II DO 65/20

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej rozpoznał zażalenie obwinionego adwokata M. W. na zarządzenie Prezesa Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 14 listopada 2019 r. o odmowie przyjęcia kasacji. Sprawa wywodziła się z postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko adwokatowi M. W. przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej, który nie uwzględnił wniosku obwinionego o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu działającemu przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w […]. jako miejscowo właściwemu. Po utrzymaniu tego postanowienia w mocy przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny, obwiniony adwokat złożył kasację. Prezes Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury odmówił przyjęcia kasacji, stwierdzając, że zgodnie z ustawą Prawo o adwokaturze, kasacja przysługuje wyłącznie od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji, a nie od postanowienia. Sąd Najwyższy uznał to stanowisko za prawidłowe. Wskazał, że przepisy Prawa o adwokaturze (art. 91a w zw. z art. 95 ust. 2 i art. 88a ust. 1) jasno stanowią, że kasacja może być wniesiona wyłącznie od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji, a nie od postanowienia. Sąd Najwyższy podkreślił, że pojęcie „orzeczenia” w rozumieniu Prawa o adwokaturze jest węższe niż w Kodeksie postępowania karnego i nie obejmuje postanowień. Nawet gdyby rozważać kasację nadzwyczajną Prokuratora Generalnego, byłaby ona niedopuszczalna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie i obciążył kosztami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający