II FSK 1011/06

II FSK 1011/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /przewodniczący/
Janusz Ruszyński
Jerzy Rypina /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Opłata skarbowa
Sygn. powiązane
I SA/Łd 1145/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-01-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1989 nr 4 poz 23
art. 10 ust. 1, art. 10 ust. 3
Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej.
Tezy
W postępowaniu w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych, organy podatkowe nie dokonują oceny merytorycznej opracowanej przez biegłych wyceny przedmiotu sprzedaży, a jedynie ustalają czy wartość przedmiotu transakcji przekroczyła o 33 procent wartość podaną przez Stronę. Ocena merytoryczna wyceny przedmiotu transakcji dokonywana jest w postępowaniu w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Ruszyński, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1145/05 w sprawie ze skargi D. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 sierpnia 2005 r. (...) w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych w sprawie opłaty skarbowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 1.800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę Dariusza D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 stycznia 2005 r. w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w umowie z dnia 3 października 2000 r. strony określiły wartość sprzedawanej zabudowanej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. na kwotę 100.000 zł, która to kwota nie odpowiadała wartości rynkowej. Ustalona z uwzględnieniem opinii biegłych wartość nieruchomości wynosi ponad 2.600.000 zł. Wobec tego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ koszty opinii biegłych ponoszą solidarnie strony czynności cywilnoprawnej, bowiem ustalona w toku postępowania w drodze opinii biegłych wartość nieruchomości przekroczyła wartość podaną przez strony umowy o ponad 33 procent.
W skardze kasacyjnej Dariusz D. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił wyrokowi:
1. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122-125, art. 139 par. 3 Ordynacji podatkowej, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji,
2. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 180, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i jednocześnie przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny posiadanych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której bezpodstawnie przyjęto, iż wartość rynkowa przedmiotu sprzedaży wynosiła 2.618.700 zł, w sytuacji gdy znajdująca się w aktach sprawy wadliwa opinia Przedsiębiorstwa Projektowania, Badań i Normowania PROJNORM:
a. nie zawiera wyceny przedmiotu sprzedaży, którym była nieruchomość, a nie - jak to wynika z wyceny PROJNORM - przedsiębiorstwo w postaci stacji paliw;
b. przyjęte do porównania transakcje dotyczyły obiektów nieadekwatnych do
obiektu wycenianego, tj. o znacznie wyższym standardzie niż stacja wyceniana i nieadekwatnej lokalizacji;
3. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej w brzmieniu obowiązującym w dacie transakcji poprzez błędną jego wykładnię polegającą na niedopuszczalnej - zdaniem skarżącego - rozszerzającej wykładni określenia "w danej miejscowości" jako określenia "na zbliżonym terenie";
4. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 2 i 3 ustawy o opłacie skarbowej w brzmieniu obowiązującym w dacie transakcji, poprzez błędne określenie wartości rynkowej nieruchomości oraz pominięcie w tym zakresie dwóch spośród trzech sporządzonych w sprawie opinii biegłych i przyjęcie za podstawę orzeczenia opinii, w której w sposób wadliwy dokonano wyceny, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji.
5. naruszenie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 1 pkt c ustawy o opłacie skarbowej poprzez brak ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości, pomimo iż okoliczności sprawy wskazywały na takie naruszenie i zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Podstawę materialnoprawną zarówno postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, jak też zaskarżonego wyroku stanowi art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej, co niewątpliwie umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej. W art. 10 ust. 3 zd. 3 cyt. ustawy normodawca postanowił, że jeżeli wartość przedmiotu sprzedaży ustalona z uwzględnieniem biegłych przekroczy o 33 procent wartość podaną przez strony, koszt opinii biegłych ponoszą solidarnie strony czynności cywilnoprawnej. Oznacza to, że w postępowaniu w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłych, organy podatkowe nie dokonują oceny merytorycznej opracowanej przez biegłych wyceny przedmiotu sprzedaży, a jedynie ustalają czy wartość przedmiotu transakcji przekroczyła o 33 procent wartość podaną przez Stronę. Ocena merytoryczna wyceny przedmiotu transakcji dokonywana jest w postępowaniu w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie dotyczą rozpatrywanego wyroku, gdyż w rzeczywistości autor skargi kasacyjnej udowadnia, iż w sprawie nie doszło do ustalenia rynkowej ceny przedmiotu sprzedaży i polemizuje z dokonaną przez biegłych wyceną stacji paliw, gdy faktycznie wycena powyższa stanowiła podstawę decyzji wymiarowej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.