II DSS 1/19

Sprawa dotyczyła odwołania Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (...), który uznał sędziego Sądu Rejonowego w R. T. D. za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i wymierzył mu karę upomnienia. Zarzut dotyczył prowadzenia ośmiu spraw cywilnych w sposób powodujący rażącą przewlekłość postępowania i przekroczenie rozsądnego terminu, co skutkowało stwierdzeniem przewlekłości przez Sąd Okręgowy w W. i przyznaniem skarżącym odszkodowań. Minister Sprawiedliwości domagał się zmiany wyroku i wymierzenia kary nagany, argumentując, że kara upomnienia jest rażąco łagodna, nie uwzględnia wagi czynu, jego szkodliwości społecznej i dla wymiaru sprawiedliwości, a także nie spełnia funkcji prewencyjnej i nie jest wystarczająco dolegliwa. Sąd Najwyższy, analizując zarzut rażącej niewspółmierności kary, odwołał się do utrwalonego orzecznictwa, podkreślając, że musi istnieć zasadnicza, "bijąca w oczy" dysproporcja między karą orzeczoną a sprawiedliwą. Sąd uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił całokształt okoliczności, w tym ciężar gatunkowy czynu, jego społeczną szkodliwość, a także okoliczności łagodzące, takie jak młody staż sędziowski, trudna sytuacja rodzinna, duże obciążenie pracą i pełnienie funkcji przewodniczącego wydziału. Sąd Najwyższy podkreślił, że kara upomnienia, jako najłagodniejsza, jest adekwatna w tej sytuacji i spełnia cele wychowawcze i zapobiegawcze, a argumentacja Ministra o konieczności wymierzenia kary nagany ze względów kompensacyjnych i dolegliwościowych została uznana za niezasadną, gdyż mogłaby stanowić zbyt dużą dolegliwość finansową dla sędziego. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający