II DSI 58/18

Sygn. akt II DSI 58/18
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Paweł Czubik
‎
Ławnik: Lidia Rutecka
przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla […] okręgu regionalnego- Karoliny Niemczyk oraz obrońcy obwinionego E. G., po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r., sprawy
W. G.
-
prokuratora Prokuratury Okręgowej w J. w stanie spoczynku, obwinionego o czyn z art. 104 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 52) w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze ( tekst jednolity Dz. U, z 2017 r., poz. 1767 ze zmianami)
w związku z odwołaniem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla […] okręgu regionalnego - Karoliny Niemczyk od orzeczenia Sąd Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt PK I SD […],
na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 w zw. z art. 104 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 52) i 127 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1767 ze zmianami)
1. zmienia zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kary w ten sposób, że wymierza obwinionemu karę - upomnienia.
2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. PK I SD
[…]
, W. G. został uznany za winnego tego, że w dniu 26 września 2016 r. w B. uchybił godności prokuratora w ten sposób, że jako prokurator Prokuratury Okręgowej w J. w stanie spoczynku, kierując samochodem marki T. o nr rej.
[…]
nieumyślnie naruszył zasady w ruchu drogowym w ten sposób, iż nienależycie obserwował przedpole ruchu, w wyniku czego potrącił poruszających się prawidłowo po przejściu dla pieszych Z. B. i M. G., w następstwie czego Z. B. doznał obrażeń w postaci złamania nasady bliższej piszczeli prawej, złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej i kości promieniowej lewej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej
‎
7 dni - to jest przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 104 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 127 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze i działając na podstawie art.
142 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze
uznał, iż zarzucany W. G. czyn stanowi przypadek mniejszej wagi, odstępując od wymierzenia kary.
Od tego orzeczenia odwołanie wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
[…]
okręgu regionalnego, który
na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy - Prawo o prokuraturze, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił mu rażącą niewspółmierność kary, związaną z bezpodstawnym zastosowaniem przepisu art. 142
§ 5 ustawy - Prawo o prokuraturze,
a skutkującym odstąpieniem od wymierzenia kary dyscyplinarnej, w związku z niesłusznym przyjęciem, iż przewinienie dyscyplinarne przypisane W. G. stanowi przypadek mniejszej wagi, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności przedmiotowo-podmiotowych tego czynu, a w szczególności fakt, iż doszło do potrącenia dwóch osób w obrębie przejścia dla pieszych, w wyniku którego jedna z nich doznała obrażeń naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni, w związku z czym czyn ten wyczerpał znamiona występku z art. 177 § 1 k.k., prowadzi do wniosku odmiennego w zakresie oceny społecznej szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego przypisanego obwinionemu.
Podnosząc powyższy zarzut oskarżyciel wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia
w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie W. G., na podstawie art. 104 § 3 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 127 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze, kary dyscyplinarnej upomnienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zakresem zaskarżenia nie zostały objęte, dokonane przez Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym ustalenia faktyczne, wobec czego te, jako niezakwestionowane w odwołaniu skarżącego, są wiążące dla Sądu Najwyższego.
Sfera faktu zatem w sprawie niniejszej jest bezsporna i nie budzi żadnych wątpliwości. W zakresie tej sfery wartościowaniu może i powinna podlegać kwestia, czy owe fakty dają wystarczającą podstawę do uznania, iż zachodzi tu przewinienie
dyscyplinarne mniejszej wagi,
statuowane w powołanym przepisie art. 142 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze. Odrębnym zagadnieniem wynikającym z tego przepisu jest pozostawiona Sądowi Dyscyplinarnemu możliwość, w razie stwierdzenia zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi, odstąpienia od wymierzenia kary. Zarówno art. 142 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze, jak też żaden inny przepis materialny nie zawiera legalnej definicji pojęcia „przewinienia
dyscyplinarnego mniejszej wagi
". Uznanie zatem, czy mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją czy też nie, należy w każdym konkretnym
przypadku
do rozstrzygnięcia w orzeczeniu przez sąd
rozpoznający sprawę,
który to sąd każdorazowo rozważyć musi stopień szkodliwości czynu dla służby oraz stopień zawinienia obwinionego(wyrok SN z 3.09.2003 r., SNO 46/03).
Odwołanie skarżącego nie odnosi się również do okoliczności mających wpływ na ustalenie stopnia winy. Nie kwestionuje bowiem nie tylko ustaleń, ale i ocen w tym zakresie, co powoduje, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie koncentrować się będzie na kwestii udzielenia odpowiedzi, czy w realiach tej sprawy prawidłowo poczynione ustalenia stanu faktycznego pozwalają na przyjęcie, iż rozpatrywane przewinienie dyscyplinarne stanowi przypadek mniejszej wagi oraz czy uzasadniają odstąpienie od wymierzenia kary w świetle dyrektyw z art. 53 k.k., w szczególności stopnia społecznej szkodliwości.
W nawiązaniu do powyższego przypomnieć należy, iż
przyjęcie przypadku
mniejszej wagi
jest rozstrzygnięciem o kwalifikacji prawnej czynu, która nie może być związana ani uzależniona od osobowości obwinionego, jego opinii, zachowania przed i po popełnieniu czynu, a także innych okoliczności mających wpływ na wymiar kary, lecz leżących poza czynem ( wyrok SN z 01.10. 2015 r., SNO 58/15), w tym jego poprzedniej karalności lub niekaralności
dyscyplinarnej
(wyrok SN z 18.06.2015 r., SNO 33/15 LEX nr 1745805)
.
Zarówno ocena czy stopień szkodliwości społecznej czynu jest większy niż znikomy, jak również czy przewinienie
dyscyplinarne
jest
przypadkiem mniejszej wagi
wymaga kompleksowej oceny znamion przedmiotowych i podmiotowych przewinienia
dyscyplinarnego
(por. SN z dnia 8.10. 2008 r., SNO 75/08).
Innymi słowy warunkiem sine qua non dla takiego przyjęcia jest wystąpienie w wartościowanym zdarzeniu wyjątkowych okoliczności świadczących o ich łagodniejszym splocie
, który po dokonaniu jego oceny - z uwagi na przewagę czynników łagodzących zmniejszających stopień bezprawia i karygodności (wyrok SN z 7.09.2010 r., SNO 34/10)
– pozwoli obiektywnie uznać, iż szkodliwość czynu (szkodliwość przewinienia dla publicznego wizerunku wymiaru sprawiedliwości) i stopień zawinienia są nieznaczne (wyrok SN z 18.06.2015 r., SNO 33/15 LEX nr 1745805).
Rozważając w powyższym kontekście podniesioną w środku odwoławczym argumentację Sąd Najwyższy uznał, iż zarzut Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla
[…]
okręgu regionalnego okazał się zasadny, albowiem odstąpienie od wymierzenia kary stwarza wrażenie bezkarności i jako takie jest nieadekwatne do stwierdzonego stopnia społecznej szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego.
Szczególny charakter
wypadku komunikacyjnego
,
jako czynu zabronionego związanego z „ryzykiem" uczestniczenia w ruchu drogowym, przejawia się w tym, iż jego spowodowanie wiąże się z naruszeniem zasad bezpieczeństwa o różnym „ciężarze gatunkowym" i o różnym stopniu naruszenia. W prawie o ruchu drogowym istnieją zasady bezpieczeństwa, które mają podstawowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu. Dlatego też w celu podkreślenia ich znaczenia ustawodawca obowiązek ich przestrzegania określa mianem „szczególnej ostrożności". Oznacza to konieczność zwiększenia uwagi i dostosowania zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie, stosownie do dyspozycji
z
art. 2
pkt 22 ustawy
z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2107 r. poz. 128)
. Przy czym oczywistym jest, iż koncentracja kierowcy winna być tym większa, im trudniejsze panują warunki drogowe. Zatem, w realiach tej sprawy W. G.
w sytuacji, gdy widoczność drogi była w znacznym stopniu ograniczona przez znajdującą się z prawej strony maszynę drogową oraz oślepiające słońce, to nie powinien kontynuować jazdy i przejeżdżać przez przejście dla pieszych, na którym - jak wynika z opinii biegłego - piesi znajdowali się już w chwili zatrzymania samochodu przy krawędzi maszyny drogowej. Obwiniony, w chwili zatrzymania, powinien obserwować najpierw stronę prawą, a następnie przedpole jazdy, gdzie piesi przechodzili przez jezdnię i jeśli nawet w tym miejscu słońce utrudniało obserwację jezdni, to kierujący powinien, stosownie do swoich
predyspozycji i właściwości psychofizycznych,
ograniczyć prędkość do takiej, by bezpiecznie zatrzymać się przed przejściem, gdzie mógł i  powinien spodziewać się ich obecności.
Podnoszone przez niego okoliczności, w tym zwiększone natężenie ruchu przy ograniczonej widoczności spowodowanej warunkami atmosferycznymi
‎
- oślepiające słońce, oraz drogowymi - utrudnienia w ruchu spowodowane pracami remontowymi, parkujące pojazdy - jako typowe dla ruchu miejskiego - nie mogły zaskoczyć doświadczonego kierowcy, a w konsekwencji nie mogą usprawiedliwić niewłaściwego jego zachowania.
Okoliczności te w żadnym wypadku nie zwalniały kierowcy z obowiązku zachowania szczególnej ostrożności, do jakiej był zobligowany w obrębie skrzyżowania i przy przejściu dla pieszych,
przez które ze strony lewej na prawą przechodzili piesi i poruszając się
normalnym
tempem przebyli
¾ szerokości jezdni. Przeciwnie, winny one
wzmóc jego ostrożność w stopniu wystarczającym do prawidłowej reakcji, bądź skłanić w ostateczności do zaniechania kontynuowania jazdy, w zależności od jego predyspozycji i właściwości psychofizycznych.
Podobnie ocenić należy wpływ na zdarzenie
usytuowania przejścia w bliskiej odległości od krawędzi jezdni, albowiem było zapewne znane obwinionemu, jako że zamieszkuje on w pobliżu miejsca zdarzenia, i - jako wieloletni posiadacz prawa jazdy i samochodu - miał możliwość wielokrotnego pokonywania samochodem tego skrzyżowania.
Bezsprzecznie też zatrzymujący się samochód przed przejściem, bądź już stojący
przy krawędzi maszyny drogowej
, był dla pieszych sygnałem, iż można bezpiecznie wejść na jezdnię w przeznaczonym do tego miejscu i przejść na drugą stronę.
Nie budzi zatem wątpliwości, iż W. G. niedostatecznie obserwował przedpole kierunku jazdy i nie ustąpił pierwszeństwa prawidłowo poruszającym się po przejściu pieszym.
Nie upewniając się, iż piesi bezpiecznie opuścili już przejście
‎
w sytuacji, gdy w pełni zachowana była możliwość obserwacji pieszych na całej szerokości jezdni,
nieumyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, określoną w art. 26 ust. 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o ruchu drogowym, która jest nie tylko jedną z podstawowych, ale i najważniejszych zasad bezpieczeństwa, gwarantującą bezpieczne poruszanie się pieszych po wyznaczonym przejściu, zaś każde jej naruszenie stwarza poważne dla nich zagrożenie, które to
zmaterializowało się w niniejszej sprawie,
gdy doszło do potrącenia pieszych pomimo tego, że
podjęli prawidłową decyzję o wejściu na oznakowane przejście
. Podczas tego zdarzenia
doszło
nie tylko
do naruszenia dobra w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ale przede wszystkim w postaci zdrowia
i życia
dwóch osób
. Wprawdzie
spośród
ofiar tylko
jedna doznała
uszczerbku na zdrowiu
na czas powyżej 7 dni
, druga zaś ogólnego potłuczenia, to s
amo wystąpienie takiego skutku wskazuje na realne zagrożenie
także
dla
ich
życia
.
Abstrahując od wskazanych wyżej skutków,
gdy ustawa wymaga podjęcia przez jego uczestnika dodatkowych środków ostrożności, kontynuowanie jazdy bez upewnienia się, iż jest to możliwe, a przede wszystkim bezpieczne dla posiadających bezwzględne pierwszeństwo innych uczestników ruchu drogowego, ich zlekceważenie przez kierowcę musi zostać ocenione, jako szczególnie naganne, zwłaszcza w sytuacji, gdy
obserwacja przejścia ukierunkowana na ustąpienie pierwszeństwa była jego obowiązkiem i do zakresu możliwej obserwacji należało dostosować zachowania własne. Odstąpienie od tego obowiązku w każdej sytuacji drogowej, musi być oceniane, jako rażące naruszenie tej fundamentalnej zasady bezpieczeństwa, gdyż każdorazowo stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia pieszych.
Stopniowalność naruszenia
reguł ostrożności jest immanentna nieumyślnym czynom zabronionym, będąc kwantyfikatorem ich karygodności. Ta ocena zaś uzależniona jest każdorazowo od skali
negatywnych skutków wywołanych naruszeniem prawa w konkretnych okolicznościach, które przesądzają
‎
o kwalifikacji poszczególnych zachowań przez pryzmat znamion poszczególnych typów czynów zabronionych - in concreto
dwóch norm karnoprawnych - art. 177 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.w. w warunkach przewidzianych w art. 10 k.w.
, co wpływa zasadniczo na spotęgowanie ujemnej zawartości bezprawia rozpoznawanego deliktu dyscyplinarnego, wyznaczającej stopień jego społecznej szkodliwości. Stopień ten wprawdzie zakreślono na poziomie nieznacznym, co samo w sobie jeszcze nie przesądza o trafności uznania tego przewinienia za
wypadek
mniejszej wagi. Podniesione wcześniej względy bowiem przemawiają w realiach tej sprawy zarówno przeciwko możliwości zastosowania instytucji przewidzianej w art. 145 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze, jak i w konsekwencji - możliwości odstąpienia od wymierzenia kary.
Oceniając z tej perspektywy ustalenia stanu faktycznego, które dały asumpt zastosowania instytucji z art. 145 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze, uznać należy,
‎
iż
decyzję o zakwalifikowaniu czynu przypisanego W. G., jako przypadku mniejszej wagi,
Sąd meritii
podjął opierając się na wybiórczej, a nie kompleksowej analizie determinantów społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając niezasadnie okoliczności odnoszące się do jego osoby oraz zachowania przed i po popełnieniu opisanego wyżej deliktu dyscyplinarnego. Okoliczności te - o czym była już mowa - nie powinny stanowić podstawy do czynienia ustaleń w tym zakresie (wyrok SN z 01.10. 2015 r., sygn. SNO 58/15), albowiem
nie wskazują na szczególne cechy osobowościowe prokuratora warte wyeksponowania w kontekście doboru rodzaju kary i jej wymiaru, a zwłaszcza odstąpienia od jej wymierzenia za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Dlatego nie może stanowić wyjątku wartego szczególnego traktowania nienaganna służba w czasie sprawowania funkcji zaufania publicznego, co stanowi oczywistą regułę, a nie żaden wyjątek. Podobnie rzecz się ma z zachowaniem takiego obwinionego po popełnieniu przestępstwa. Przyznanie się do zarzucanego czynu, nieutrudnianie postępowania karnego i dyscyplinarnego, przyznanie się do winy, okazanie skruchy oraz podjęcie działań zmierzających do zrekompensowania wyrządzonej szkody i doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy należy postrzegać, jako zachowanie standardowe wymagane od osób piastujących urząd prokuratora (wyrok SN z 27.08. 2007 r., SNO 47/07).
Niezależnie od powyższego,
kwestionowane rozstrzygnięcie nie uwzględnia
‎
w stopniu wystarczającym wszystkich dyrektyw wymiaru kary, wskazanych w treści art. 53 k.k. i stosowanych odpowiednio w postępowaniu dyscyplinarnym. Z przepisu tego wynika bowiem, że wymierzając karę w granicach wyznaczonych stopniem winy, sąd obowiązany jest uwzględnić nie tylko stopień społecznej szkodliwości czynu, ale także wziąć pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Szczególnie w tym kontekście odstąpienie od wymierzenia kary jest niezrozumiałe (por. postanowienie SN z 20.10.2017 r., III KK 381/17). Zwiazane z tym wrażenie bezkarności niweczy pożądany efekt trafności reakcji, dla osiągnięcia którego koniecznym jest równomierne uwzględnienie wszystkich posiadajacycyh jednakową rangę dyrektyw wymiaru kary - prewencji generalnej, prewencji indywidualnej, stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy, (postanowienie SN z 20.10.2017 r., III KK 381/17).
W odniesieniu do będącego przedmiotem niniejszego rozpoznania przewinienia dyscyplinarnego, realizującego jednoczesnie znamiona dwóch czynów zabronionych – przestępstwa i wykroczenia, sąd dyscyplinarny miarkując
karę dyscyplinarną względem karygodności czynu,
uwzględnić powinien dodatkowo społecznie akceptowany standard zawodu prokuratora (por. wyrok Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt 37/09, niepubl.). Stosownie do niego,
od prokuratorów wymaga się bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, co sprawia, że każde ich naruszenie,
nawet nieumyślne,
ma bardzo poważny wydźwięk społeczny i w związku z tym jest szczególnie naganne. Powoduje to, iż prokurator stojąc na straży praworządności nie może rażąco lekceważyć porządku prawnego w żaden sposób, a jakiekolwiek jego naruszenie, zwłaszcza poprzez popełnienie czynu zabronionego, uchywbia
godności sprawowanej funkcji prokuratora
(wyrok SN z 22.02.12, SNO 2/12).
Godność zawodowa statuuje wzmiankowany standard zachowania prokuratorów w różnych, służbowych i poza służbowych relacjach, formułując wobec nich podwyższone wymagania, którym czynienie zadość określa rodzaj wzorca praworządności dla innych obywateli (wyrok SN z 27 07.2016 r., sygn. SDI 6/16).
