym obrocie, podatnicy zobowiązani są do rzetelnego dokumentowania, zgodnie z wymogami przepisów ustawy o rachunkowości operacji gospodarczych. Zwolnienia z tego obowiązku podatników, nie można, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodzić z art. 180 § 1, jak również z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jest skierowany do organów a nie do podatników, nie można również wywodzić z tego przepisu uprawnienia podatnika, do żądania przeprowadzenia szacunku, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z obowiązkiem rzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych, zgodnie z regułami ustawy o rachunkowości, i w istocie czyniłoby te wymogi zbędnymi." (por. także wyrok NSA z dnia 18.12.2015 r. sygn. akt II FSK 2821/13, CBOSA).
7. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
7.1. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, opubl. CBOSA).
7.2. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej o nieobciążanie Jej kosztami postępowania w przypadku nieuwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że przyznanie Skarżącej prawa pomocy (art. 244 § 1 p.p.s.a.) nie obejmuje zwrotu kosztów postępowania między stronami, o czym jest mowa w rozdziale 1 działu V, a przede wszystkim w art. 200–204 p.p.s.a., jak również w art. 248 p.p.s.a. Dlatego też przyznanie stronie prawa pomocy nie chroni jej przed odpowiedzialnością finansową za wynik postępowania, o której sąd administracyjny orzeka stosownie do art. 209 p.p.s.a. (zob. także postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2008 r., II FSK 259/07, LEX nr 485347). Do niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, które mogą podlegać zwrotowi od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej, należy zaliczyć również zwrot kosztów związanych z przygotowaniem odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 179 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, Sąd, odpowiadając na pytanie prawne Prezesa NSA, wywołane rozbieżnością w orzecznictwie, stwierdził, że "Art. 204 i art. 205 § 2–4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną". Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł także żadnych szczególnych okoliczności do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na podstawie art.207§2 p.p.s.a.
W związku z powyższym o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ orzeczono na podstawie art. 209, art.204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust.2 pkt 1 lit a) w zw. z ust.2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 490 z późn. zm.).