II DSI 82/19

Sygn. akt II DSI 82/19
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący)
‎
SSN Adam Tomczyński (sprawozdawca)
‎
SSN Konrad Wytrykowski
Protokolant Anna Rusak
przy udziale Zastępcy Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych T. M.
w sprawie radcy prawnego S. N. B.
‎
obwinionego o przewinienie dyscyplinarne z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawych w związku z art. 48, art. 49 i art. 11 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego
po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r.,
‎
kasacji wniesionej przez obwinionego
‎
od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych
w W.
‎
z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt WO (…),
utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w G.  z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt D
(…)
postanowił:
I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. kosztami postępowania kasacyjnego w wysokości 20 (dwudziestu) złotych obciążyć obwinionego radcę prawnego S. N. B.
UZASADNIENIE
1.
Opis zarzutu
Radca prawny S. N. B. został obwiniony, o to że:
w dniu 12 lipca 2017 r. do sprawy IC (…) Sądu Rejonowego w E. złożył pismo o wyłączenie sędziego, w którym przytoczył świadomie nieprawdziwe okoliczności dotyczące przyczyn uzasadniających wniosek o wyłączenie sędziego,
tj. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 ustawy
‎
o radach prawnych z 6 lipca 1982 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2115) w związku z art. 48, 49 oraz art. 11 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, przyjętego uchwałą nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r.
2.
Opis orzeczenia sądu I instancji.
Orzeczeniem z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt D (…), Okręgowy Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w G. obwinionego
‎
r.pr. S. N. B.:
uznał za winnego tego, że 12 lipca 2017 r. do sprawy IC (…) Sądu Rejonowego w E.  złożył pismo o wyłączenie sędziego, w którym przytoczył świadomie nieprawdziwe okoliczności dotyczące przyczyn uzasadniających wniosek o wyłączenie sędziego, co stanowi przewinienie dyscyplinarne określone w
art. 64 ust. 1 ustawy o radach prawnych w związku z art. 48, 49 oraz art. 11 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego,
1.
i za to na podstawie art. 65 ust. 1 ppkt 1 ustawy o radcach prawnych wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną upomnienia;
2.
na podstawie art. 70
6
ust. 2 ustawy o radcach prawnych w związku
‎
z uchwałą nr 86/IX/2015 Krajowej Rady Radców Prawnych
z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego, zasądził od obwinionego kwotę 1.524,80 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania.
3.
Odwołanie obwinionego.
Od powyższego orzeczenia obwiniony wniósł w dniu 10 sierpnia 2018 r. odwołanie, w którym zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił mu:
- błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż nigdy świadomie nie podawał nieprawdziwych wiadomości;
- oparcie orzeczenia wyłącznie na treści pomówień z E.;
- pominięcie, że o powyższych nieprawidłowościach mogących mieć wpływ na niezawisłość sędziego i konieczności zgłoszenia wniosku o wyłączenie sędziego sygnalizowali mu wcześniej: powód i poszkodowany A. K., jego żona, jego syn (który przesłał obwinionemu kasetę z nagraniem agresywnych wypowiedzi pozwanej), oraz zastępująca obwinionego aplikantka P. S.;
- naruszenie art. 38 ust. 3 Kodeksu etyki radcy prawnego, gdyż radca nie odpowiada za zgodność z prawdą informacji uzyskanych od klienta czy innych osób trzecich.
W związku z powyżej wyszczególnionymi okolicznościami obwiniony wniósł:
- o zmianę orzeczenia i uniewinnienie go od wszelkich zarzutów (gdyż działał zarówno na wniosek i w interesie swoich klientów, a także w słusznym interesie społecznym), ewentualnie
- o uchylenie wydanego orzeczenia i przekazanie sprawy do sądu dyscyplinarnego instancji.
4.
Opis orzeczenia sądu II instancji
Rozpoznając powyższe odwołanie orzeczeniem z dnia 9
kwietnia 2019 r.,
sygn. akt WSD – (…),
Wyższy Sąd Dyscyplinarny przy Krajowej Izbie Radców Prawnych w W
. orzekł, że:
1.
utrzymuje w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w G.  z dnia 11 lipca 2018 r.
‎
w sprawie o sygn. akt. D (…);
2.
zasądza od obwinionego koszty postepowania odwoławczego
‎
w zryczałtowanej kwocie 1.200,00 zł płatne na rzecz Krajowej Izby Radców Prawnych.
3.
Kasacja obwinionego oraz zarzuty zawarte w tym środku zaskarżenia
Obwiniony w imieniu własnym na podstawie art. 519 i 520 kpk (nie wskazując odesłania do art. art. 74
1
pkt 1 ustawy o radcach prawnych) złożył
‎
w dniu 27 maja 2019 r. kasację i zaskarżył w całości na swoją korzyść orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Izbie Radców Prawnych
‎
w W. z 9 kwietnia 2019 r., zarzucając temu orzeczeniu na podstawie art. 523 kpk rażące naruszenie prawa procesowego polegającego na obrazie przepisów:
1.
art. 7 kpk przez dokonanie oceny dowodów z zeznań świadków A. K., jego żony oraz aplikantki P. S. wbrew zasadom określonym w tym przepisie, w szczególności:
- błędnego ustalenia stanu faktycznego, gdyż nigdy świadomie nie podawał nieprawdziwych informacji,
- oparciu orzeczenia wyłącznie na treści „pomówień z E.”,
- pominięciu, że o poważnych nieprawidłowościach mogących mieć wpływ na niezawisłość sędziego i konieczność zgłoszenia wniosku o wyłączenie sędziego sygnalizowali wcześniej obwinionemu: powód i poszkodowany A. K., jego żona, jego syn i aplikantka obwinionego P. S.;
2.
art. 457 kpk poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez sąd dyscyplinarny do wszystkich zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu obwinionego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, co miało istotny wpływ na treść wyroku;
3.
naruszenie art. 38 ust. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, gdyż radca nie odpowiada za zgodność z prawdą informacji uzyskanych od klienta czy osób trzecich, zaś świadkowie byli w zaawansowanym wieku, i jak sami mówili obwinionemu, dali się zmanipulować mówiąc o faktach nieco inaczej niż obwinionemu. Z kolei świadek P. S., kierując się lękiem o swą karierę zawodową, zeznawała enigmatycznie, częściowo zasłaniając się niepamięcią;
4.
ponadto autor kasacji zarzucił orzeczeniu naruszenie prawa materialnego,
‎
tj. art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 28 (dotyczącego zaufania między stronami) i art. 30 i 11 Kodeku etyki radcy prawnego.
W oparciu o powyższe zarzuty obwiniony wniósł:
1.
o zmianę orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od wszelkich zarzutów,
‎
ze względu na to, że działał on na wniosek klientów, w ich interesie,
‎
w oparciu o pewne fakty otrzymane od kilku osób i dodatkowo działając
‎
w słusznym interesie społecznym, ewentualnie
2.
o uchylenie zaskarżonego orzeczenia przez sąd II instancji i sąd I instancji
‎
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd dyscyplinarny.
3.
Rozważania Sądu Najwyższego
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obwinionego jest niezasadna w stopniu oczywistym.
Zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego nie zawiera w sobie koniecznego elementu składowego jakim jest określenie wpływu naruszenia na treść orzeczenia. Już
eo ipso
z tego powodu nie może zostać uwzględniony. Ponadto wskazać należy, że obwiniony nie udowodnił ani nie uprawdopodobnił zarzutu dotyczącego ustalenia błędnego stanu faktycznego. Co więcej osoby wskazane jako źródła informacji o bliskich związkach sędziego z pełnomocnikiem drugiej strony (w tym aplikantem obwinionego) zaprzeczyły przekazywaniu tego typu informacji.
Podniesienie zarzutu naruszenia art. 457 kpk (co miało mieć wpływ na treść orzeczenia) nie ma żadnego związku z rozpatrywaną sprawą i trudno zorientować się do czego się odnosi. Wyższy Sąd Dyscyplinarny odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a skarżący nie wykazał, które zarzuty i wnioski odwoławcze nie zostały rozważone przez sąd odwoławczy i dlaczego miało to wpłynąć na wydane orzeczenie.
Podobnie nie da się zaakceptować rozumowania dotyczącego naruszenia
‎
art. 38 ust 3 Kodeksu etyki radcy prawnego. Radca prawny faktycznie nie odpowiada za zgodność z prawdą przekazywanych przez klienta informacji, ale powinien dokonać ich krytycznej analizy.
Ad casum
nie dość, że takiej analizy zabrakło, to brak jest jeszcze jakichkolwiek dowodów na to, że takie informacje
‎
w ogóle zostały przez klientów przekazane.
Ostatni z zarzutów obejmujący naruszenie art. 64 ust. 1 ustawy o radach prawnych w związku z art. 28 i 30 Kodeksu etyki radców prawnych nie został przez skarżącego opisany i uszczegółowiony ani w
petitum
kasacji ani w uzasadnieniu
‎
do niej.
Samo uzasadnienie kasacji składa się z głównie ze sformułowań odzwierciedlających poczucie subiektywnej krzywdy po stronie obwinionego, natomiast nie dostarcza żadnych argumentów do ingerowania w zapadłe orzeczenie, zwłaszcza na poziomie kasacyjnym.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł stosując art. 70
6
ust. 2 ustawy o radcach prawnych.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.