Poza wskazanym ogólnoprewencyjnym aspektem kary dyscyplinarnej z pola widzenia nie może umknąć również jej funkcja ochronna, gdzie
jej cel społecznego oddziaływania realizuje się względem korporacji. In foro interno sprowadza się ona do zapewnienia ochrony wymiaru sprawiedliwości, zarówno w zakresie jego prawidłowego funkcjonowania oraz dobrego imienia prokuratorów.
Chodzi tu nie tylko o samo odstraszenie osób tworzących to środowisko, lecz przede wszystkim o kształtowanie ich postaw – napiętnowanie zaszłości i uwrażliwienie na przyszłość.
Mając powyższe na uwadze, w świetle wspomnianego wieloaspektowego społecznego oddziaływania kary dyscyplinarnej, tudzież powinności kreowania
‎
i utwierdzania w społeczeństwie przekonania, że prokuratorzy podlegają szczególnie surowemu traktowaniu w sytuacji jakiegokolwiek sprzeniewierzenia się wymaganiom praworządności - zwłaszcza w następstwie rażącego naruszenia porządku prawnego w wyniku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa oraz wykroczenia komunikacyjnego, będacego efektem nieumyślnego naruszenia wskazanej wyżej
zasady ruchu drogowego,
pryncypialnej
, a przy tym nieodzownej dla zapewnienia bezpieczeństwa w tej sferze -
nie do przyjęcia jest sytuacja, by W. G. - prokurator w stanie spoczynku,
nie poniósł żadnych konsekwencji dyscyplinarnych.
Dlatego też orzeczenie
Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym
z dni
a 24 sierpnia 2018 r. o sygn. PK I SD
[…]
,
mocą którego odstąpiono od wymierzenia kary W. G., jako obarczone wadą rażącej niewspółmierności – nie może się ostać.
Tym samym Sąd Najwyższy uznał, iż Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym przekroczył
granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary, w rozmiarach niedających się zaakceptować.
W tym stanie rzeczy
Sąd Najwyższy
– mając z jednej strony na uwadze,
‎
iż
nie godzi się, by prokurator nie przestrzegał podstawowych i tak ważnych dla bezpieczeństwa zasad w ruchu drogowym, a z drugiej
wszystkie okoliczności stanu faktycznego ważne z punktu widzenia wymiaru kary, w tym
rodzaj i wagę naruszonej zasady, stopień nieprzestrzegania nakazu prowadzenia pojazdu rozważnie i ostrożnie, rodzaj i wielkość wyrządzonej szkody – liczbę ofiar, stopień uszkodzenia ciała, wywołanie zagrożenia dla życia, okres posiadanego uprawnienia, okres posiadania pojazdu mechanicznego
,
naruszenie jednym czynem szeregu przepisów ustawy, nadto
okoliczności łagodzące, w tym nieumyślny charakter naruszenia reguł ostrożności, niewielką prędkość, incydentalność, podeszły wiek i zły stan zdrowia – wymierzył W. G. karę dyscyplinarną upomnienia, która to kara wydaje się
sprawiedliwa, adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz czyni zadość wszystkim dyrektywom jej wymiaru, przewidzianym w art. 53 k.k. Tak ukształtowana represja
dyscyplinarna
uwzględnia także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa
‎
i stwarza realne możliwości osiągnięcia korzystnych efektów
zapobiegawczych
‎
i
poprawczych w zachowaniu obwinionego. Powinna
ona
w szczególności zapobiec dalszemu lekceważeniu przez niego obowiązującego porządku prawnego w sferze ruchu drogowego
, a wzbudzając
refleksję nad nieodpowiedzialnym zachowaniem, skłonić go do jego bezwzględnego przestrzegania.
Na koniec podkreślić należy, że w związku z zastosowaniem przez Sąd Najwyższy prawa materialnego z uwzględnieniem art. 4 § 1 k.k. - przepisów ustawy
‎
- Prawo o prokuraturze, w brzmieniu obowiązującym przed 3 kwietnia 2018 r., jako przepisów ustawy względniejszej, rozstrzygnięcie w przedmiocie odstąpienia od podania wyroku do wiadomości publicznej nie jest konieczne.
Nadto, obciążając kosztami postępowania odwoławczego Skarb Państwa
‎
– Sąd Najwyższy kierował się treścią art. 166 powołanej wyżej ustawy - Prawo
‎
o prokuraturze.