II DSS 6/19

Sprawa dotyczyła postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego Sądu Rejonowego S. B., który został obwiniony o popełnienie czynu z art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zarzucono mu oczywistą i rażącą obrazę prawa procesowego (m.in. art. 410 kpk, art. 387 kpk, art. 78 § 2 kpk, art. 12 kk) przy wydawaniu wyroku skazującego w sprawie VIII K (...). Sędzia miał wydać wyrok bez przeprowadzenia należnego postępowania dowodowego, bez prawidłowego zawiadomienia oskarżonych A. K. i S. W., a także bez pouczenia ich o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej. Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w (...) wyrokiem z dnia 18 marca 2019 roku uznał sędziego S. B. winnym i wymierzył mu karę upomnienia, odstępując od podania wyroku do wiadomości publicznej. Od tego wyroku odwołania złożyli obwiniony sędzia oraz Minister Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości kwestionował karę upomnienia, uznając ją za rażąco łagodną i wnosząc o wymierzenie nagany. Obwiniony sędzia wniósł o uchylenie wyroku i uniewinnienie, argumentując, że obraza prawa była oczywista, ale nierażąca i nie wywołała szkody, lub ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary. Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej, po rozpoznaniu sprawy w dniu 10 października 2019 roku, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając oba odwołania za niezasadne. Sąd Najwyższy podkreślił, że choć naruszenie przepisów przez sędziego było rażące, to jednak materiał dowodowy pozwalał na przypisanie oskarżonym sprawstwa, a kara upomnienia nie była rażąco niewspółmierna. Odnosząc się do odwołania obwinionego, Sąd Najwyższy stwierdził, że środek odwoławczy był wadliwy formalnie i nie zawierał właściwych zarzutów. Kosztami postępowania dyscyplinarnego obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający